Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Η συμμορία των Θεοφανείων.



Κρύο και υγρασία. Μούχλα σκέτη. Αυτό που λέμε, μπούζι. Στο χωριό είναι όμορφα με τέτοιο καιρό. Τζάκια καίνε, καμινάδες καπνίζουν, νερά τρέχουν, σκυλιά αλυχτούν. Οι άνθρωποι εδώ δεν δουλεύουν πενθήμερο και δεν καταλαβαίνουν και πολλά από αργίες. Τα ζωντανά πρέπει να φάνε, το ψωμί να ζυμωθεί και αν είναι και εποχή με γεωργικές εργασίες, αυτές δεν περιμένουν. Τα Θεοφάνεια εδώ είναι ωραία γιατί ο κόσμος είναι λίγος και ο παππάς μπορεί να περνάει από κάθε σπίτι να ραντίζει με αγιασμό ανθρώπους, ζωντανά και χωράφια.

Ο Γιώργος είναι επτά χρονών και έρχεται στο χωριό από την Θεσσαλονίκη από τότε που ήταν μέσα στις πάνες και τα καρότσια. Εδώ περπάτησε πρώτη φορά και εδώ ένα καλοκαίρι αποχωρίστηκε για πάντα το pampers του. Είναι ο παππούς και η γιαγιά εδώ και δεν υπάρχει περίπτωση να μην έλθουν να τους δουν τέτοιες μέρες. Τα παιδιά είναι πια λίγα, αλλά έτυχε να βγουν τρεις πιτσιρικάδες με διαφορά λίγων μηνών ο ένας από τον άλλο. Φίλοι από παιδιά οι πατεράδες του, ακόμα καλύτεροι αυτοί. Παρά το γεγονός ότι ανταμώνουν μόνο σε γιορτές σαν και αυτή και το καλοκαίρι, όταν δεν πάνε στη θάλασσα, έχουν κάνει μια καλή παρέα. Δηλαδή τι παρέα; Κανονική συμμορία. Με την πίεση των γονιών τους και του παππά Γιώργη, και ελλείψει άλλων παιδιών στο χωριό που έχει ρημάξει, μέρες σαν και αυτή τους ντύνουν παππαδάκια να βοηθήσουν στην λειτουργία.

Ο Κώστας μένει όλο τον χρόνο στο χωριό. Αυτός είναι δώδεκα χρονών και δεν συμμετέχει στην παρέα καθώς θεωρείται μεγάλος αλλά κάθε τόσο βρίσκεται μαζί τους και τους κατευθύνει. Στα μάτια τους είναι Θεός. Τους ρίχνει ένα κεφάλι, έχει αρχίσει να βγάζει ένα χνούδι πάνω από τα χείλια και η φωνή του βγάζει γρέζια καθώς μεταλλάσσεται από παιδική σε εφηβική. Ακόμα και έτσι όμως μπορεί και ψάλει υπέροχα. Όλοι έχουν να το λένε.  Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι κάθε τόσο δεν μπαίνει ο διάολος μέσα του. Φέτος έχει ετοιμάσει κανονικό σχέδιο. Τύφλα να έχει η ληστεία αλά Ιταλικά.

Κάθε σπίτι στο χωριό έχει τις προμήθειες του. Πριν από τα Χριστούγεννα έχουν σφάξει το γουρούνι και τα υπόγειο έχει γεμίσει λουκάνικα. Όπως θα μπαίνουν μέσα με το παππά για να το αγιάσουν, η συμμορία με τα παππαδάκια με τα ράσα και τα φαρδιά μανίκια, θα ξαλαφρώνει τους καλούς νοικοκυραίους από την κακή χοληστερίνη. Έχουν βρει και σύνθημα στο πνεύμα της ημέρας.

Ο Κώστας, ως άτυπος αρχηγός, θα εντοπίζει τον στόχο και θα ψάλει:
«Εν Ιορδάνη, κοίτα την βρε Γιάννη,
Πω πω τι λουκανίκα,
Χώστην στη μανίκα»
Το βράδυ θα έχει τσιμπούσι στο αρχηγείο τους, μια παράγκα στην άκρη του χωριού.
Και του χρόνου.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου