Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

On the road...



Μπαίνω στον δρόμο της Χαλκιδικής. Τέτοια εποχή ξαναθυμόμαστε, ότι σαν αυτή δεν έχει, και πάμε να ανοίξουμε τα σπίτια μας, να τα ξυπνήσουμε από την χειμερία  νάρκη και να τα προετοιμάσουμε για το Πάσχα και το καλοκαίρι.

Ένας δρόμος σε πλήρη παρακμή. Μου θυμίζει έντονα ένα ταξίδι που είχα κάνει πριν από μερικά χρόνια στην Αλβανία. Εγκατάλειψη, βρωμιά, ασχήμια έρχονται σε ευθεία αναλογία με την κατάσταση της χώρας. Οδόστρωμα Ελβετικό τυρί. Φυτά που μπαίνουν μέσα στις λωρίδες κυκλοφορίας. Μπάρες ασφαλείας ξεχαρβαλωμένες. Στις κολώνες κρεμασμένα κουρελιασμένα λάβαρα από το προηγούμενο καλοκαίρι.  Ο συγχωρεμένος ο Παντελίδης μας καλεί να γιορτάσουμε μαζί τον Δεκαπενταύγουστο σε καλοκαιρινό μαγαζί . Ο Republic μας καλεί σε πάρτι μόνο που τώρα πια έχει κλείσει. Η Πάολα με την περσινή φωτογραφία που μοιάζει με τον Χέντριξ ανακατεύεται με τον φετινό  Ιεροκλή που διαφημίζει την παράσταση του. Έχει ενδιαφέρον πώς «ποιοτικοί» και σκυλάδες μας φτύνουν στα μούτρα λερώνοντας τον τόπο και προσβάλλοντας την αισθητική μας, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Συμβαίνει και σε άλλες εκφάνσεις της ζωής μας, με κάτι προοδευτικούς επαναστάτες που μόλις μυρίστηκαν το μέλι της εξουσίας ξέχασαν και πρόοδο και επανάσταση. Σκουπιδαριό παντού. Γνωρίζεις φυσικά ότι όλοι έχουν το κοινό τους, που είναι πρόθυμο να τους ακολουθήσει και να τους αποθεώσει ότι και αν κάνουν.

Στα αυτοκίνητα εικόνες οικείες. Ο παππούς με το τρέιλερ και τα εργαλεία πάει να τσαπίσει στο αυθαίρετο στην Καλλικράτεια. Οδηγεί στην μέση του δρόμου με εξήντα χιλιόμετρα και μαλώνει με τη γιαγιά, που κάθεται δίπλα του. Ο τύπος που φόρτωσε το στρώμα πάνω από το Seat και το κρατάει και με το χέρι μη του φύγει, ενώ κάνει πως οδηγεί με το άλλο. Κάθε τόσο πίνει μια γουλιά καφέ και τραβάει και μια τζούρα από το τσιγάρο. Θαύμα!  Το  νεαρό comme il faut ζευγάρι κοιτάει αμίλητο μπροστά. Εκείνος φοράει σιδερωμένο στην τρίχα καρό πουκάμισο σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να έχει χαλαρό look και εκείνη κάτι τεράστια γυαλιά ηλίου που ελπίζει ότι κρύβουν τις σκέψεις της. Τα παιδιά τους, στο πίσω κάθισμα, παίζουν με αφοσίωση με το tablet και έτσι δεν γκρινιάζουν στη διαδρομή, ρωτώντας κάθε πέντε λεπτά «πότε φτάνουμε». Ο «κάγκουρας» με το φτιαγμένο Fiat που κάνει σφήνες ακούγοντας τον «αδικοχαμένο» να κλαψουρίζει. Ο Βούλγαρος με την τεράστια μαύρη Mercedes, οδηγεί επιθετικά, με αναμμένα φώτα, όπως κάνουν στην πατρίδα του, ευελπιστώντας να φωτίσει το μέλλον προσπαθώντας να μπουκώσει με ευρώ τις μνήμες του ζοφερού παρελθόντος. Μια κοπελίτσα με δίπλωμα οδήγησης πιο φρέσκο από γιαούρτι, έχει γεμίσει το νεοαποκτηθέν γυαλιστερό Golf με λούτρινα και οδηγεί αγκαλιά με το τιμόνι τόσο κοντά στη μηχανή, που θα μπορούσε να αλλάξει και λάδια εν κινήσει.

Η φύση φέτος δεν έχει τα ζωντανά χρώματα που συναντούσαμε άλλες χρονιές την άνοιξη. Δεν έπεσαν πολλές βροχές και το χώμα δεν δέχτηκε εκείνο το δροσερό μπουγέλο που θα το ξυπνούσε και θα έδινε ζωντανό πράσινο χρώμα στα φυτά και θα γέμιζε τους αγρούς λουλούδια. Θα δυσκολευτούν πολύ να φτιάξουν το στεφάνι του Μάη, όσοι το επιχειρήσουν.

Μπαίνουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα με μια διάθεση ανάλογη των ημερών, για λόγους που δυστυχώς δεν έχουν να κάνουν με το θείο δράμα. Εκεί είναι σίγουρη τόσο η Σταύρωση, όσο και η Ανάσταση. Εδώ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου