Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Χωρίς τίτλο



Είναι εκείνα τα παιδιά, αλλά και οι μεγάλοι, που συνηθίσαμε πια να βλέπουμε τουμπανισμένους, νεκρούς στα νερά και στις ακτές του Αιγαίου. Σταματήσαμε να τους μετράμε, όπως σταματήσαμε από χρόνια να μετράμε νεκρούς στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη. Μάθαμε να ζούμε με τον θάνατο τους…  Στις πλάτες και στα άταφα πτώματα αυτών των ανθρώπων αλλά και τις δικές μας παίζουν παιχνίδια επιρροής και κάνουν μεγάλες μπίζνες τα συνεταιράκια μας από την Ευρώπη αλλά και τα γειτονάκια μας οι Τούρκοι.

Η κυβέρνηση με γρήγορους ρυθμούς δείχνει τι ακριβώς έχει έλθει για να κάνει. Ότι δεν μπορούσαν να περάσουν οι προηγούμενοι, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ θα το βάψουν με ένα ωραίο κόκκινο αριστερό χρώμα και θα μας το σερβίρουν να το κατεβάσουμε αμάσητο, θέλουμε δεν θέλουμε. Παράλληλα θα μας δουλεύουν με τα κροκοδείλια δάκρυα του δήμιου που θρηνεί για το θύμα του.

Στην Ελλάδα της κρίσης και της εξαθλίωσης, μαλώνουμε για το αν θα έχουμε ή δεν θα έχουμε το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία. Αν θα διορίσουμε παπάδες αντί για γιατρούς και δασκάλους, σαν το ένα να αποκλείει το άλλο. Για το αν το λεωφορείο στα Τρίκαλα θα πρέπει να έχει οδηγό και αν ο επιβάτης που δεν έχει εισιτήριο στις άλλες πόλεις θα πρέπει να συλλαμβάνεται για υπεξαίρεση ενός ευρώ.

Στην Ελλάδα σήμερα όπως και παλιότερα, θεωρούμε δεδομένο ότι οι μαθητοφοιτητοπατέρες θα μπορούν να καταλαμβάνουν σχολεία και πανεπιστήμια, όποτε αυτοί το επιθυμούν. Θεωρούμε λογικό ο υπουργός να κρύβει την περιουσία του και να συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντα του, αντί να οδηγείται στην φυλακή ατιμασμένος. Αυτοί που υπεξαίρεσαν εκατομμύρια ασκώντας εξουσία, αποφυλακίζονται ένας ένας για να αδειάσει χώρος στις φυλακές να μπουν αυτοί που δεν έχουν να πληρώσουν την δόση του ΙΚΑ ή την εφορία για το σπιτάκι που τους άφησαν οι γονείς τους, στο χωριό.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δικιά σου μελαγχολία, που έλεγε και ο Διονύσης. Αλλάζει;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου