Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2015

Μια κλωστούλα



Τι σου είναι το μυαλό. Από μια κλωστούλα πιάνεται και … πλέκει πουλόβερ.

Επιστρέφω στο σπίτι μετά από μια πάρα πολύ δύσκολη μέρα. Κουρασμένος αλλά με καλή διάθεση για την αίσια έκβαση αλλά και για την γιορτινή μέρα. Περπατάω στον δρόμο και φοράω μόνο ένα πουκάμισο. Η αίσθηση πιο πολύ ανοιξιάτικη παρά φθινοπωρινή.

Ξαφνικά γυρνάω καμιά δεκαπενταριά μπορεί και είκοσι, ποιος μετράει πλέον,  χρόνια πίσω. Η κλωστούλα και το πουλόβερ που λέγαμε. Τέτοιες μέρες φιλοξενούσαμε μια Σουηδέζα συνεργάτιδα μας. Μετά την δουλειά, εκεί στην ώρα που δύει ο ήλιος την πήγαμε για ουζάκια στο «Μαϊάμι». Ο καιρός σαν σήμερα και το χρώματα της δύσης μαγικά. Καθόμαστε έξω, σε ένα τραπέζι πάνω στο κύμα. Η γυναίκα δεν μπορεί να πιστέψει αυτό που της συμβαίνει. Είναι να τα πρώτα χρόνια της κινητής τηλεφωνίας. Παίρνει κατευθείαν τηλέφωνο στους συνεργάτες στην πατρίδα της. «Δεν θα πιστέψετε πού βρίσκομαι και τι κάνω τώρα».

Ένας καιρός που, αν τον αφήσεις να σε παρασύρει, εξωραΐζει την ασχήμια που μας περιβάλει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου