Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

Ποιοί είμαστε;



Είναι που το πρωί είχαν σκάσει μερικά από τα μπουμπούκια της πασχαλιάς έξω από το γραφείο μου και στην ατμόσφαιρα πλανιόταν μια υποψία της βαριάς μυρωδιάς τους. Σαν προπομπός της άνοιξης που φέτος μοιάζει να μην κρατιέται με τίποτα.

Είναι που ο καιρός σκοτείνιασε και άρχισε να βρέχει και στέλνει το μυαλό μου σε όλους αυτούς που κατάφεραν τελικά να περάσουν το Αιγαίο και αφού στέγνωσαν από τα νερά της θάλασσας τώρα ξαναβρέχονται από τον ουρανό. Νέοι, γέροι, παιδία. Κυρίως αυτά. Με το απορημένο βλέμμα, το βρώμικο πρόσωπο και τα κακοπαθημένα ρούχα. Γραπώνουν το χέρι του μπαμπά, της μαμάς σαν επανασύνδεση του ομφάλιου λώρου της σιγουριάς και της ελπίδας.

Πού πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Σε τι ελπίζουν; Έχουν κάποιο σχέδιο ή φεύγουν τρέχοντας σαν αυτόν που πετιέται έξω από το σπίτι του που φλέγεται;

Εδώ που ήλθαν, είναι καλύτερα ή χειρότερα; Έχουμε αλήθεια τη δυνατότητα να τους δεχτούμε; Χωράμε; Φτάνει το ψωμί για όλους;

Απέναντι τους, βρίσκουν όλους εμάς. Αλήθεια ποιοι είμαστε εμείς; Είμαστε μια κυβέρνηση που έπαιζε ανεύθυνα πολιτικά παιχνίδια όσο ήταν αντιπολίτευση και τώρα βρίσκει μπροστά της τα αποτελέσματα; Είμαστε εμείς που τους συμπονάμε καθισμένοι σε καναπέδες χτυπώντας πλήκτρα σε υπολογιστές, μετράμε τα χρήματα που μας μένουν μέχρι το τέλος του μήνα και  νιώθουμε ανήμποροι  να βοηθήσουμε; Είμαστε αυτοί που σηκώνονται από τον καναπέ, ανοίγουν το ντουλάπι, παίρνουν την κονσέρβα, την κουβέρτα, το ρούχο και τρέχουν να τα μοιραστούν με αυτούς που καταφανώς τα έχουν περισσότερο ανάγκη; Είμαστε αυτοί που βλέπουν αλλόθρησκους, σκυλιά μανιασμένα που έρχονται να μας σφάξουν και να μας εξισλαμίσουν; Είμαστε μήπως οι κυβερνήτες των χωρών της Ευρώπης που στάζουν μίσος και φαρμάκι; Που προσπαθούν να κρατήσουν αυτά τα «μιάσματα» μακριά από την πόρτα τους, χτυπώντας το εύκολο σαμάρι την αδύναμη Ελλάδα στην οποία κουνούν μανιασμένα το δάχτυλο ψάχνοντας να βρουν το δίκιο, του νταή που φωνάζει δυνατά για να κρύψει τον φόβο του. Είμαστε μήπως αυτοί που ονειρεύονταν σύγχρονους σκλάβους, εξαθλιωμένα ανδράποδα για να γεμίσουν με φτηνά εργατικά χέρια τις παρηκμασμένες φάμπρικες της κεντρικής Ευρώπης;

Όποιοι και να είμαστε, το πρόβλημα έχει ξεφύγει από οποιοδήποτε έλεγχο. Λειτουργεί ως καταλύτης εξελίξεων σε μια Ενωμένη Ευρώπη που πια μοιάζει λιγότερο ενωμένη και λιγότερο με Ευρώπη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου