Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016

Euro




«Panayiotis, Romania is playing France» μου γράφει το facebook.

«Frankly my dear I don’t give a damn» του λέω εγώ.

Μόλις τελείωσε το Roland Garros, στα χώματα, πιάσαμε νέο νταλκά στα γρασίδια του Stade de France. Είδα λίγη τελετή έναρξης. Σιγά τα αυγά. Και εμείς, στα χρόνια μας, τέτοιες μέρες κάναμε γυμναστικές επιδείξεις, μόνο που ήμασταν πιο κεφάτοι. Ήταν και ένας DJ που έκανε ότι έπαιζε μουσική μέσα από ένα κουβούκλιο σαν καντίνα, χωρίς τις παντσέτες δυστυχώς.

Το σχόλασαν γρήγορα και βγήκαν οι ομάδες στο γήπεδο. Ο καλός ο ποδοσφαιριστής ξεχωρίζει για δύο πράγματα. Το ένα είναι το κούρεμα του. Για το άλλο δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν ξέρω από αυτά.

Αντιλαμβάνομαι ότι η δουλειά αυτού που περιγράφει τον αγώνα είναι δύσκολη. Ο σημερινός πήρε και βοηθό. Είναι ένας παίκτης από τα παλιά αλλά κάτι τρέχει με αυτόν. Ακούγεται σαν τους παλιούς δίσκους που τους έβαζες σε χαμηλότερες στροφές στο πικ απ.

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θα διαλέξουν την σημερινή μέρα για να παρακολουθήσουν για μια ακόμη φορά ηρωικές στιγμές του παρελθόντος με τον Ζαγοράκη και το «Πειρατικό». Θα φωνάξουν «Σήκωσε το» και θα περάσουν μερικά δευτερόλεπτα εθνικής ανάτασης προσπαθώντας να ξεφύγουν για λίγο από την παρατεταμένη εθνική επίκυψη.

Πλησιάζει και ο καιρός που, οι ίδιοι, θα παρακολουθήσουν την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας, σε μαγνητοσκόπηση, και θα γκρινιάσουν για την φετινή, που «δεν πρόκειται να μας φτάσει με τίποτα».

Καλό να κοιτάς προς τα πίσω αλλά αυτό το αυχενικό με παθαίνει. Καλό το EURO αλλά το πρόβλημα μας παραμένουν τα €…






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου