Σάββατο, 18 Ιουνίου 2016

Του τριήμερο



-          Τι θα γίνει θα το πάρουμε όλο το σπίτι μαζί; Το λαβομάνο το πήρες;
-          Άσε τις εξυπνάδες και φόρτωνε να ξεκινήσουμε καμιά ώρα γιατί στον δρόμο θα γίνεται χαμός. Άκουγα στο Ράδιο Καταστροφή που έλεγαν ότι το μποτιλιάρισμα ξεκινάει από τα Κωνσταντινοπολίτικα.
Τι να κάνω και εγώ, ίδρωσα ξείδρωσα, φόρτωσα. Ξεκινάμε για το τριήμερο που σηματοδοτεί και επισήμως την έναρξη του πάνε έλα στην Χαλκιδική. Βγαίνω στον δρόμο. Αλήθεια έλεγαν τα ραδιόφωνα. Όπου και αν κοιτάξω, βλέπω αυτοκίνητα. Σα βγεις στον πηγαιμό για την Χαλκιδική να εύχεσαι … Τι να εύχεσαι και τι να μην εύχεσαι. Μπες στην ουρά και ξεκίνα. Κάποτε θα φτάσεις.

Δίπλα το αυτοκίνητο με την οικογένεια και τα μπαϊλντισμένα μικρά παιδιά στα καρεκλάκια. Δεν μιλούν. Αν μιλούσαν σίγουρα θα ρωτούσαν «πότε θα φτάσουμε» πέντε λεπτά μετά το ξεκίνημα. Σκίαστρα με τον Μίκυ στα πλαϊνά παράθυρα. Πού τα θυμήθηκαν! Η μαμά φοράει τεράστια γυαλιά ηλίου και μιλάει συνέχεια ζοχαδιασμένη. Ο μπαμπάς οδηγεί αμίλητος και (τα) ακούει.  

Κοιτάω τον δεξί καθρέφτη. Τώρα κάνουμε και εισαγωγή ηλιθίων. Ένας Σκοπιανός έχει πιάσει την ΛΕΑ και προσπαθεί να προσπεράσει από δεξιά τους σταματημένους. Υπέροχα! Σα να μη μας έφταναν οι δικοί μας. Όχι ότι έχουμε λίγους και από δαύτους.

Δύο κοπελιές μέσα σε ένα απαστράπτον Citroen. Τα γυαλιά του ηλίου χρησιμεύουν ως κοκαλάκι για τα μαλλιά. Η συνοδηγός έχει βάλει τα πόδια επάνω στο ταμπλό και το πεντικιούρ φαίνεται άψογο, τουλάχιστον από εδώ που βρίσκομαι εγώ. Δεν φαίνεται να τους απασχολεί το πήξιμο και τραγουδούν χαλαρές συνοδεύοντας τον τραγουδιστή στο cd του αυτοκινήτου. Στα πίσω παράθυρα μπορείς να δεις τσίλικα ρούχα κρεμασμένα να ανεμίζουν ίδιες παντιέρες της ανεξαρτησίας του τριημέρου.

Σε κάθε διασταύρωση προστίθενται νέοι συνοδοιπόροι.  Ένας φεύγει και πέντε έρχονται. Σκέφτομαι ότι και τους τριπλάσιους σε μέγεθος δρόμους να είχαμε, μια τέτοια μέρα δεν θα επαρκούσαν.

Προσπερνάω με χαρακτηριστική άνεση μια Βουλγάρικη μαύρη Mercedes S Class με φιμέ τζάμια και λίγο πιο κάτω μια κόκκινη Ferrari εξοπλισμένη με μια εντυπωσιακή ξανθιά και έναν κάγκουρα από την ίδια χώρα. Αλέξη επιτέλους την έφερες την επανάσταση. Συντρίψαμε τους καπιταλίστες. Το σαραβαλάκι μου γνωρίζει στιγμές μεγάλης δόξας καθώς προελαύνει αγέρωχο με 10km/h κατατροπώνοντας τα σταματημένα οχήματα της διπλανής γραμμής.

Επιτέλους στην ανηφόρα της Καρδίας ξεμπλοκάρουμε λίγο. Με υποδέχονται οι μούρες του Notis, και του Ρέμου που κρέμονται στις κολώνες και με καλούν να πάω σε μια πόρτα ενός ποταμιού ο ένας και σε ένα μπαρ παραλίας ο άλλος. Από δίπλα και κάτι σκοροφαγωμένα λάβαρα με τον συγχωρεμένο τον Παντελίδη. Κάνω έναν μακάβριο συνειρμό για το πόσο θα τους πάρει να λιώσουν αυτά αλλά τον διώχνω στην άκρη του μυαλού μου. Νεώτερα λάβαρα εμφανίζονται με βγάζουν από τις μαύρες σκέψεις και με πληροφορούν για ένα Opening. Στα νυχτερινά μαγαζιά αλλά και σε αυτά της μέρας που συμπεριφέρονται σαν τα νυχτερινά,  δεν γίνονται  πλέον εγκαίνια. Μόνο openings. Περί ορέξεως…

Πιάνουμε την ευθεία. Η κίνηση πυκνή, αλλά τσουλάμε κανονικά με καμιά ογδονταριά χιλιόμετρα. Ξαφνικά, από το πουθενά, εμφανίζεται σπορ αυτοκίνητο παλαιάς κοπής με επιβάτες ένα ζευγάρι μεγάλης ηλικίας. Είναι ντυμένοι σαν Αμερικάνοι τουρίστες σε ταινία. Κάνουν σφήνες με μεγάλη ταχύτητας. Η κυρία χτυπάει παλαμάκια. Ο κύριος, που οδηγεί, τραγουδάει χαρούμενα και χαριεντίζεται μαζί της. Το όχημα πάει σαν μεθυσμένο. Σε πλήρη αρμονία με τους επιβάτες του, σκέφτομαι. Γρήγορα εξαφανίζονται στον ορίζοντα. Ελπίζω να φτάσουν στον προορισμό τους σώοι.

Πιάνουμε κουβέντα για τις παραλίες της Χαλκιδικής. Συζητούμε για αυτή του «Αι Γιάννη» που το ΤΑΙΠΕΔ πούλησε πρόσφατα. Πάει και ο Αι Γιάννης! Κάτι ξέρουν ο Αι Γιώργης και ο Αρχάγγελος που οπλοφορούν με σπαθιά και ακόντια. Αυτοί μάλλον θα την γλιτώσουν από τον ξεπουληματικό ίστρο των κυβερνώντων…

Όλη αυτή την ώρα ιδρώνω από κάθε πόρο του κορμιού μου. Άστρο λαμπρό που με οδηγεί, η προοπτική του πρώτου μπάνιου. Φτάνουμε στο σπίτι. Είναι ακόμα στην θέση του. Και να μην ήταν δεν με ενδιέφερε. Η θάλασσα να είναι καλά. Κάθομαι και σκέπτομαι, πότε έγινα τέτοιος λάτρης της θάλασσας. Εγώ κανονικά αν δεν καβατζάραμε για τα καλά τον Ιούλιο δεν εξέθετα τα κάλλη μου στην παραλία. Άρχισα να γερνάω φαίνεται. Λένε ότι στα γεράματα κάνεις όσα δεν έκανες νέος. Για να δούμε…

Κατεβαίνω στην παραλία. Ο ουρανός συννεφιάζει. Μερικές αραιές σταγόνες πέφτουν και δροσίζουν το ζεματισμένο μου κορμί. Να το εκλάβω ως θεϊκό σημάδι; Μήπως δεν πρέπει να αλλάξω τις συνήθειες μου; Ο ήλιος ξαναβγαίνει πιο καυτός. Μπαίνω στην θάλασσα και βγαίνω γρήγορα, σαν φακελάκι τσαγιού που εμβαπτίζεται στο φλιτζάνι. Άντε και του χρόνου, αλλά να μην το παρακάνουμε…




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου