Σάββατο, 4 Ιουνίου 2016

Οι Σκοροκτόνοι



Κηρύξαμε τον πόλεμο στον σκόρο. Το σπίτι μας είναι επισήμως «Moth Free Zone”. Δεν περνάει τίποτα σε λέω.

Στα χαλιά μας συμπεριφερόμαστε με το μαστίγιο και το καρότο. Ξύλο πρώτα για να ομολογήσουν τι ξέρουν. Δεν έχουν δει και λίγα τα μάτια τους καθώς κοιτάνε από κάτω προς τα πάνω για έξη μήνες. Το ξύλο πέφτει με ένα περίεργο είδος ρακέτας, προφανώς ως φόρο τιμή στο Ρολάν Γκαρός που βρίσκεται σε εξέλιξη τις μέρες αυτές...  

Στη συνέχεια, μπάνιο με άφθονο ξύδι, για να τους φύγει ο θυμός, που τα πατάμε μέρα-νύχτα. Λούσαμε τα κρόσσια και τα χτενίσαμε όπως έκαναν, κάθε βράδυ, οι αδελφές Ίγκλς στο «Μικρό Σπίτι Στο Λιβάδι». Τα αφήσαμε να κάνουν με τις ώρες ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι. Μόνο μοχίτο που δεν τους σερβίραμε. Υποθέτω ότι σε άλλες χώρες με λιγότερο ήλιο, κάνουν σολάριουμ.  Το πρωί έξω και με την δύση του ηλίου, μέσα. Είμαστε σχεδόν έτοιμοι να απαντήσουμε στο προαιώνιο ερώτημα «Με τον ήλιο τα βγάζω με τον ήλιο το βάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;». Στη μέση της ημέρας τους αλλάζαμε πλευρά να ψηθούν και από την άλλη. Αν έκανα εγώ τέτοια κούρα δεν ήθελα άλλες διακοπές.

Όταν πια βεβαιωθήκαμε ότι στέγνωσαν, τα συσκευάσαμε αφού προηγουμένως τα κάναμε ρολό και τους βάλαμε και κάτι τσιρώτα που «διώχνουν τον σκόρο αλλά είναι τελείως αβλαβή για τον άνθρωπο». Η συσκευασία έγινε με τις αυστηρότερες προδιαγραφές ασφαλείας και έτσι από εκεί μέσα δεν δραπετεύει ούτε ο Χουντίνι. Σε λίγο θα τα κάνουμε «ωωωωω» και θα τα βάλουμε να κοιμηθούν μέχρι τον Οκτώβριο. Κάτι σαν εαρινή νάρκη. Στο μυαλό μου έρχονται εικόνες από θρίλερ με τον πρωταγωνιστή να ανοίγει μια ντουλάπα και να πέφτει επάνω του ένα συσκευασμένο πτώμα που μοιάζει ανατριχιαστικά με τα χαλάκια μας…

Στα αυτιά μου, από το πρωί, παίζει μια παραλλαγή του τραγουδιού των Χειμερινών Κολυμβητών «Όλοι εμείς οι σκοροκτόνοι είμαστε δολοφόνοι». Άντε καλό καλοκαίρι!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου