Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Ο ποδηλάτης



Αχ πού να ήξερε ο μπαμπάς μου, ότι τώρα, στην τρίτη νιότη μου, θα ξαναξεκινούσα το ποδήλατο που με τόση επιμονή προσπάθησε να μου μάθει στα πρώτα παιδικά χρόνια μου!   
Πήγα σε ένα μεγάλο κατάστημα για να αγοράσω το νέο μου όχημα. Δίπλα και γύρω μου πιτσιρίκια με μαμάδες, μπαμπάδες, παππούδες, γιαγιάδες δοκίμαζαν ποδήλατα. Καλοκαίρι και ετοιμάζονται για τις διακοπές. Τα παιδιά διάλεγαν με βάση το χρώμα και το σχέδιο και οι γονείς με βάση το μέγεθος. «Να μπορείς να κάνεις και του χρόνου που θα ψηλώσεις». Δεν είναι καιροί για να παίρνεις κάθε χρόνο ποδήλατο. Έτσι τα παιδιά βρίσκονται την πρώτη χρονιά να μην φτάνουν τα πετάλια και να σαβουρντιούνται από εδώ και από εκεί και την επόμενη με ένα ποδήλατο που τους είναι πια μικρό. Ποτέ στο σωστό μέγεθος.

Εγώ τέτοια προβλήματα δεν είχα. Όσο μπόι ήταν να πάρω το έχω πάρει. Από χρόνια έχω συμβιβαστεί με την ιδέα ότι η κοιλίτσα, παρά τις περί του αντιθέτου υποσχέσεις της μητέρας μου, μπόι δεν πρόκειται να γίνει. Άρα το μέγεθος δεν ήταν πρόβλημα, αν και έχω ακούσει ότι «μετράει». Πώς αλλιώς να διαλέξω; Είδα ένα που μου άρεσε και είχε μια τιμή που μπορούσα να πληρώσω  και φώναξα τον πωλητή. Ενθυμούμενος τα παλιά με τις «κωλιές» που πετούσαμε μικροί, ρώτησα αν πίσω είχε φρένο ή κόντρα. Με κοίταξε σα να είχα έλθει από το διάστημα και έτσι υποκρίθηκα ότι αστειευόμουν για να μην καρφωθώ για το πόσο παλιός και άσχετος ήμουν. Η συμφωνία έκλεισε και πριν πάω στο ταμείο ζήτησα αν έχουν να μου δώσουν ένα σετ για να επισκευάζω «φούιτ». Με ξανακοίταξε σαν εξωγήινο και έτσι το έκανα και αυτό γαργάρα. Νέοι! Τι περιμένεις;

Πήρα το ποδήλατο και βγήκα στη νέα Νέα Παραλία. Τελικά έχουν δίκιο γι αυτό που λένε ότι το ποδήλατο, και δεν θυμάμαι τι ακόμα, δεν το ξεχνάς όσα χρόνια και να περάσουν. Για το σκέλος του ποδηλάτου, μπορώ να σας το επιβεβαιώσω, πλέον.  Επιτέλους μπήκα στον ποδηλατόδρομο. Στους περιπάτους που έκανα τον τελευταίο καιρό στην παραλία είχα βαρεθεί να με αγριοκοιτάνε και να με «κουδουνάρουν» διάφοροι τύποι όταν έκανα το λάθος να μπω στον δρόμο τους. Τώρα ήμουν και εγώ ένας από αυτούς.

Ξεκίνησα να τσουλάω περήφανα πάνω στις δύο ρόδες. Η αίσθηση ήταν εξαιρετικά ευχάριστη. Το ελαφρύ αεράκι της θάλασσας με δρόσιζε και εξισορροπούσε λιγάκι την άνοδο της θερμοκρασίας του απροπόνητου χρήστη. Όταν διασταυρωνόμουν με άλλους ποδηλάτες ή πεζούς χτυπούσα το κουδουνάκι. Από μακριά είδα ένα άδειο παγκάκι. «Ας μην μπούμε πρώτη μέρα στα βαθιά», σκέφτηκα. «Κάτσε λίγο να ξεκουραστείς». Κάνω να κατέβω και τότε καταλαβαίνω γιατί ο Τζον Γουέην είχε αυτό το περπάτημα όταν κατέβαινε από το άλογο. Αν με έβλεπες από μακριά, ίδιος ο συγχωρεμένος στο περπάτημα. Έχω να σας πω ότι αυτά τα μέσα μετακίνησης είναι εξαιρετικά εχθρικά προς … τα αγοράκια.

Πήρα τις ανάσες μου και συνέχισα. Κάποια στιγμή αποφάσισα να βγω στον δρόμο. Θυμήθηκα έναν παλιό φίλο, φανατικό ποδηλάτη, που μου έλεγε ότι αν θέλεις να σε σέβονται οι οδηγοί των αυτοκινήτων, πρέπει και εσύ να σέβεσαι τον ΚΟΚ. Ακολούθησα λοιπόν αυστηρά τον κώδικα αν και δύο φορές κόντεψαν να με πατήσουν αυτοκίνητα που δεν περίμεναν ότι θα σταματούσα στο κόκκινο. Επέζησα!

Έφτασα στο σπίτι, κάθιδρος έχοντας στο πρόσωπο το όμορφο χρώμα της ώριμης ντομάτας του Αυγούστου. Τα ρούχα μου ήταν βρεμένα μέχρι  κλωστής. Έβγαλα όποια υποχρέωση ένιωθα προς το ποδήλατο, που με μετέφερε τόση ώρα, παίρνοντάς το αγκαλιά μέχρι την πόρτα του σπιτιού και μετά στο μπαλκόνι.

Μένει να δούμε αν θα αποκτήσουμε μια όμορφη κρεμάστρα για τα ρούχα στο σπίτι ή ένα νέο μεταφορικό μέσο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου