Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Αναρωτιέμαι



Αναρωτιέμαι αν μόνο εμένα ενοχλούν ακόμα τα capital controls. Αν είμαι ο μόνος που δεν τα συνήθισα και τα βρίσκω εξωφρενικά και εξευτελιστικά.

Αν μόνο εγώ εξοργίζομαι με ανθρώπους χωρίς ηθικούς φραγμούς που παίζουν χωρίς πρόγραμμα με την εξουσία που ακόμα δεν μπορούν να πιστέψουν πώς τους δόθηκε και τραβούν κάθε μέρα και πιο βαθιά στον όλεθρο την χώρα που τους δόθηκε να κυβερνήσουν.

Δεν βλέπω αντιδράσεις για μια αξιωματική αντιπολίτευση που αυτογελοιοποιείται δείχνοντας ανήμπορη να παίξει ακόμα και τον δεύτερο ρόλο που της επιφύλαξε η ψήφος του λαού.

Φαίνεται ότι μόνο εμένα πειράζει που σήμερα θυμώνουμε, ωρυόμαστε και αύριο το καταπίνουμε και συνεχίζουμε σα να μην έγινε τίποτα.  

Ο κόσμος αλλάζει με απίστευτους ρυθμούς. Η τρομοκρατία παραλύει την Ευρώπη σαν αέριο νεύρων. Οι πρόσφυγες, μια δυστυχισμένη ποσότητα υγρού μέσα σε ένα σφραγισμένο μπαλόνι. Το πιάνεις από την μια μεριά και σου φεύγει από την άλλη. Στόχος μόνο να μην σκάσει στα χέρια σου.  Κάποιοι μιλούν για τρίτο παγκόσμιο πόλεμο που ήδη ξεκίνησε. Στην Ελλάδα εξακολουθούμε να ζούμε σε ένα μικρόκοσμο μίζερων ιδεοληπτικών πολιτικών που προσπαθούν να ικανοποιήσουν την πελατεία τους φτύνοντας κατάμουτρα όλους τους άλλους. Το μέλλον της χώρας αδιάφορο. Αδυνατούν να δουν έξω από το μαγαζάκι τους.

Νιώθω σα να οδηγώ πίσω από μια νταλίκα στην εθνική. Ο ρυθμός της με υπνωτίζει. Φοβάμαι ότι θα φύγει από τον δρόμο και θα την ακολουθήσω. Δεν θέλω. Προσπέραση τώρα με κάθε κόστος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου