Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

Ο καρνάβαλος



Όταν ήμασταν μικροί, οι γονείς μας συνήθιζαν  να μας ντύνουν καρναβάλια. Όχι καρναβάλια «ότι να ναι» αλλά «καλά καρναβάλια». Εμείς τα αγόρια καουμπόηδες και Ζορρό. Τα κορίτσια νεράιδες, βασίλισσες. Δεν μπορώ να κατανοήσω τον λόγο της επιλογής αυτών των θεμάτων αλλά γινόμασταν κανονικά στολίδια, να χαίρονται οι γονείς και να καμαρώνουν τα παιδιά σαν γύφτικα σκεπάρνια. Ήμουν τυχερός γιατί είχα μητέρα  χρυσοχέρα που έραβε στολές κομψοτεχνήματα.

Ντυνόμασταν λοιπόν και μετά έψαχνα να βρω τι θα κάνουμε μετά. Τα ρούχα ήταν άβολα, ιδίως για τα κορίτσια. Εμείς ξεχαρμανιάζαμε με όπλα που σκάγαμε καψούλες σε χάρτινες ταινίες. Ξιφομαχούσαμε και με το σπαθί του μαυροφορεμένου ήρωα και ας φώναζαν οι μαμάδες ότι «θα βγάλουμε κανένα μάτι». Τα κορίτσια ούτε να τρέξουν ούτε να παίξουν μπορούσαν. Καθόταν λοιπόν και το έπαιζαν όμορφες. Τέλεια βαρεμάρα, αλλά μας το είχαν βάλει στο μυαλό, ότι αφού είμαστε παιδιά πρέπει να μας αρέσει να ντυνόμαστε «καρναβαλάκια». Θυμάμαι ότι στην τηλεοπτική σειρά «χιτ» της εποχής «Λούνα Παρκ» έκαναν κάθε χρόνο επετειακό επεισόδιο στο οποίο οι ήρωες ντυμένοι καρναβάλια έκαναν ένα μίνι σκετσάκι σχετικό με την μεταμφίεση τους. Το δοκιμάσαμε και εμείς μερικές φορές, σημειώνοντας θλιβερά μεγαλειώδη αποτυχία…

Μεγαλώνοντας έφυγαν οι στολές και έμεινε η βαρεμάρα. Ελάχιστες οι φορές που ντύθηκα καρναβάλι, όταν άρχισα να αποφασίζω εγώ τι μου αρέσει και τι όχι. Ίσως γιατί ποτέ δεν ένιωθα ότι ήθελα να υποδυθώ κάποιον άλλον. Ίσως γιατί αντιδρώ στο ξεφάντωμα με το στανιό. Μπορεί να ήταν και διότι δεν καταλάβαινα γιατί έπρεπε να ντυθώ κάποιος άλλος για να περάσω καλά. Μπορεί, βέβαια, απλώς να είμαι και εντελώς «ξενέρωτος» όπως λένε σήμερα, και αυτό να τα εξηγεί όλα.

Βλέπω σήμερα στην τηλεόραση τις εικόνες με τους «καρναβαλιστές» από την Πάτρα και την Ξάνθη και θαυμάζω την διάθεση τους να χοροπηδάνε για ώρες. Εγώ στα πέντε πρώτα λεπτά θα βαριόμουν. Περί ορέξεως όμως… Θυμάμαι ότι παλιά βλέπαμε την παρέλαση του καρνάβαλου στην Πάτρα μόνο, σε περιγραφή Άλκη Στέα, σε ασπρόμαυρες τηλεοράσεις. Καθόμασταν για ώρες και βλέπαμε το πιο πολύχρωμο event σε όλες τις αποχρώσεις του γκρι. Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς νιώθαμε, αλλά άντε να το εξηγήσεις αυτό σήμερα σε ένα παιδί που βλέπει το ίδιο θέαμα σε οθόνη πενήντα ιντσών, με εικόνα και ήχο HD.

Η λύτρωση ερχόταν και συνεχίζει να έρχεται την Καθαρά Δευτέρα, με τους αετούς, τις λαγάνες και τα Σαρακοστιανά, που άρχισαν να εκτιμώ όσο περισσότερο μεγάλωνα. Για όλα αυτά όμως, ίσως να τα μιλήσουμε αύριο.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου