Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Από το Παρίσι 2



Οι σημαίες στα δημόσια κτίρια στο Παρίσι κυματίζουν μεσίστιες. 



Οι δρόμοι, το μετρό, τα καταστήματα είναι γεμάτα κόσμο, σε πείσμα όσων «έβλεπαν» τους Παριζιάνους φοβισμένους κλεισμένους μέσα στα σπίτια τους. 



Μπαίνεις στα μεγάλα μαγαζιά και σου ζητούν να ανοίξεις την τσάντα σου. Το δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, σχεδόν με ανακούφιση. Το πρωί πηγαίνοντας προς την έκθεση, κάτι τύποι με το κόκκινο περιβραχιόνιο της ασφάλειας σε σταματούσαν και σου ζητούσαν να ανοίξεις το πανωφόρι σου για να βεβαιωθούν ότι δεν είσαι ζωσμένος με εκρηκτικά. Σε εμένα μπορεί να τους μπέρδεψε και η εξαιρετικά «αθλητική» κατατομή μου…

Χθες το βράδυ μπήκα στο γραφείο των ηλεκτρολόγων. Ένα κεράκι μωβ ρεσώ έκαιγε επάνω στον πάγκο. Έμαθα ότι πολλοί άνθρωποι έβαλαν τέτοια κεράκια στα παράθυρα τους. Το βουβό πένθος με εντυπωσιάζει περισσότερο από τις κραυγές του πόνου.

Βλέπω εικόνες με τον Γάλλο πρόεδρο και τους βουλευτές  να ψάλει τον εθνικό ύμνο σε στάση προσοχής μαζί με τους συμπολίτες του. Προσπαθώ να σκεφτώ μια τέτοια εικόνα στην Ελλάδα και την αποδιώχνω με τρόμο.

Είδα κάποιες αφίσες των Γάλλων Μουσουλμάνων που εναντιώνονται στην τρομοκρατία. Δύσκολες καταστάσεις και οι γενικεύσεις επικίνδυνες.


To be continued…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου