Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015

Στα δικαστήρια



Ας πούμε ότι έχεις μια επιχείρηση. Ας πούμε ότι μια μέρα μπουκάρανε κάτι τύποι μέσα, όσο απουσίαζες και σε κλέψανε. Ας πούμε ότι η αστυνομία τους έπιασε. 

Φίλε την έβαψες. Στα σίγουρα. Όχι, «ας πούμε».

Ξεκινάς μια Οδύσσεια. Σε καλούν να καταθέσεις. Τους λες «δεν είδα τίποτα», έφτασα μετά που μας «νοικοκύρεψαν». «Υπέροχα, θα μας τα πείτε και στο δικαστήριο».

Να τα πω, λες και εσύ. Έκανε την δουλειά του ο αστυνομικός, να την κάνει και ο πολίτης. 

Πας στο δικαστήριο. Πρώτη μέρα, τίποτα. Πάει ένα μεροκάματο.
Συνέχεια την επόμενη. Ξανά τίποτα. Πάει και δεύτερο μεροκάματο.
 Πάμε την τρίτη μέρα, κατά τας γραφάς…  Αναβάλετε για χρόνο μελλοντικό. 

Έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Στατιστικώς θα πέσεις επάνω σε κάτι από τα ακόλουθα. Αποχή δικηγόρων, απεργία διοικητικών υπαλλήλων δικαστηρίων, φάρσα για βόμβα, εκλογές. Σε οποιαδήποτε από αυτές τις περιπτώσεις, η δίκη αναβάλλεται. 

Κάποτε έρχεται η ώρα να γίνει η δίκη. Ξανά μια μέρα, δύο μέρες, τρεις μέρες. Γεια σας μεροκάματα. Κάποτε καταδικάζονται οι λωποδύτες. Αλληλούια! 

Αμ δε. Έφεση. Ξαναρχίζουμε. Πρώτη ημερομηνία. Πρώτη μέρα. Περιμένεις μέχρι το μεσημέρι στο υπέροχο περιβάλλον τεκέ των δικαστηρίων. Το σχολάει η πρόεδρος (συνήθως γένους θηλυκού).  Δεν προλάβαμε σήμερα και αύριο μέρα είναι παιδιά. Πάει το μεροκάματό σου αλλά ποιόν ενδιαφέρει; Την επόμενη μέρα ξανά μανά τα ίδια. Πρωί πρωί εκεί εσύ. Κερί αναμμένο. Βλέπεις να περνούν τις γης οι πονεμένοι. Μετράς τις ώρες. Έχεις και το τηλέφωνο να χτυπάει κάθε τόσο και να ακούς εξυπναδούλες. «Σε πιάσανε;”. Με πιάσανε αδελφέ αλλά όχι όπως το εννοείς εσύ… Πάει και η μέρα η δεύτερη. Αναβολή, όποτε βολέψει.
Φεύγεις βρίζοντας. Ξανά μανά. Αποχή δικηγόρων, απεργία διοικητικών υπαλλήλων δικαστηρίων, φάρσα για βόμβα, εκλογές. Εσύ πας και έρχεσαι. 

Ξαναέρχεται η μέρα που θα γίνει η δίκη. Έρχεται η σειρά σου. Ακούς την πρόεδρο (πάλι θήλυς) να φωνάζει ονόματα κατηγορουμένων και μαρτύρων. «Ήλθε η ώρα η ευλογημένη», λες. Ξαφνικά πετάγεται μια συνήγορος. Ξέρεται κυρία εγώ δεν έκανα την εργασία μου. Είμαι απροετοίμαστη. Λογικό. Επτά χρόνια κρατάει η δίκη. Πού να προλάβει η γυναίκα.
Πώς λέγαμε στο δημοτικό. «Κυρία την έγραψα την έκθεση αλλά την έφαγε η γάτα και η μαμά μου είχε κόσμο στο σπίτι και δεν πρόλαβα να διαβάσω». Πρόβλημα σας, της λέει η πρόεδρος. Να αγιάσει το στόμα σου κυρία μου, λες εσύ. Αλλά εκεί που λες τελειώνουμε, ξαφνικά την ακούς να λέει ότι η δίκη «θα κρατηθεί» για μια βδομάδα μετά. Αυτή θα κρατηθεί. Εσύ δεν κρατιέσαι. Θέλεις να φωνάξεις. Να βρίσεις. Αίσχος.

Τώρα ξέρεις. Αν σε ξαναεπισκεφτεί κλέφτης  κρύψτον τον ανθρωπάκο μην τον βρει η αστυνομία. Δώσε του να πάρει ότι θέλει. Σιγά τώρα, τι θα πάρει. Αν υπολογίσεις πόσα μεροκάματα θα χάσεις και πόσα θα δώσεις στον γιατρό να σου κατεβάσει την πίεση τζάμπα θα σου έλθει ο κλέφτης. Μην ξεχνάς ποτέ ότι στου Ελληνισμού το χειρότερο κομμάτι, στην Ελλάδα ζεις.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου