Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Στου Ράμογλου



Εκεί που περπατούσα σήμερα το πρωί στη γειτονιά μου, τον είδα και πάλι ανοιχτό. Κάτι σαν déjà vu. Ο «Ράμογλου» ξανάνοιξε!

Ένα ιστορικό μαγαζί, για τους ανθρώπους της γενιάς μου, σε διαφορετική θέση από αυτή που το είχαμε συνηθίσει τότε και με αντικείμενο προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις των σημερινών καιρών.

Πρέπει να ήταν στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα, αρχές αυτής του ογδόντα που μεσουρανούσε το κατάστημα της Τσιμισκή, απέναντι από το ταχυδρομείο. Γέμισε με αφίσες τους τοίχους των εφηβικών μας δωματίων. Έστειλε ευχές γενεθλίων με ευφάνταστες, ξενόγλωσσες συνήθως, κάρτες. Αποκάλυψε ερωτικά σκιρτήματα με καρδούλες. Μας σύστησε  τον Mordillo και τον Snoopy. Καδράρισε πίνακες και φωτογραφίες.

Των παιδικοεφηβικών πάρτι, σχεδόν πάντα, προηγούνταν μια επίσκεψη στο πάντα γεμάτο μαγαζί. Κάτι έβρισκες να πάρεις και ήταν και πολύ trendy, αν και τότε δεν το λέγαμε έτσι. Στις βόλτες μας, με τις οποίες λιώναμε τις σόλες μας στα πλακάκια της Τσιμισκή, στεκόμασταν στη βιτρίνα «να δούμε τι καινούργιο έφερε». Συζητήσεις για τα έξυπνα πόστερ του Mordillo και σχέδια για το ποιο θα αγοράσουμε, αν μας αφήσουν οι γονείς.   

Μετά οι καιροί άλλαξαν. Η Τσιμισκή γέμισε ξενόφερτες μάρκες. Ξαναβρήκα το κατάστημα στην Ανθέων, να φτιάχνει και να πουλάει κορνίζες, καθρέφτες και αναπαραγωγές έργων τέχνης. Μερικούς μήνες πριν το είδα να κλείνει. Δεν άντεξε πολύ κλειστό και να και πάλι μπροστά μου ξανά προς τη δόξα τραβά.

Δεν ξέρω αυτά που ξέρει ο νοικοκύρης, όπως λέει και η παροιμία. Δεν ξέρω ούτε το νοικοκύρη. Ξέρω όμως ότι σήμερα το πρωί ξαναέγινα 15 χρονών κοιτώντας τον «Ράμογλου» και ας μην είχε πια Mordillo και ας μην ήταν αυτός που έχει και κότερο να με πάει μια βόλτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου