Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015

Η μεσούλα...



Αααααχ, σχεδόν ούρλιαξε όπως πήγε να σηκωθεί από τον καναπέ. Η μέση του τον πέθαινε. Περπατούσε και πήγαινε σαν σπασμένη καρέκλα. Νέος, νέος αλλά άμα ο άνθρωπος καβατζάρει τα σαράντα, αρχίζει να «βγάζει» πράγματα, που έλεγαν και οι παλιοί.

Ευκαιρία να καθίσει και λίγο στο σπίτι. Με την δουλειά που είχε επιλέξει να κάνει δεν τον έβλεπαν τα παιδιά και η γυναίκα του. Η αλήθεια είναι ότι μεγάλωναν σαν ορφανά από πατέρα. Βέβαια τα έστελνε στα καλύτερα σχολεία στα οποία μπορούσαν να συναναστρέφονται τα παιδιά του κύκλου τους. Εκεί ήταν προστατευμένα και από τα αδιάκριτα βλέμματα. Η αναπάντεχη επιτυχία του, τον ανάγκαζε να απουσιάζει για μέρες. Μια φορά, ευτυχώς μόνο μια, χρειάστηκε να καθίσει στη δουλειά 17 ώρες συνεχώς.

Άνοιξε την τηλεόραση αλλά δεν την πρόσεχε. Πιο πολύ για να μην του μιλάει κανένας, να τον αφήσουν λίγο στην ησυχία του. Σκεφτόταν πόσο γρήγορα έγιναν όλα. Είχαν γίνει πραγματικότητα και τα πιο τρελά παιδικά όνειρα του. Δόξα, τιμές, οφίτσια. Για να γίνουν βέβαια όλα αυτά, χρειάστηκε να αλλάξει ρότα, να πάει κόντρα σε όσα πίστευε. Όσους φίλους είχαν αποφασίσει να μην τον ακολουθήσουν στην αλλαγή του, τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Μπορούσε να ζήσει και χωρίς αυτούς… Τώρα πια οι συναναστροφές του ήταν αυτοί που κάποτε χλεύαζε. Ένας καιροσκόπος λαϊκιστής διασκεδαστής και μια κυρία της καλής κοινωνίας που κάποτε γελούσε μαζί της. Λάθος του. Αν τους γνωρίσεις από κοντά είναι πολύ ενδιαφέροντες άνθρωποι. Τους είχε παρεξηγήσει…

To be continued…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου