Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Αθλητικά παπούτσια



Αμαρτία εξομολογημένη μπορεί και να συγχωρεθεί.

Εξομολογούμε λοιπόν ότι είμαι πενήντα χρόνων και αποφάσισα να αγοράσω αθλητικά παπούτσια. Είχα κάτι παλιά, από την εποχή που έπαιζα λίγο τένις, αλλά τώρα που αποφάσισα να περπατάω είπα να προμηθευτώ καινούργια.

Σιγά το πράμα, θα μου πεις. Τόσα μαγαζιά έχει, πάνε σε ένα και ψώνισε. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Επισκέφτηκα όλα τα καταστήματα αθλητικών της πόλης.

Πάω στο πρώτο. Μουσική δυνατή, «ντουπου ντούπου». Έχω αρχίσει να αισθάνομαι σαν «πατέρας raver», κατά το «μάνα raver» που έγραφαν παλιά τα κανάλια. Μου παίρνουν συνέντευξη.
Γιατί τα θέλετε τα παπούτσια, με ρωτάει ο νεαρός.
Σκέφτομαι να του απαντήσω «δια πάσα νόμιμον χρήση» αλλά συγκρατιέμαι και πειθαρχώ. Του λέω.
Για περπάτημα είναι αυτά εδώ, μου απαντάει.
Κοιτάζω και θαμπώνομαι. Όλα τα χρώματα και τα ανακλαστικά της ομάδας διάσωσης «συνδυασμένα» σε ΚΑΘΕ παπούτσι. Νιώθω ότι πρέπει να φορέσω γυαλιά ηλίου για να μην τυφλωθώ. Με φαντάζομαι να περπατάω στην «λεωφόρο by pass» και να μπορούν να με εντοπίσουν τα ελικόπτερα από χιλιόμετρα.
Μήπως τα έχετε σε άλλο χρώμα;
Αυτά είναι τα χρώματα, κύριε. Ότι βλέπετε στο ράφι.
Την ανάγκη φιλοτιμία ποιώντας, ζητάω να δοκιμάσω το λιγότερο φωναχτό. Εκτός από μεταλλικό χρώμα, έχει αεροδυναμικό σχήμα, σπόιλερ, ζάντες αλουμινίου και ψάχνω για τους προβολείς ομίχλης και το ηχοσύστημα. Το τελευταίο μάλλον δεν θα χρειαστεί καθώς αν τα φορέσω θα μου κρεμάσουν κουδούνια.

Δοκιμάζω και διαπιστώνω ότι έχουν δεμένα το δεξί με το αριστερό με ένα αντικλεπτικό βρόγχο. Νιώθω σαν κατάδικος στο Σινγκ Σινγκ. Εκεί που είμαι έτοιμος να φωνάξω “dead man walking” ο νεαρός καταλαβαίνει ότι θα εκραγώ και με απασφαλίζει. Πάλι καλά. Δεν με βολεύουν, δεν μου αρέσουν, αρχίζω να νιώθω σα να φοράω κατάσαρκα μάλλινο πουλόβερ, μήνα Αύγουστο. Ευχαριστώ, μέσα από τα δόντια μου, τον νεαρό και αναχωρώ για το επόμενο κατάστημα.

Δυστυχώς και σε αυτό η τύχη μου δεν άλλαξε. Τα ίδια χρώματα (δηλαδή όλα τα χρώματα), τα ίδια αεροδυναμικά σχέδια, η ίδια μουσική. Εδώ ευτυχώς ο πωλητής είναι λίγο μεγαλύτερος. Ωραία, σκέφτομαι, με αυτόν θα συνεννοηθούμε.
Θέλω ένα ζευγάρι παπούτσια που να τα φοράω και να μη νομίζει ο κόσμος ότι έκλεψα τα παπούτσια του γιού μου. Θέλω ένα ζευγάρι παπούτσια που να μην τρομάζω κάθε φορά που θα κοιτάω τα πόδια μου.
Χαμογελάει με συγκατάβαση και μου λέει ότι δυστυχώς έτσι είναι πια τα παπούτσια. Νιώθω εκατό χρονών. Τι το ήθελε το «πια»;
Θέλω να ζητήσω δημοσίως συγνώμη από όλα τα παππούδια που τα έβλεπα στον δρόμο να φοράνε τέτοια παπούτσια και σκεφτόμουν ότι «το έχασαν» στα γεράματα.
Μην κάνεις σαν γέρικο στραβόξυλο, λέω στον εαυτό μου. Συμβιβάζομαι. Αυτά βγάζουν από αυτά θα διαλέξουμε. Τσιμπάω ένα από το αυτί. Ο καλός πωλητής, εξαφανίζεται στο υπόγειο και μου το φέρνει δέκα λεπτά αργότερα. Το δοκιμάζω. Στενό εδώ, φαρδύ εκεί. Του το λέω.
Ξέρετε είναι ένα τζελ που έχουν μέσα για να είναι άνετα.
Μα ΔΕΝ είναι άνετα!
 Με τον καιρό θα μαλακώσει, μην το φοβάστε. Έτσι πρέπει να είναι. Όπως λέγανε παλιά, που ο κόσμος παντρευόταν από προξενιό. Με τον καιρό θα τον αγαπήσεις. Ναι αλλά εγώ θέλω ένα παπούτσι να φορέσω σήμερα και να μην υποφέρω. Δεν θέλω να υπογράψω σύμφωνο συμβίωσης μαζί του.
Μήπως να δοκιμάσω το λίγο μεγαλύτερο; Ο πωλητής εξαφανίζεται ξανά προς το υπόγειο. Πού είναι εκείνα τα χρόνια που έμπαινες στο παπουτσάδικο και είχε κουτιά μέχρι το ταβάνι. Ήθελες άλλο νούμερο, άλλο σχέδιο έκαναν κάτι ταχυδακτυλουργικά και τσουπ έπεφτε το κουτάκι μπροστά σου να το δοκιμάσεις. Τώρα πρέπει να περιμένεις να το φέρει από την αόρατη αποθήκη, να μην χαλάει η μόστρα. Κάποια στιγμή έρχεται το μεγαλύτερο. Και αυτό δεν βολεύει. Με κοιτάει, όπως θα κοιτούσε τυφλό που πάει να αγοράσει γυαλιά ηλίου. Είναι όμως καλός. Έχουμε ένα μηχάνημα που θα σας βρει το τέλειο παπούτσι σύμφωνα με το πόδι σας. 

Ενθουσιάζομαι. Dating machine, για ανθρώπους και παπούτσια. Ξεπαπουτσώνομαι και ξεκαλτώνομαι για να με μελετήσει το μηχάνημα. Απαντάω και σε ένα ερωτηματολόγιο με όλες τις πιθανές ή απίθανες ερωτήσεις. Ειλικρινά δεν θυμάμαι γιατρό να μου έχει πάρει τέτοιο ιστορικό. Όταν τελειώνει η συνέντευξη πατάει το κουμπί και περιμένουμε. Περιμένουμε, περιμένουμε… Να δεις που στέλνουν τα δεδομένα στη NASA, σκέφτομαι. Μετά από πέντε λεπτά με ενημερώνουν ότι κάτι πήγε στραβά. Τζίφος και εδώ. Πάνω που είχα αρχίσει να ελπίζω ότι κάπου εκεί έξω υπήρχε το τέλειο ταίρι για το ποδαράκι μου, τα όνειρα μου γκρεμίστηκαν από κάποιο bug στο πρόγραμμα. Τον χαιρετάω και φεύγω.
Αφού πέρασα από ΟΛΑ τα αθλητικά μαγαζιά, τελικά κατέληξα σε ένα που μου βρήκε ένα ξέμπαρκο ζευγάρι (ένα είχαν μόνο), που μάλλον δεν το ήθελε άλλος, σε χρώματα που να μην τυφλώνουν τις πασχαλίτσες που περπατούν στο χώμα και σε μέγεθος που θα χωράει το ιερόν ποδάριον.

Από σήμερα λοιπόν είμαι περήφανος περιπατητής με αθλητικά παπούτσια που έχουν άδεια κυκλοφορίας για περπάτημα. Δεν παίζουμε με αυτά… Λες να ζητήσουν και τέλη κυκλοφορίας; Φυσικά προσέχω πάρα πολύ όπως περπατάω γιατί άμα μου χαλάσουν θα πρέπει να ξαναπεράσω τα ίδια και δεν ξέρω αν θα είμαι ξανά τυχερός. Αν δεν έχεις παντρέψει κόρη και δεν έχεις ψάξει να αγοράσεις αθλητικά παπούτσια, δεν ξέρεις τι θα πει ζωή.



Ραντεβού στην λεωφόρο by pass για μεγάλες βόλτες. Σε λίγο καιρό θα ανοίξει και η έκθεση βιβλίου, αν και για την περίοδο εκείνη καλύτερα να έχεις γαλότσες ή βατραχοπέδιλα.











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου