Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Κριστμας Κριστμας



Τώρα τι να σου πω; Χριστούγεννα είναι και όπως έλθουν. Ελλάδα είναι εδώ και αν περιμένεις να ζήσεις Χριστούγεννα σαν αυτά του Χόλυγουντ ή της καρτ ποστάλ, μάλλον θα περιμένεις πολύ.

Ψεύτικο χιόνι και καφέδες ή ουζάκια κάτω από την λιακάδα. Αυτοκίνητα διπλο-τριπλο παρκαρισμένα, μποτιλιάρισμα, κόρνες και ταλαιπωρία που φαίνεται να την τραβάει ο απαυτός μας.

Last Christmas και χάλκινα. Gluhwein και σουβλάκια. Η τσίκνα και Διονυσιασμός άσχετος με την γιορτή. Όπως έλεγε και το τραγούδι Lacoste, Givenchy και τζατζίκι μαζί.

Καστανάδες και παντσέτες, μαλλί της γριάς και αγιοβασίληδες με βρωμερές στολές και μπατιριμένα μούσια παρέα με Luis Vuiton πεζοδρομίου. Παγοδρόμιο και σκαλωσιές δίπλα σε μια φάτνη που την βάλαμε άκεφα όπως όπως δίπλα σε ένα δέντρο για να κλείσουμε κανένα στόμα.

Γονείς που τρέχουν να προλάβουν. Οικογένειες που τα μετρούν και δεν φτάνουν. Παιδιά που καταφέρνουν και με τα μάτια τους  τα βλέπουν όλα μαγικά και αληθινά.

Γκρίνια για εμπορευματοποίηση με χέρια γεμάτα με σακούλες και φόντο εμπορικά κέντρα και καταστήματα πολυεθνικών. Αυτοί που πιστεύουν και αυτοί που δεν πιστεύουν ανακατεμένοι σε ένα τουρλουμπούκι που τρέχει για να προλάβει και να γιορτάσει. Άγχος για να προλάβουμε να «χαλαρώσουμε» τις γιορτές.

Υπάλληλοι και μαγαζάτορες με εξοντωτικά ωράρια και μια αίσθηση ανικανοποίητου την ώρα που κλείνουν το ταμείο. Γρήγορα στο σπίτι να στολίσουν, μαγειρέψουν, γιορτάσουν. Μαζί και χώρια και αυτοί που θα δουλεύουν όταν οι άλλοι θα γιορτάζουν.

Παιδιά που λένε κάλαντα σε ομάδες των δύο, τριών, τεσσάρων, ανεβοκατεβαίνοντας σκαλιά πολυκατοικιών και ανοιγοκλείνοντας πόρτες μαγαζιών. Ηλίθια τηλεοπτικά ρεπορτάζ μικρόψυχων ηλιθίων για επιθέσεις σε παιδιά με λάφυρο τα λεφτά των καλάντων.

Οικογενειακά γεύματα με κυρίως πιάτο ένα πουλί που αγαπάμε να μισούμε. Μαζί του δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Γεύματα προσφοράς και αγάπης για όσους δεν έχουν οικογένεια ή πρόσβαση σε τροφή και στέγη. Ακόμα και στον στρατό είναι ωραίες αυτές οι μέρες ακόμα και αν ήταν δηλητηριασμένες από την μιζέρια της θητείας και τη νοσταλγία του σπιτιού.

Φίλοι, συγγενείς επιστρέφουν από τα ξένα. Παλιά και νέα γενιά μεταναστών, που έχουν φύγει τρέχοντας για να αναζητήσουν την τύχη τους και να ζήσουν μια ανθρώπινη ζωή μακριά από την τοξικότητα της Ελληνικής κρίσης.

Ευχές σε email, λιγοστές πια κάρτες που καταφτάνουν με το ταχυδρομείο, sms με κακόγουστα ντεμέκ χιουμοριστικά μηνύματα. Προφορικές ευχές ανθρώπων που συναντιούνται στον δρόμο ή που μιλούν στο τηλέφωνο και προσπαθούν με την  θέρμη της εκφοράς τους να αποδείξουν την ειλικρίνεια τους και να αυξήσουν τις πιθανότητες ευόδωσης τους!

Κάποιοι θα υποδεχτούν την γέννηση σε εκκλησίες και κάποιοι άλλοι σε μπουζούκια, χιονοδρομικά κέντρα, πλούσια γκαλά, οικογενειακά γεύματα, ένα παγκάκι μέσα στο κρύο σκεπασμένοι με εφημερίδες, σε δωμάτια νοσοκομείων ή σε πεδία μάχης. Δεν έχει σημασία το μέρος, σημασία έχει η υποδοχή.

Καλά Χριστούγεννα.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου