Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Η ντουλάπα του μάστορα



Η γυναίκα μου είπε σε τόνο γλυκό: «Προχθές με τον Βαρδάρη έπεσε η ντουλάπα του μπαλκονιού και έσπασε. Πρέπει να πάμε να πάρουμε άλλη».

«Μήπως να την πετάξουμε και να μην την αντικαταστήσουμε. Όλο άχρηστα πράγματα κρατάμε εκεί μέσα», πήγα να ψελλίσω.

«Αύριο το απόγευμα θα πάμε να ψάξουμε να βρούμε καινούργια» μου είπε σε τόνο που δεν σήκωνε αντίρρηση, αγνοώντας επιδεικτικά τις επιφυλάξεις μου.

Είναι εντυπωσιακό πώς σε μια σύζυγο μπορούν να συνυπάρχουν ο καλός και ο κακός μπάτσος και να αλλάζουν θέσεις μέσα σε δευτερόλεπτα.

Όπως  μας δίδαξε η πρόσφατη περιπέτεια της Ελλάδας που συνεχίζεται, είναι μάταιο να διαπραγματεύεσαι με δυνάμεις ανώτερες από τις δικές σου και η όποια διαπραγμάτευση μόνο χασούρα θα σου φέρει. Κανόνισα λοιπόν να πάμε το επόμενο απόγευμα για έρευνα αγοράς.

Επίσκεψη στο μεγάλο Γερμανικό πολυκατάστημα έξω από την πόλη. Ντουλάπες μικρές, ντουλάπες μεγάλες. Ντουλάπες ψηλές, ντουλάπες κοντές. Μεταλλικές και πλαστικές. Η πιο ακριβή με τιμή που ήταν διπλάσια από την πιο φτηνή χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις γιατί. Κάθεσαι κοιτάς, συγκρίνεις και δεν βγάζεις άκρη. Μετά από λίγο το μυαλό σου έχει γίνει σούπα.

«Πάμε να δούμε και σε αυτό με το Γαλλικό όνομα». Πάμε και εκεί. Κόσμος πέρα δώθε και εσύ να μετράς και να συγκρίνεις ντουλάπες. Μετά από αρκετή ώρα επιλέξαμε αυτή που έμοιαζε η πιο καλή και πιο γερή. Είχε και ένα κάρο μεταλλικούς μεντεσέδες σε αντίθεση με τις άλλες που είχαν πλαστικούς της πλάκας. Καλό πράγμα, σκέφτηκα.

Βλέπω τη συσκευασία. Είναι το σημείο στο οποίο έπρεπε να χτυπήσει το καμπανάκι του συναγερμού αλλά το είχα, κατά πως φαίνεται, στην σίγαση. Πώς γίνεται μια ντουλάπα σεβαστών διαστάσεων, με ύψος πιο πάνω από το μπόι σου, να χωράει σε ένα κουτάκι που μεταφέρθηκε άνετα με ένα ΜΑΤΙΖ; Ήταν όμως τόση η χαρά μου που σταμάτησα να ψάχνω, να συγκρίνω και να πηγαινοέρχομαι, που αγνόησα τα σημάδια της μοίρας.

Φτάσαμε στο σπίτι και αφού για μερικές μέρες έκανα το παπί ήλθε η Κυριακή. Κυριακή γιορτή και σχόλη να ήταν η βδομάδα όλη. Αμ δε. Έπινα τον πρωινό καφέ και έβλεπα το παρατημένο κιβώτιο σαν αυτά που στο αεροδρόμιο σε προτρέπουν να αποφεύγεις και να φωνάξεις την αστυνομία. Εγώ το απέφευγα αλλά η γυναίκα μου είχε άλλη γνώμη. Επειδή λοιπόν εγώ μπορεί στρατιωτικός μπορεί να μην είμαι, αλλά τα λέω τσεκουράτα, ρούφηξα το αυγό μου και ανασκουμπώθηκα ανοίγοντας το ύποπτο δέμα. Από δίπλα και ένα κάρο εργαλεία γιατί η δουλειά κάνει τους άντρες και τα εργαλεία τον μάστορα.

Απλώνουμε όοοοολα τα εξαρτήματα στο πάτωμα σαν προετοιμασία για συνέντευξη τύπου της αντιτρομοκρατικής μετά την ανακάλυψη γιάφκας τρομοκρατών.  Αντικειμενικός σκοπός να βρούμε, τι πάει πού, αλλά και να καθυστερήσουμε όσο γίνεται περισσότερο αυτό που δεν θέλαμε να κάνουμε. Για κάποιον περίεργο λόγο οι άντρες πιστεύουμε ότι οι γυναίκες γεννιούνται νοικοκυρές και οι γυναίκες πιστεύουν ότι οι άντρες γεννιούνται μάστορες. Αμφότεροι πλανόμαστε πλάνη οικτρά.

Αρχίζει η προσπάθεια. Ακολουθούμε ένα αμφίβολο σχέδιο το οποίο υποτίθεται ότι σκοπό έχει να μας καθοδηγήσει για το πώς να συναρμολογήσουμε την ντουλάπα των ονείρων μας. Ατυχώς μάλλον αναφέρεται σε παρόμοια κατασκευή αλλά κάπως διαφορετικό μοντέλο. Αποτέλεσμα καθόμαστε με δύο εξαρτήματα έκαστος στο χέρι σε στυλ «τυρί-ψωμί» και τα κοιτάμε σαν ηλίθιοι. Αρχίζουν οι πειραματισμοί. Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω. Τα χέρια πονούν καθώς πρέπει να κοπανάς με το χέρι γιατί «πρόσεξε μην το σπάσεις» αν πάρεις σφυρί. Ο ιδρώτας τρέχει ποτάμι και βάζω σοβαρή υποψηφιότητα για μίστερ βρεμένο μπλουζάκι. Τελικά ίσως πρέπει να χάσω εκείνα τα κιλά που μου είπε ο γιατρός…

Δύο ώρες μετά η ντουλάπα φαίνεται να έχει πάρει σχήμα και μορφή. Περιέργως δεν έχουμε αφήσει καθόλου περισσευούμενα υλικά. Οι οκτώ μεντεσέδες που μου είχαν φανεί καλός λόγος για να αγοράσω την συγκεκριμένη ντουλάπα, τώρα με εκδικούνται. Πρέπει να στερεωθούν με ένα περίεργο τρόπο που μοιάζει σα να περνάς παλαμάρι από βελόνα κεντήματος. Σα να μη φτάνει αυτό, ο καθένας έχει και 3 βίδες που πρέπει να βιδώσεις με το χέρι αφού ξέχασες να φορτίσεις το ηλεκτρικό κατσαβίδι (κατά τα μαστόρια «Βιδολόγο» σα να λέμε «Ωτορινολαρυγγολόγο»).

Η κόρη μου όλη αυτή την ώρα μου συμπαραστέκεται βάζοντας στο youtube άλλοτε τον Παπαμιχαήλ ντυμένο μπογιατζή να χορεύει και να τραγουδάει μάτια βουρκωμένα, στις σκαλωσιές και άλλοτε, τον Μπιθικώτση να με προτρέπει να μην βροντοχτυπάω τις χάντρες γιατί η δουλειά κάνει τους άντρες. Ο καθένας κάνει ότι μπορεί… Και η Βέμπο δοξάστηκε τραγουδώντας στο μέτωπο το σαράντα!

Η ντουλάπα είναι έτοιμη. Κάθομαι κάθιδρος δίπλα της και καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι. Υπέροχος τρόπος να περάσεις το πρωί της Κυριακής. Μην σου τύχει.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου