Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Κάτι σαν ελευθερία



Ξύπνησε πρωί. Πήγε στο ψυγείο. Το γάλα είχε τελειώσει. Κοπάνισε την πόρτα και σφύριξε  μια βλαστημιά μέσα από τα δόντια. Ντύθηκε όπως όπως, δεν πήγαινε και για γαμπρός.
Έκλεισε τα παντζούρια και τα παράθυρα, που μόλις είχε ανοίξει για να αερίσει το σπίτι. Ξεκλείδωσε την πόρτα. Πήγε στο κουτάκι  του συναγερμού και έβαλε τον κωδικό για να τον οπλίσει. Έκλεισε και κλείδωσε δύο φορές την εξώπορτα. Έσυρε βαριεστημένα τα πόδια του μέχρι το σούπερ μάρκετ.

 Στη διάβαση κοντοστάθηκε ενώ το πράσινο ανθρωπάκι ήταν αναμμένο γι αυτόν. Δύο «πολιτικά» αυτοκίνητα με αναμμένα μπλε φωτεινά καρούμπαλα πάνω στην οροφή τους, πέρασαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα κάνοντας παράτολμους ελιγμούς, ανάμεσα στα υπόλοιπα οχήματα. Πρόλαβε να διακρίνει την ένταση στα πρόσωπα των ανθρώπων που ήταν μέσα.

Περίμενε να ξανανάψει ο «Γρηγόρης», πέρασε απέναντι και μπήκε στο σούπερ μάρκετ. Στην είσοδο ένας ψηλός άντρας με στολή «σεκιούριτι» του ζήτησε να ανοίξει την τσάντα του. Άνοιξε και το φερμουάρ του μπουφάν για να δουν ότι δεν ήταν ζωσμένος με εκρηκτικά. Ντράπηκε λίγο γιατί από μέσα φορούσε ακόμα την πιτζάμα αλλά τι να κάνεις. Παλιότερα θα αντιδρούσε, τώρα το έκανε ευχαρίστως. Πριν από λίγες μέρες σε ένα κεντρικό μαγαζί του έκαναν έλεγχο στην είσοδο με εκείνη την ρακέτα που χρησιμοποιούν στα αεροδρόμια για να εντοπίσουν τα μεταλλικά αντικείμενα.

Στην γωνία τον σταμάτησαν δύο αστυνομικοί με πολιτικά. Έλεγχος ταυτοτήτων και πάλι παρακαλώ ανοίξτε την τσάντα και το μπουφάν. Έπρεπε να κόψει τη συνήθεια με την πιτζάμα από μέσα γιατί θα γελούσε η γειτονιά μαζί του…

Επέστρεψε στο σπίτι. Ξανά συναγερμός, ξεκλείδωμα και μετά ξανά κλείδωμα. Ας φυλάμε τα ρούχα μας… 

Κάθισε και συλλογίστηκε ότι τελικά το σχέδιο του εχθρού είχε επιτευχθεί χωρίς πολλές μάχες. Είχαν καταφέρει να βάλουν όλο τον κόσμο σε ένα κελί με ορατά ή αόρατα κάγκελα. Τους είχαν φέρει σε τέτοιο σημείο που όχι μόνο μπήκαν στο κελί εκουσίως αλλά είχαν κλειδώσει και είχαν πετάξει μακριά το κλειδί. Είχαν παραδώσει τις ελευθερίες για τις οποίες κάποτε καμάρωναν και αγωνιζόταν, χωρίς μάχη και με χαρά μεγάλη. Με ανακούφιση θα έλεγε κάποιος…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου