Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Να στολίσω;



Φέτος δεν έχω διάθεση για στόλισμα. Δεν νιώθω καν ότι έρχονται τα Χριστούγεννα. Ίσως ο καιρός που «κρατάει» ακόμα, ίσως η διάθεση. Έφαγα τα πρώτα μελομακάρονα στον Χάρτη το Σαββατοκύριακο, αλλά ήταν απλώς νόστιμα γλυκά. Χωρίς την αίσθηση του προπομπού των Χριστουγέννων.

Σήμερα το πρωί, καθώς περνούσα από την Σοφούλη με το αυτοκίνητο, έπιασα με την άκρη του ματιού μου έναν άστεγο που έσπρωχνε ένα καρότσι του σούπερ μάρκετ. Το καρότσι αυτό, που κατά πάσα πιθανότητα μετέφερε όλα του τα υπάρχοντα, ήταν στολισμένο με κλαδιά έλατου και κάτι κόκκινες κορδέλες. Ντράπηκα. Ξαφνικά ήταν σα να βγήκα έξω από το σώμα μου και με κοιτούσα με αποτροπιασμό. Αν αυτός ο άνθρωπος έχει διάθεση να στολίσει το φορητό του νοικοκυριό, εγώ θα έπρεπε να στολίσω όλη την γειτονιά μου.

Καμιά φορά, η ζωή μας παίρνει από κάτω και μας υποχρεώνει να ζουμάρουμε σε όσα κακά μας συμβαίνουν ξεχνώντας τα καλά. Μας αποκοιμίζει κάνοντας να θεωρούμε ως δεδομένα αυτά που για πολλούς άλλους δεν είναι. Την υγεία μας, την οικογένεια, μια πλάκα πάνω από το κεφάλι και τέσσερεις τοίχους για προστασία, δουλειά, φαγητό, μόρφωση, φίλους.

Θα στολίσουμε λοιπόν με κέφι, θα φτιάξουμε τα γλυκά μας, θα γιορτάσουμε μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάμε, θα θυμηθούμε αυτούς που δεν είναι πια μαζί μας και με αυτόν τον τρόπο θα πούμε ευχαριστώ για τα «δεδομένα» που δεν είναι καθόλου δεδομένα.

Καλά Χριστούγεννα με ανοιχτές καρδιές, πομπούς και δέκτες για να πάρουν και να δώσουν αγάπη και ελπίδα, αλλά και να πουν ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου