Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

Από σήμερα καλοκαίρι

Φέτος το καλοκαίρι με βρήκε απροετοίμαστο. Από την βροχή και το κρύο, βρέθηκα στον ήλιο, τα κοντομάνικα, την άσφαλτο που καίει και το αυτοκίνητο-θερμοκήπιο. Πιάνεις το τιμόνι και να παθαίνεις εγκαύματα. Κάθεσαι στο κάθισμα και κάνεις τον αναστενάρη. 

Ο κόσμος άρχισε να μιλάει για βόλτες στην Χαλκιδική και ακούγεται λογικό. Οι πιο τολμηροί έβαλαν το ποδαράκι μέσα στο νερό, έστω και μόνο για την selfie… 

Σήμερα το πρωί, έξω από το γραφείο μου, τα πουλιά κελαηδούσαν σαν παλαβά. Οι φλαμουριές μυρίζουν υπέροχα λες και η άνοιξη στέλνει μήνυμα ότι θα πουλήσει ακριβά το τομάρι της πριν να φύγει. Λες και τα δέντρα αυτά αποφάσισαν ότι είναι η ελίτ που δεν θέλει να αναμείξει τα αρώματα της με αυτά τον άλλων λουλουδιών και δέντρων που βιάστηκαν να ανθίσουν. 

Στο σπίτι χαλιά, λουσμένα με ξύδι, μπαινοβγαίνουν και λιάζονται στα μπαλκόνια. Χειμωνιάτικα ρούχα μας αποχαιρετούν και παίρνουν τον δρόμο για τα ορεινά της ντουλάπας. Το Ρολάν Γκαρός έχει στοιχειώσει την οθόνη της τηλεόρασης. Αργότερα θα έλθει το Euro που θα μας γεμίσει με μελαγχολία. Ένα ακόμα «περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις» στην συλλογή μας. Πιο αργά οι Ολυμπιακοί. Μιλούσα πριν από μερικές μέρες με μια φίλη από την Βραζιλία. Φαινόταν να έχει καταλάβει πριν από τους αγώνες αυτό που οι Έλληνες καταλάβαμε πικρά μετά τους αγώνες.

Στην βουλή είναι προφανές ότι κάτι μαγειρεύουν. Παίζουν παιχνίδια στην πλάτη μας που ακόμα και αν μπορούσαμε να καταλάβουμε, δεν θα μπορούσαμε να σταματήσουμε. Έχει ανέβει πολύ ο αντίπαλος και δύσκολα τον παρακολουθείς πλέον. Εμείς αρκούμαστε να συζητάμε για πρίγκιπες και πριγκίπισσες στις οποίες επιτίθενται οι άρχοντες του σκότους.

Χωρίς ελπίδα. Χωρίς ελπίδα, τουλάχιστον μέχρι να βρεθούμε με παρέες δίπλα στην θάλασσα. Να καθίσουμε με φίλους γύρω από τραπέζια με δακρυσμένα ποτήρια μπύρας . Μέχρι να περπατήσουμε χέρι χέρι στην αμμουδιά με το άλλο μας μισό.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου