Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Το νερό της Χαλκιδικής



Έπιασαν κάτι ζέστες από αυτές που βγαίνω το μεσημέρι πατάω την άσφαλτο και κάνω τον αναστενάρη. Το μυαλό κηδεμονεύει το αυτί και το κάνει να ακούει γλατς φλουτς και ας βρίσκομαι σε μποτιλιάρισμα με κόρνες και φωνές.  Γύρω μου παντού πεταλούδες λευκές, άσπιλες, αμόλυντες, άχραντες πετούν γλεντώντας την σύντομη ζωή τους. Μου θυμίζουν την δικιά μας τη ζωή που από πολύχρωμη που ήταν κάποτε, τώρα έχει γίνει άχρωμη.

Μπροστά μας ένα τριήμερο από αυτά που κάνουν τους Έλληνες να μαλώνουν. Είναι αργία την Δευτέρα ή πρέπει να το πει πρώτα ο δήμαρχος, ο περιφερειάρχης, ο υπουργός και ο παππάς στ’αυτί. Για πρώτη φορά χωρίς το μαγαζί, μετά από πέντε χρόνια, θα γράψω εκεί που τους αρμόζει τις αποφάσεις των ανωτέρω κυρίων και θα πάω να συνομιλήσω με την θάλασσα της Χαλκιδικής, που σαν και αυτή δεν έχει.

Θα μπω στο παγωμένο, ακόμα, νερό για να ξεπλύνω  από πάνω μου την βρομιά της καθημερινότητας. Να διώξω για λίγο μακριά τους αλήτες που με κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μου με στόμφο και έπαρση. Τους ανθρώπους που καταστρέφουν την χώρα μου και υποθηκεύουν το μέλλον μου και το μέλλον των παιδιών μου. Θλιβερά ανθρωπάκια βιδωμένα σε καρέκλες, προστατευμένα από κλούβες και κρανοφόρους.  

Θα κάνω ότι ξεχνάω το παιδί που αρπάζει ένα μαχαίρι και σκοτώνει ένα άλλο παιδί.

Θα σταματήσω να προσπαθώ να κατανοήσω τον υπάνθρωπο που ταξιδεύει από την μια άκρη της Ευρώπης στην άλλη για να παίξει ξύλο με ανθρώπους που δεν γνωρίζει και δεν του έχουν φταίξει σε τίποτα.

Δεν θα μετράω άλλο θύματα και θύτες σε παζάρια της Ανατολής και γκέι μπαρ της Δύσης.

Έχει άραγε αυτή τη δύναμη το νερό της Χαλκιδικής;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου