Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015

Στόλισμα τότε...



Θυμάμαι ότι όταν ήμουν παιδί στολίζαμε το δέντρο την μέρα που έκλειναν τα σχολεία. Όχι όπως τώρα που με το που φεύγει η σημαία της 28ης αρχίζουν οι σκέψεις τα Χριστουγεννιάτικα στολίσματα. Το δέντρο μας ήταν ψεύτικο, αλλά με ένα ξύλινο κοντάρι για κορμό. Κάπως σαν σκουπόξυλο, αλλά στο πιο χοντρό… Η βάση ήταν από τσιμέντο(!) βαμμένη πράσινη.  Τα κλαδιά άνοιξαν, χωρίς να είναι τόσο περίτεχνα και ρεαλιστικά σαν τα σημερινά, και σκεπάζονταν με βαμβάκι. Προσομοίωση χιονιού. Όταν τέλειωναν οι γιορτές χρησιμοποιούσαμε το βαμβάκι για προσάναμμα. Επανάχρηση και οικολογία το λένε σήμερα, απλή λογική και νοικοκυρεμένη διαχείριση το λέγανε τότε…

Τα φωτάκια δεν ερχόταν σε εκατοντάδες όπως σήμερα αλλά ήταν μικρές βιδωτές λάμπες σε διάφορα χρώματα και σχήμα. Οι μπάλες ήταν όλες γυάλινες και κάθε χρόνο κλαίγαμε μερικές την ώρα του στησίματος ή του μαζέματος. Ήταν φτιαγμένες από ένα εξαιρετικά λεπτό γυαλί  που σχεδόν σε έβαζε σε πειρασμό να τις σπάσεις για να θαυμάσεις την λεπτοδουλειά. Σαν τσόφλι αυγού αλλά με πιο ωραίο χρώμα… Κάποιες ήταν σκαλισμένες, ανάγλυφες και άλλες είχαν εσοχές πασπαλισμένες με χρυσόσκονη, που έμενε στα χέρια όπως τις έπιανες. Με την ίδια τεχνική φτιαγμένη και η κορυφή την οποία τοποθετούσε στο ψηλότερο σημείο του δέντρου ο μπαμπάς.

Μερικές φορές βάζαμε κάτι ασημένιες ή χρυσές τρέσες οι οποίες ξεκινούσαν από την κορυφή και διέτρεχαν το δέντρο σε όλο του το ύψος. Μεγάλη τέχνη  ήθελε ένα περίεργο κατασκεύασμα που το έλεγαν αράχνη. Το άπλωνε η μητέρα μου περιμετρικά του δέντρου φτιάχνοντας ένα αραχνοΰφαντο κουκούλι. Ήθελε μεγάλη υπομονή και μαεστρία για να έχει το ίδιο πάχος παντού και έτσι να φαίνεται πιο όμορφο καθώς τα πολύχρωμα φωτάκια έκαναν υπέροχους ιριδισμούς.

Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν όλα αυτά τα στολίδια που φτιάχνουν για τα Χριστούγεννα μας σήμερα χιλιάδες μίλια μακριά κάτι … Βουδιστές Κινέζοι. Πολύ δημοφιλής, εκείνα τα χρόνια, ήταν ένας, μάλλον κακόγουστος, φουσκωτός άγιος Βασίλης ο οποίος πουλιόταν μερικές φορές καβάλα σε ελαφάκι… Ο Θεός του καλού γούστου είχε φωτίσει τους γονείς μου και αρνιόταν πεισματικά να μας πάρουν έναν. Αντιθέτως, όταν βρίσκαμε την μαμά μου μπόσικη, κάναμε «γκράφιτι» με στένσιλ στα τζάμια με διάφορες προκάτ «εορταστικές παραστάσεις». Η συμφωνία περιελάμβανε δέσμευση να τα απομακρύνουμε μετά το πέρας των εορτών με χρήση ξυραφιού και άπειρης υπομονής.

Το στόλισμα γινόταν με συνοδεία μουσικής από το πικ απ. Όχι mp3 ή youtube με άπειρα τραγούδια στις λίστες τους. Εμείς είχαμε 45άρι με κάλαντα από ανδρική χορωδία ή οποία στο τέλος ευχόταν «και εις έτη πολλά»!

To be continued με γλυκά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου