Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Πάσχα Ελλήνων



Το στομάχι διαμαρτύρεται  για τα γυμνάσια που του κάνεις. Την μια άδειο την άλλη τίγκα γεμάτο, με ότι μπορεί να φανταστεί το μυαλό του ανθρώπου.

Πρωινό ξύπνημα και λαχτάρα για καφέ και τσουρέκι από χέρια επιδέξια και αγαπημένα.

Προετοιμασίες με άναμμα φωτιάς για να ψηθεί το αρνί και το κοκορέτσι που σούβλισες από την προηγούμενη. Στο είπαν από το προηγούμενο βράδυ  «Κοίτα μην ξυπνήσεις από τα χαράματα και παιδεύεσαι» ακολουθούμενο από «Κατά τις δύο να αρχίσουμε να τρώμε. Πόσα κιλά είναι το αρνί; Πόση ώρα θέλει;». Η αλήθεια είναι ότι αν ρωτήσεις το αρνί θα σου πει ότι δεν θέλει καθόλου αλλά ποιος το ρωτάει;

Ησυχία του πρωινού. Για μας κελαηδούν τα πουλιά και ανθίζει ο κήπος. Ευχές ζωντανές αλλά και με τηλέφωνα, μηνύματα, ίντερνετ. Ένα από τα καλά της εξάπλωσης του mobile internet είναι ότι γλιτώσαμε από τα «ευφάνταστα» SMS που αναπαρήγαγαν διάφοροι ηλίθιοι γνωστοί σου, νομίζοντας ότι είχαν ανακαλύψει ΤΗΝ εξυπνάδα.

Σε λίγη ώρα η φωτιά θα είναι έτοιμη. Το αρνί και το κοκορέτσι θα γυρίσουν  πάνω από αυτή και να μετατραπούν από αποτρόπαια κουφάρια σε λαχταριστά εδέσματα.

Κάπου στο βάθος αρχίζουν να ακούγονται και τα πρώτα κλαρίνα.

Λίγο λεμόνι, να νοστιμίσει, λίγο λάδι να μην «σου καούν τα μπουτάκια». Ρε νταλκά που έχουμε με τα μπουτάκια. Το Πάσχα με του αρνιού, το καλοκαίρι με τις φωτογραφίες στην παραλία και τον υπόλοιπο χρόνο να μη σου πω καλύτερα, μέρα που είναι…

Κατά τις δώδεκα θα αρχίσουν να έρχονται οι πρώτοι καλεσμένοι και να ξυπνούν οι ακαμάτηδες της μέρας. Ευχές, φιλιά, «Χριστός Ανέστη» και τα πρώτα σχόλια. «Ανέβασε το πιο πάνω θα σου καεί». «Γύρνα πιο γρήγορα». «Εκεί δεν έχει φωτιά». Όσοι άνθρωποι τόσες γνώμες. Όσο πιο άσχετοι, τόσο πιο επίμονοι. Από δίπλα και ο παντογνώστης γείτονας που ψήνει στο διπλανό σπίτι. «Δεν σας βλέπω να τρώτε σήμερα, χαχα».

Μόλις ροδίσει η πέτσα, θα της ορμίσει αυτός που ήλθε τελευταίος και δεν έχει κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι του για να βοηθήσει. Δοκιμές για το κοκορέτσι. Ψήθηκε; Κόψε λίγο για να δοκιμάσουμε. Βάλε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη. Μπύρες, κρασιά, τσίπουρα. Παιδιά τρέχουν κάνοντας φασαρία. Γονείς συζητούν για το «πού πάμε» και κάνουν τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις με χαμόγελο, λόγω της ημέρας.

Το αρνί είναι μάλλον έτοιμο. «Τσίμπα να δούμε». Οι μισοί λένε ότι κάηκε και οι άλλοι μισοί ότι θέλει και άλλο. Όσοι άνθρωποι τόσες γνώμες. Ξεσουβλίζεις και το φαγητό ξεκοκαλίζεται με γρήγορους ρυθμούς από αυτούς που ήταν «σκασμένοι» από την μαγειρίτσα το προηγούμενου βραδιού. Ο γείτονας ακόμα παλεύει με το δικό του. Στο Βιλαμπάχο ακόμα τρίβουν, σκέφτεσαι και ακούς από μέσα σου γέλιο σαρδόνιο. Ντροπή σου τέτοια μέρα…

Τώρα που γέμισε η κοιλιά, οι πιο γλεντζέδες θα σύρουν τον χορό. Μαμάδες με ζακέτες ριγμένες κουτσαβάκικα στους ώμους, θα πάνε βόλτα κοντινή και θα μαζέψουν λουλούδια να φτιάξουν το στεφάνι του Μάη, που σήμερα, προβάλει στη γη, όπως έλεγε και το τραγούδι που μαθαίναμε στο σχολείο.

Γλυκά, καφέδες και κόσμος που λιάζεται στο γρασίδι βογκώντας. «Δεν έπρεπε να φάω τόσο» . Ώρα για αποχώρηση. Αγκαλιές, φιλιά, «και του χρόνου».

Τώρα που σου είπα το μέλλον, ώρα να πάω να το ζήσω και εγώ. Χριστός Ανέστη και ας φροντίσουμε το φως της Αναστάσεως να φωτίσει τις καρδιές μας.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου