Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Κάτι πενηντάρηδες γιορτάζουν όλοι μαζί τα πενήντα τους



Να μαζευτούμε να γιορτάσουμε τα πεντηκοστά γενέθλια μας όλοι οι συμμαθητές  μαζί, είπε η Θάλεια. Να κόψουμε και τούρτα.

Άντε να μαζευτούμε, είπαμε και εμείς.

Ούτε τρελού ούτε γνωστικού άρχισε μια κινητοποίηση με κύριο όχημα τα social media που, μαζί με την τεχνολογία των κινητών και των email, είναι γνωστό ότι αποξενώνουν τους ανθρώπους…  Πιο ταιριαστό μέρος για να στεγάσει την σεμνή εκδήλωση από το «Διατηρητέο» στην Ικτίνου, δεν βρέθηκε. Επίσημη δικαιολογία ότι βρίσκεται απέναντι από το 2ο Λύκειο που ήταν η κοινή μας αφετηρία. Κάποιοι κακεντρεχείς το εξέλαβαν ως σαφή υπαινιγμό για την ηλικία των συμμετεχόντων. Τους παραδίδω στην χλεύη σας.

Παρασκευή βράδυ και κατά τις εννέα πήγαμε οι πρώτοι. Ναι εννιά, για να σφουγγαρίσουμε και να σκουπίσουμε όπως έλεγαν οι νυχτόβιοι. Παραδόξως ο κόσμος μαζεύτηκε γρήγορα. Έμπαιναν διστακτικοί στην αίθουσα κάτι περίεργοι πενηντάρηδες κοιλαράδες με άσπρα ή με λίγα μαλλιά. Κοιτούσες και ρωτούσες τον διπλανό σου, «ρε συ δικός μας είναι αυτός;». Δικός μας ήταν και σιγά σιγά καταλάβαινες ποιος ήταν κάνοντας αντίστροφο morphing που θα το ζήλευε και ο Μπέντζαμιν Μπάτον. Δεν έχουμε ακόμα λύσει το μυστήριο ποιες ήταν εκείνες οι τρεις κοπέλες που καθόταν στο κέντρο της αίθουσας, χόρεψαν και γιόρτασαν μαζί μας χωρίς κανένας να έχει το θάρρος να τις ρωτήσει αν ήταν συμμαθήτριες μας.

Πηγαδάκια και παρέες με σαφώς μεγαλύτερη κινητικότητα και ανεκτικότητα από τα παλιά. Ο χρόνος είχε αμβλύνει τις διαφορές και αυτός που δεν χώνευες παλιά είχε γίνει κομμάτι ενός ευχάριστου νοσταλγικού πάζλ.

Η μουσική και τα βίντεο που έπαιζαν στην οθόνη σαφώς προσανατολισμένα στον ηλικιακό target group των παλαιών συμμαθητών. Ο d-v j ξέθαψε όλες τις εϊτήλες που μπορεί κανένας να βρει. Το κοινό ανταποκρίθηκε με θέρμη. Κάποιοι ξεβιδώθηκαν στον χορό με Village People και Be Gees. Δεν σταμάτησαν ούτε όταν έκαναν την εμφάνιση τους τα «παπάκια» και ο Πασχάλης που τραγούδησε «όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο». Μας είχε πάρει η κατηφόρα και οι δεκαετίες περνούσαν προς τα πίσω σαν τις πινακίδες στην εθνική οδό, όταν οδηγείς με διακόσια.

Κόψαμε και τούρτα, συνοδευόμενη από σχόλια για την κατάσταση της υγείας των εορταζόντων και την αμφισβητούμενη δυνατότητα τους να καταναλώσουν γλυκά και λιπαρά.

Σιγά σιγά ο κόσμος άρχισε να λακίζει. Είχε πάει 2:30 και όλοι κάτι είχαν να κάνουν το Σάββατο το πρωί. Κάποιοι έμειναν. Βγήκα στον δρόμο και ο, μάλλον ζεστός για την εποχή, αέρας με φύσηξε στο πρόσωπο αναζωογονητικά. Τα πνευμόνια μου έπαιρναν βαθιές ανάσες προσπαθώντας να αποβάλουν την τσιγαρίλα που μετά από χρόνια αποχής από τέτοιους χώρους είχαν ξεσυνηθίσει. Είναι ενδιαφέρον ότι μόνο στην Ελλάδα οι καπνιστές έχουν τέτοια ασυλία.

Έφτασα στο σπίτι ενώ ένιωθα τα αυτιά μου να πιέζονται ακόμα από τα ντεσιμπέλ της μουσικής. Έβαλα τον συναγερμό και ο ήχος των πλήκτρων ακούστηκε λιγότερο οξύς από ότι συνήθως. Θεούλη μου, κουφάθηκα! Είπα καληνύχτα στην Έφη και η φωνή μου ακούστηκε κάτι ανάμεσα σε ρεμπέτη και τον Αργύρη Μπακιρτζή.

Το Σάββατο ήταν όλα πίσω στα κανονικά, αν εξαιρέσει κανείς τα αυτιά που ακόμα βουίζουν, την φωνή που δεν βελτιώθηκε, την τσιγαρομπόχα στα ρούχα και ένα τεράστιο χαμόγελο στο στόμα. Να το ξανακάνουμε!



1 σχόλιο:

  1. σαφως και να το ανακανουμε ισως σε σταθερη βαση οπως γινονταιοι συναντησεις στα χωρια γιατι χωρις κινητρο δεν <>ευκολα

    ΑπάντησηΔιαγραφή