Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Πίτσα



Αχ η πίτσα!

Με λεπτό χωριάτικο ζυμάρι, ψημένη σε φούρνο με ξύλα, όπως συνηθίζουν οι Ιταλοί. Με λίγο πιο χοντρό, «λευκό» ζυμάρι όπως συνηθίζουν οι Έλληνες. Όλες μου αρέσουν.

Υπέροχη αρωματική σάλτσα ντομάτας, γίνεται ένα με τα λιωμένα τυριά, το ζαμπόν και το μπέικον. Χρυσές κλωστές τυριού, ομφάλιος λώρος που συνδέει τριγωνικά κομμάτια  στην γέννα της απόλαυσης καθώς τα δαγκώνεις προκαλώντας εκρήξεις ευχαρίστησης στους γευστικούς κάλυκες.

Με μανιτάρια και πιπεριά ή με τοπικές εκκεντρικές προσθήκες που άλλοτε την ονομάζουν μεσογειακή και άλλοτε της Χαβάης. Συνοδεύει ιδανικά το ματς ή τα αποτελέσματα των εκλογών, ενώ δεν περιφρονεί τις ώρες τις μεταμεσονύχτιας λιγούρας και τα βιαστικά γεύματα στη δουλειά. Σίγουρα το πρώτο είδος που άρχισε να «ντελιβερίζεται» συστηματικά στην Ελλάδα.

Την συνοδεύουν δύο βασικές αρχές. Πίτσα τρώμε ακόμα και αν δεν πεινάμε και φυσικά δε σταματάμε να τρώμε πριν να φαγωθεί και το τελευταίο κομμάτι.

Αχ βρε Μιχάλη τι μου έκανες βραδιάτικα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου