Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Ένα Έλληνας στην Τεχεράνη Μέρος 2ο


Συνέχεια λοιπόν...
Στο Ιράν η τεχνολογία και το ίντερνετ δεν φαίνεται να είναι το φόρτε τους. Τα κινητά τηλέφωνα, ιδίως στο roaming (που πληρώνεις χρυσό) πιάνουν και δεν πιάνουν. Σήμα καμπάνα και τηλέφωνο γιοκ. Σου τηλεφωνούσα, σου λέει ο άλλος, αλλά δεν το σήκωνες. Δεν το σήκωνα διότι ουδέποτε χτύπησε του λες εσύ. Το ίντερνετ πάλι είναι σαν την παλίρροια. Πάει και έρχεται, πάει και έρχεται. Οι καλοί ιμάμηδες σε προστατεύουν και από τα social media, τα blogs, το youtube και άλλους διαφθορείς και έτσι όλα αυτά στην Περσία δεν υπάρχουν.  Επίσης δεν μπορείς να μπεις και σε διάφορα άλλα site, όπως πχ κάποιες εφημερίδες που μπορεί μερικές φορές να δημοσιεύουν φωτογραφίες καλλιτεχνών με ελάχιστο ρουχισμό.



Οι άνθρωποι που συνάντησα ήταν εξαιρετικά φιλικοί. Έχουν μια απλότητα και μια αμεσότητα που σε κάνει να τους νιώθεις οικείους ακόμα και να δεν καταλαβαίνεις λέξη από όσα σου λένε. Παρά το όσα πίστευα όταν ξεκίνησα για εκεί, η πόλη φαίνεται να είναι εξαιρετικά ασφαλής για τους κατοίκους και τους επισκέπτες. Το ίδιο με διαβεβαίωσαν και Έλληνες που μένουν μόνιμα εκεί. Κάποτε υπήρχε και μια ανθούσα Ελληνική κοινότητα εκεί αλλά, όπως και σε πολλά άλλα μέρη, όχι πλέον.



Αν θέλεις να γνωρίσεις έναν τόπο, πρέπει να γευτείς την κουζίνα του. Καλύτερη στιγμή όταν ακολούθησα τη συμβουλή του, γνωστού πλέον συνδέσμου μας, και επισκέφτηκα ένα συγκεκριμένο εστιατόριο που σερβίρει κεμπάπ. Είχε την γλυκιά παρακμή που είχε η Ρογκότη και το Όλυμπος Νάουσα στα τελευταία τους χρόνια. Σερβιτόρος μεγάλης ηλικίας με στολή και νεαρό βοηθό που κρατάει τον δίσκο για να σερβίρει. Κατάλογος με δύο σελίδες μόνο. Αφού κεμπάπ θα φας γιατί να το κουράζουμε; Επτά, οκτώ διαφορετικά είδη και εγώ διάλεξα τον σπέσιαλ του μαγαζιού. Δεν θυμάμαι πώς το λένε αλλά μήπως έχεις πρόγραμμα να πας  κατά εκεί και πρέπει να σου το συστήσω; Μου έφεραν ένα μακρόστενο πιάτο με ένα τεράστιο κεμπάπ φτιαγμένο από αρνίσιο κύημα. Μυρωδάτο, καλοψημένο, Εξαιρετικό! Μαζί ένα πιάτο με ένα βουνό από ρύζι. Μέσα στο ρύζι, που έβγαζε καπνούς, είχαν κρύψει ένα μεγαλούτσικο κυβάκι βουτύρου. Ως καλός εξερευνητής το βρήκα και το ανακάτεψα λιώνοντας το. Γιατρέ μου έπρεπε να το φάω το μυρωδάτο ρυζάκι με το βούτυρο γιατί ο προφήτης δεν σηκώνει μαγκιές. Μοναδικό ξενέρωμα ότι όλο αυτό το συνόδευσα με CocaCola. Μα είναι δυνατόν; Και όμως είναι! Αλκοόλ γιοκ. Ούτε στο σπίτι, ούτε στα εστιατόρια, ούτε στα super market. Σα να λέμε, ότι αν ψάξεις για αλκοολικό στην χώρα αυτή, τον χρόνο σου θα χάσεις.



Δεν θα χάσεις αν στοιχηματίσεις ότι μερικές φορές την ημέρα σε συγκεκριμένες ώρες, όπου και να είσαι, αρχίζει να ακούεται από τα μεγάφωνα, με ποιότητα ήχου επιπέδου γραμμοφώνου,  ο Μουεζίνης κονσέρβα που καλεί, υποθέτω, τον κόσμο να προσευχηθεί. Όσες φορές τον άκουσα πάντως δεν είδα κανένα να σταματάει αυτό που έκανε και να πέφτει στο πάτωμα. Μια ή δύο φορές είδα κάποιους να κάνουν κάτι σαν τον δικό μας σταυρό, με διαφορετικό φυσικά σχήμα, αλλά μέχρι εκεί. Μπορεί φυσικά να μην βρέθηκα στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή. Θυμάμαι, ας πούμε, σε ένα εκθεσιακό κέντρο στο Παρίσι, πριν από δύο χρόνια, έναν τεράστιο τύπο με επίσημο κουστούμι και χαρτοφύλακα να πέφτει στα τέσσερα και να προσεύχεται την συγκεκριμένη ώρα και χωρίς ηχητικό σήμα…



Πώς να σας περιγράψω τις τουαλέτες στην Τεχεράνη; Εσείς  πάλι μπορεί να ρωτήσετε, γιατί να σας τις περιγράψω…  Θα το κάνω γιατί μου έκαναν εντύπωση. Οι περισσότερες λοιπόν είναι «α λα τούρκα» και ακόμα και αυτές που βρίσκονται σε δημόσιους χώρους έχουν δίπλα τους βρύση με λάστιχο και το σχετικό ακροφύσιο. Το αξεσουάρ αυτό συνοδεύει ακόμα και τις Ευρωπαϊκές οι οποίες κατασκευάζονται προφανώς ανόρεχτα καθώς είναι τόσο χαμηλές που τείνουν να μοιάσουν στις Τούρκικες.



Στην Τεχεράνη αγαπούν τα λουλούδια. Στην περιοχή που έμεινα εγώ, υπάρχουν αρκετοί ωραίοι κήποι αλλά τα λουλούδια τα συναντάς παντού. Σε βάζα στην επιφάνεια γραφείων. Σε όμορφες συνθέσεις στο check in counter στο αεροδρόμιο. Υπό μορφή γιγαντιαίου μπουκέτου (γατάκια Έλληνες μικροπωλητές με τα δύο τριανταφυλλάκια) στην αγκαλιά πλανόδιων που παίζουν την ζωή τους κορώνα γράμματα στο μποτιλιάρισμα. Μέχρι και στον δρόμο που οδηγεί στο αεροδρόμιο, πωλητές στήνουν πάγκους, σαν αυτούς όπου οι δικοί μας πουλάνε πεπόνια και καρπούζια το καλοκαίρι.



Μη με ρωτήσεις αν θα ξαναπήγαινα στην Τεχεράνη. Για διακοπές ή ταξίδι αναψυχής μάλλον όχι. Αν το ξαναφέρει, όμως η δουλειά, θα το κάνω με μεγάλη ευχαρίστηση και χωρίς τους φόβους και τις προκαταλήψεις που με συνόδευαν στο πρώτο μου ταξίδι.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου