Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Ο Φίλος τους Ψαρά

Δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο. Για την ακρίβεια βαριέμαι αφόρητα όταν κάποια φορά συμβεί να παρακολουθήσω έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Χθες το βράδυ ξεκίνησα να βλέπω τον αγώνα Αγγλία – Ισλανδία. Τέτοια συγκίνηση είχα να νιώσω από το Euro του 2004. Βέβαια κράτησα ένα ημίχρονο, μετά με πήρε ο ύπνος…

Μπορείς όμως να με θεωρείς πλέον Fishermans Friend. Όχι φίλο με τις καραμέλες αλλά με τους «-σον» παίχτες που τους ονομάζουν υποτιμητικά «ψαράδες». Τι ζωντάνια, τι αγριεμένο μάτι που κοιτάει τον αντίπαλο στα μάτια και τον ψαρώνει! Αχ πώς λαχταράω να βρούμε οι Έλληνες αυτό το βλέμμα. Το βλέμμα που κοιτάει τον θεωρητικώς ανώτερο αντίπαλο από ψηλά. Το βλέμμα του ανθρώπου που τον έχουν ξεγραμμένο και αυτός μπαίνει μέσα σε όλα πολεμάει με σοβαρότητα και αποδεικνύει την αξία του.

Το 2004 χρειάστηκε να βρούμε έναν προπονητή που δεν είχε κόμπλεξ κατωτερότητας και ραγιαδισμού. Έναν προπονητή που θα κοιτούσε παραξενεμένος κάτι «εκπροσώπους» που δέχονται ως λογική υποδούλωση 100 χρόνων, θα χαμογελούσε σαρκαστικά, θα τους προσπερνούσε, θα έβαζε την ομάδα του μέσα στο γήπεδο και θα τους έδειχνε πόσα απίδια παίρνει ο σάκος.

Σήμερα ψάχνουμε να βρούμε έναν ηγέτη, που θα χαίρει της εκτιμήσεως ακόμα και των αντιπάλων του. Είμαι ΠΑΟΚτης μπασκετόφιλος αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ, όσο και αν δεν το θέλω, την ποιότητα του Νίκου Γκάλη και την συνεισφορά του στο Ελληνικό μπάσκετ. Δεν θα μπορούσα ποτέ να υποστηρίξω τον ΑΡΗ αλλά από τότε σεβόμουν τον άνθρωπο που νικούσε τη ομάδα μου. Σήμερα ψάχνουμε για έναν άνθρωπο και όχι ένα ανθρωπάκι που θα κοροϊδεύει κατά πρόσωπο αυτούς που τον πιστεύουν. Δεν θέλουμε αυτόν που προσπαθεί να κάνει πραγματικότητα τα ντυμένα με αριστερό μανδύα μικροαστικά όνειρα του για μια αργομισθία στο δημόσιο και για μερικές μέρες ακόμα εξουσίας με παιχνίδια με τον εκλογικό νόμο. Δυστυχώς όμως δεν μπορούμε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας ούτε σε εκείνος που περιμένει να κυβερνήσει βάσει επετηρίδας, χωρίς να ιδρώσει την φανέλα του.

Είχα καιρό να αντικρίσω τέτοια φρεσκάδα και ζωντάνια στο βλέμμα ανθρώπων μαχητών, κάτι σαν την φρεσκάδα της μέντας της γνωστής καραμέλας. Επειδή συναντώ κάθε μέρα τέτοιους ανθρώπους, ατυχώς αλλά ίσως όχι τυχαία, έξω από κόμματα και παρατ’αξεις, ελπίζω ότι κάπου υπάρχει και ένας τέτοιος άνθρωπος που θα δεχτεί και θα δεχτούμε, να μπει μπροστά και να βγάλει το κάρο από την λάσπη. Ελπίζω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου