Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Ένας Έλληνας στην Τεχεράνη. Μέρος 1ο



Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ότι κάποτε θα επισκεπτόμουν την Τεχεράνη. Δεν είχα ποτέ λαχταρήσει να δω από πού ξεκίνησε το γνωστό βαπόρι που πιάστηκε στην Κορινθία. Ούτε με έτρωγε καμία περιέργεια να απαντήσω στο προαιώνιο ερώτημα της ξανθιάς, αν το σωστό είναι Ιράν ή Ιράκ. Δεν ήθελα καν να επισκεφτώ μια από  τις «Αραβικές χώρες» κατά τα λεγόμενα του κυρίου Τσίπρα.

Επαγγελματικές υποχρεώσεις με έστειλαν  για ένα σύντομο ταξίδι στην εκεί. Απέφυγα να χρησιμοποιήσω τα γνωστά Περσικά χαλιά με τα οποία μετακινείται ο Αλί Μπαμπά και οι Σαράντα κλέφτες του, και προτίμησα την Turkish Airlines με έναν ενδιάμεσο σταθμό στην Πόλη. Κάθε φορά που επισκέπτομαι αυτό το αεροδρόμιο (της Κωνσταντινούπολης) δεν μπορώ να μην πρασινίσω από την ζήλεια μου για το πόσο πίσω μας έχουν αφήσει οι γείτονες. Η σύντομη παραμονή μου στο αχανές αυτό συγκρότημα, που φέρει το όνομα του παλιού μου γείτονα στην Αγίου Δημητρίου, του Κεμάλ με βοήθησε να κάνω προθέρμανση στη θέα της μαντίλας, στα γυναικεία κεφάλια. Αυτό έμελε τελικά να το συνηθίσω τις μέρες της παραμονής μου στην Τεχεράνη. Όλες ανεξαιρέτως οι γυναίκες φορούν μαντίλα. Δεν είναι θέμα επιλογής ,όπως μου εξήγησαν οι ντόπιες. Δεν τολμάει να εμφανιστεί μια γυναίκα σε δημόσιο χώρο, χωρίς να έχει καλυμμένο το κεφάλι της με μαντίλα. Είδα κάποιες κοπέλες στο αεροπλάνο, ντυμένες με σορτσάκια και εξώπλατα να μεταμορφώνονται σε μαυροντυμένες καλόγριες λίγο πριν την προσγείωση!

Εμένα πάντως με καλωσόρισε η μουσούδα του ιμάμη, η οποία είναι παντού. Βρήκα να με περιμένει ο τύπος με την γνωστή πινακιδούλα με το όνομα μου για να με μεταφέρει στο ξενοδοχείο. Όταν μπήκα στο αυτοκίνητο ένοιωσα περίεργα γιατί η μυρωδιά της καινουργίλας και τα 5.000 χιλιόμετρα στο κοντέρ δεν ταίριαζαν με το μάλλον παλιό μοντέλο της Peugeot το οποίο συνόδευαν. Όπως μου εξήγησε αργότερα ο Έλληνας σύνδεσμος μας, πρόκειται για αυτοκίνητα που φτιάχνονται στο Ιράν αλλά με σχέδια παλιών μοντέλων. Ενδιαφέρον! Το εμπάργκο εμπάργκο, αλλά η ευκαιρία να κάνει μπίζνες το στοκαντζίδικο των σχεδίων, εξαιρετική.

Στην περίπου μιας ώρας διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι το ξενοδοχείο στο κέντρο της Τεχεράνης, ρουφούσα κυριολεκτικά τις εικόνες που έβλεπα. Οι πινακίδες, είτε διαφημιστικές, είτε σήμανσης,  σκέτη απελπισία. Μια γραφή σαν να έτρεξε το μελάνι της πένας στο χαρτί. Μου είπαν ότι ήμουν τυχερός που έπεσα σε μέρα αργίας, διαφορετικά πίκρα μεγάλη από το μποτιλιάρισμα, με περίμενε. Βέβαια το μποτιλιάρισμα είναι η καλή εκδοχή της κίνησης γιατί αν τους δεις να οδηγούν θα δεις με άλλο μάτι και θα θαυμάσεις για την ποιότητα του τον Έλληνα οδηγό!  Πλήρης αναρχία. Τρεις φορές μέσα σε δύο μέρες είδα τον χάρο με τα μάτια μου. Σκέψου τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια στο λούνα παρκ, μια μέρα γιορτής που έχει πολύ κόσμο για να καταλάβεις. Έβγαινα από το αυτοκίνητο και γονάτιζα να φιλήσω το έδαφος, δίνοντας λάθος εικόνα για τα θρησκευτικά έθιμα των Ελλήνων στους ντόπιους.

Στην Τεχεράνη αν δεν έχεις αυτοκίνητο, κυκλοφορείς με ΤΑΧΙ. Υπάρχουν τα κανονικά ΤΑΧΙ αλλά οποιοσδήποτε μπορεί να μεταφέρει κόσμο με το αυτοκίνητο του, χωρίς σχετική σήμανση στο όχημα και χωρίς ταξίμετρο. Σε βλέπουν στην άκρη του δρόμου και σταματούν να σε ρωτήσουν, πού πας. Κλείνεις συμφωνία με τον οδηγό και δε πάει εκεί που θέλεις να πας. Τόσο απλά. Αυτό ανακουφίζει τους πελάτες αλλά και τους οδηγούς που έχουν βρει αυτόν τον, περιέργως, νόμιμο τρόπο για να συμπληρώνουν το εισόδημά τους. Ο σύνδεσμος μου, με πληροφόρησε ότι η μέθοδος αυτή της μετακίνησης είναι απολύτως ασφαλής, και εγώ την τίμησα δεόντως, επιβεβαιώνοντας τα λεγόμενα του, έστω και με ένα μικρό δείγμα καθώς ο χρόνος παραμονής μου στην Τεχεράνη ήταν πολύ μικρός. Κορυφαία ΤΑΧΙκή εμπειρία η συνάντηση με τον Ομάρ έναν νεαρό οδηγό, ενός περιποιημένου αυτοκινήτου. Ήταν ντυμένος «στην πένα» με κουστούμι, και όχι μόνο μου μίλησε σε καλά Αγγλικά αλλά όταν του είπα ότι είμαι Έλληνας μου έβαλε να ακούσω την Αλεξίου να τραγουδά «δυο μικροί αγγέλοι»! Τώρα που το σκέφτομαι μου θύμιζε (στο στυλ) πάρα πολύ τον νεαρό πρωταγωνιστή της ταινίας «The Best Exotic  Marigold Hotel».

Στο Ιράν χορταίνει το μάτι σου χρήμα. Τα εκατομμύρια ρέουν άφθονα. Μια κοντινή διαδρομή με το ΤΑΧΙ κοστίζει περίπου 200.000 ριάλ, που μεταφράζονται σε κάτι λιγότερο από έξι ευρώ. Πώς έλεγαν εδώ εκείνοι οι τύποι πριν από λίγο καιρό, να γυρίσουμε στην δραχμή να χορτάσει το μάτι μας χρήμα; Ακριβώς έτσι. Εκτός από τα ριάλ που είναι όλα χάρτινα και κάποια έχουν, φυσικά, την μορφή του ιμάμη επάνω υπάρχουν και τα τουμάν που είναι τα παλιά νομίσματα του Σάχη και που ενώ καταργήθηκαν από την έναρξη της επανάστασης, ο κόσμος τα χρησιμοποιεί στις προφορικές συναλλαγές του. Αν ρωτήσεις λοιπόν κάποιον για μια τιμή καλό είναι να ξέρεις σε ποιο νόμισμα αναφέρεται καθώς  τα τουμάν είναι τα ριάλ μείον ένα μηδενικό στο τέλος . 

To be continued...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου