Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Φωτιά στα Σαββατόβραδα…



Το πρόγραμμα έλεγε βραδινή Σαββατιάτικη έξοδο. Πέσανε όμως κάτι δουλειές στο σπίτι, βάλε και λίγο παραπάνω φαγητό και κρασί το μεσημέρι, καλή παρέα, ωραία περάσαμε αλλά δεν ήμασταν για πολλά το βράδυ.

Πάμε να περπατήσουμε στην παραλία. Είναι υπέροχα αυτή την εποχή εκεί κάτω. Η θερμοκρασία εξαιρετική, το φεγγαράκι μικρό να παίζει με τα σύννεφα και ο κόσμος να κάνει βόλτα στη λεωφόρο μπαϊ πας.

Ζευγαράκια πιασμένα αγκαλιά ή χέρι με χέρι ή περπατώντας ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς να κρατιούνται. Έχει πλάκα να βλέπεις ποια από αυτά είναι ήδη ζευγάρι και ποια ψήνονται. Παρέες γερόντων με σπόρια και πολιτική συζήτηση επιπέδου, που θα την ζήλευε και ταξιτζής. Επίδοξοι αθλητές που χτίζουν κορμί λαμπάδα για καλοκαίρι, ιδρώνοντας επώνυμες φανέλες, ανεβάζοντας σφυγμούς που καταγράφονται σε χάι τεκ  απλικέσια κινητών δεμένων επάνω στο μπράτσο. Μπαμπάδες που κάνουν ποδήλατο μαζί με τα παιδάκια τους που φορούν πλέον το απαραίτητο κράνος και μας κάνουν να αναρωτιόμαστε πώς επιζήσαμε χωρίς τέτοια προστασία. Εμείς είχαμε ποδήλατα με κόντρα, για να κάνουν κωλιές όταν φρενάραμε και τα πόδια μας σταμάτησαν να έχουν κουκούδια με ξεραμένα αίματα, μόνο όταν πήγαμε στο γυμνάσιο.

Στις ομπρέλες χαριτωμένες πιτσιρίκες προσπαθούν να πρωτοτυπήσουν βγάζοντας φωτογραφία πιάνοντας την πιο χαμηλή από αυτές σε στυλ Μαίρη Πόπινς, ποζάροντας με χάρη και τσαχπινιά, σε κάμερες έξυπνων τηλεφώνων. Παραδίπλα ο γνωστός φάλτσος που τραγουδάει σκυλάδικα συνοδεία ηχητικής εγκατάστασης που επιβάλει την άθλια τρέλα του σε όσους έχουν την μάλλον κακή ιδέα να ρομαντζάρουν δίπλα στις ομπρέλες κοιτώντας τον Θερμαϊκό.

Καντίνες, μαλλί της γριάς, φιστίκια και νερά κρύα πουλιούνται σε κατασκευές με αισθητική Μπόλιγουντ, πολύχρωμα φώτα νέον και γκρου γκρου υπόκρουση από γεννήτριες.

Όσο πλησιάζεις στο κέντρο ο μέσος όρος ηλικίας κατεβαίνει. Σχολεία από όλη την Ελλάδα σε εκδρομή. Φτάνεις στην Αριστοτέλους και είναι σίγουρο ότι αν η ακμή ήταν κολλητική τότε σίγουρα θα γύριζες στο σπίτι με σπυράκια. Τρέχω έντρομος στον καθρέφτη έξω από ένα κοσμηματοπωλείο. Κοιτάζομαι, κάτι λάμπει. Ευτυχώς είναι η αντανάκλαση του φωτός. Για μια στιγμή νόμισα ότι μου φύτρωσαν σιδεράκια στα δόντια.  

Προχωράμε παρακάτω. Ψάχνω εναγωνίως την γενιά μου. Πουθενά. Αρχίζω να φοβάμαι ότι θα μας πλησιάσει ομάδα εφήβων και θα μας συλλάβει για να μας στείλει στο στρατόπεδο συγκέντρωσης που έστειλαν και τους άλλους. Για την ώρα, ευτυχώς, φαίνεται να αδιαφορούν για μας.

Τα ποδαράκια μας πονάνε. Η αμφίεση μας, δεν επιτρέπει πολλά πολλά. Άντε πάμε να γυρίσουμε στο σπίτι. Ποδαράδα αποκλείεται. Από το πολύ περπάτημα νομίζω ότι θα πρέπει να έχω ανέβει δύο νούμερα στο παπούτσι. Παίρνουμε το λεωφορείο. Ασφυκτικά γεμάτο, με βαριά μυρωδιά από κλεραζίλ και τσιχλόφουσκα. Αφοσίωση στα κινητά και αγχωμένες ματιές στο ρολόι.

Το αποφάσισα. Δεν την ξαναπατάω. Σαββατιάτικη έξοδος, μόνο με αυτοκίνητο και κράτηση στο μαγαζί που θα πάμε. Το γκέτο των τσικό των υπερηλίκων, ηλικιακή ομάδα στην οποία ανήκω, προσφέρει ασφάλεια, μακριά από τους εφήβους που έχουν καταλάβει την πόλη και περιπολούν κατά ομάδες…



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου