Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Μεγάλο Σάββατο



Ξημέρωσε ο Θεός το Μεγάλο Σάββατο. Λιακάδα, χαρά Θεού, σε αντίθεση με την σκοτεινιά, το κρύο και την βροχή της χθεσινής μέρας. Τυχαίο; Εσύ αποφάσισε και δες το όπως θέλεις, εγώ δεν στέκομαι σε τέτοια πράγματα.

Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα για την εκκλησία και επειδή η καλή ημέρα από το πρωί φαίνεται, πάμε στην Πρώτη Ανάσταση. Στην εκκλησία που όλες τις μέρες είναι μέσα στην τάξη, σήμερα επικρατεί αναρχία. Ο ιερέας βγαίνει από την Ωραία Πύλη κρατώντας ένα καλάθι γεμάτο δάφνες. Οι ψάλτες, ψάλουν «Ανάστα ο Θεός κρίνων τη γη». Οι πιστοί κοπανάνε τα στασίδια, σε ανάμνηση του κρότου που προκλήθηκε από την Ανάσταση του Κυρίου. Οι πολυέλαιοι πάνε πέρα δώθε. Γιαγιάδες κάνουν εντυπωσιακά μπλονζόν για να πιάσουν στον αέρα τις δάφνες και να τις κρατήσουν στο πορτοφόλι τους καθώς πιστεύουν ότι αυτό τους φέρνει τύχη. Τα τελευταία χρόνια, ο αγώνας είναι ακόμα μεγαλύτερος αφού κάποιες μέρες τους μήνα, οι δάφνες αυτές είναι και το μόνο περιεχόμενο του πορτοφολιού… Βλέποντας την κατάσταση στην οποία έρχεται ο ναός, την μέρα αυτή, θυμάμαι την μητέρα μου, η οποία όταν έβλεπε το ακατάστατο εφηβικό δωμάτιο μου φώναζε «κοίτα πώς είναι το δωμάτιο σου, Ανάστα ο Θεός κρίνον τη γη».

Μετά την εκκλησία αρχίζουν οι προετοιμασίες για το Αναστάσιμο δείπνο αλλά και για το αρνί και το κοκορέτσι της επόμενης μέρας. Συκωταριές ζεματίζονται και ψιλοκόβονται μαζί με λαχανικά και μυρωδικά για την μαγειρίτσα.  Αρνιά ανασκολοπίζονται. Κοκορέτσια περνιούνται σε σούβλες και  τυλίγονται με εντεράκια και σκέπες. Ψησταριές ετοιμάζονται. Μπύρες, κρασιά και τσίπουρα δροσίζονται και περιμένουν τις παρέες να τα απολαύσουν.

Όταν ήμασταν μικροί, το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου, προβλεπόταν αυστηρή κατάκλιση. «Να πέσεις να κοιμηθείς γιατί το βράδυ θα κουτουλάς και δεν θα αντέξεις μέχρι την Ανάσταση».  Νεύρα, κλάματα και ωχ αμάν και δεν μπορώ και δεν «μου κολλάει ύπνος». Είχαμε άλλα πλάνα στο μυαλό μας. Να τρέξουμε με τα καινούρια μας παπούτσια, να δείξουμε τη λαμπάδα στους φίλους μας, να τσιμπήσουμε στα κρυφά το αμυγδαλάκι από τα τσουρέκια και τέλος να διαλέξουμε με την αρχαία μέθοδο της δοκιμής στα δόντια, το αυγό που θα κερδίσει.  Τώρα λαχταράμε το μεσημεριανό ύπνο αλλά ατυχώς συμπίπτει με την ώρα της προετοιμασίας των σφαγίων και έτσι μας μένει το «στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα».

Υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στις απογευματινές προετοιμασίες και την ώρα που πηγαίνουμε στην εκκλησία. Εγώ τα τελευταία χρόνια το γεμίζω φτιάχνοντας μια μυρωδάτη συκωταριά λαδορίγανη ως συμπλήρωμα στο Αναστάσιμο δείπνο. Παλιότερα θυμάμαι ότι τέτοιες ώρες τα κανάλια προέβαλαν εκείνη την ταινία, παραλλαγή του μύθου του Μεφιστοφελή  με τον Χορν και την Κοντού. Αργά το βράδυ στην Ανάσταση, πιτσιρίκια κρατούν περίεργες λαμπάδες όλο καμάρι, καμπάνες, μπαμπ μπουμ κροτίδες και φωτοβολίδες. Αγκαλιές, φιλιά, τσουγκρίσματα αυγών, ένα γρήγορο πέρασμα από το εσωτερικό της εκκλησίας και βουρ όχι στον πατσά, όπως θέλει η λαϊκή έκφραση, αλλά στην μαγειρίτσα. Στον δρόμο φροντίδα και στρατηγικά κόλπα για να κρατηθεί αναμμένη η λαμπάδα με το Άγιο Φως. Σταυρός στην εξώπορτα, που φαίνεται τόσο ταιριαστός την ώρα εκείνη και τόσο παράταιρος όλο τον υπόλοιπο χρόνο…

Καλή Ανάσταση.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου