Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

Στο φανάρι



Γυρνάω από τη δουλειά. Πέντε η ώρα το απόγευμα και βράζει ο τόπος.

Σταματάω στο φανάρι της Νέας Εγνατίας στην είσοδο από Χαλκιδική, δίπλα στο νέο Everest.

Δεν υπάρχει άλλο αυτοκίνητο δίπλα μου.

Με πλησιάζει ένας εύσωμος νεαρός με φανελάκι και βερμούδα από κομμένο τζην. Κρατάει κουβά και το εργαλείο για το καθάρισμα των τζαμιών. Είναι ιδρωμένος από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Τα μαλλιά έχουν κολλήσει στο κεφάλι. Κόκκινα μάγουλα.

Πάει να καθαρίσει το παρμπρίζ. Του κάνω νεύμα «όχι ευχαριστώ».

«Δεν πειράζει», μου λέει. «Θα σου τα δροσίσω λίγο!».

Τα δροσίζει.

Έρχεται στο παράθυρο.

«Ξέρεις, τώρα θα γίνουμε σαν τους Γερμανούς. Εκείνοι κάθε πέντε χρόνια το πετάνε το αυτοκίνητο. Εμείς … θα το πλένουμε!»

«Ώρα καλή. Κερνάει το μαγαζί, σήμερα», μου λέει γελώντας και απομακρύνεται βιαστικά.

Και έτσι, με τούτα και με εκείνα, πήρα φιλοδώρημα από ένα παιδί (τουλάχιστον στην ψυχή) των φαναριών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου