Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

Το κενό...



Βούλιαξε στην μεγάλη πολυθρόνα του σαλονιού. Βάλθηκε να κοιτάζει το κενό, με τον τρόπο που το κάνουν αυτοί που έχουν πάθει εγκεφαλικό.

Η μέρα τον είχε ξεζουμίσει για μια ακόμη φορά. Κουνούσε χέρια πόδια, σαν τον ναυαγό που προσπαθεί να παραμείνει στην επιφάνεια. Μια μέρα με μικρές νίκες και μικρές ήττες, μοιρασμένες, ευτυχώς, σήμερα.

Η ζωή του, είχε πάρει μια άσχημη τροχιά. Οι νίκες δεν ήταν σαν αυτές που χαιρόταν παλιά. Έμοιαζαν περισσότερο με αυτές που βιώνει ο παίκτης της Ρώσικης ρουλέτας. Μια άγρια χαρά για αυτό που θα έπρεπε να θεωρείς αυτονόητο.

Ο έλεγχος είχε χαθεί από τα χέρια του. Τώρα πια δεν ήταν σίγουρος αν τον είχε ποτέ. Άνθρωποι, που δεν γνώριζε, αποφάσιζαν γι αυτόν, αδιαφορώντας για αυτόν. Ήταν ένας αριθμός. Μια κορυφή σε ένα στατιστικό διάγραμμα, που απλά έπρεπε να κοπεί. Μια καμπύλη που έπρεπε να εξομαλυνθεί.

Γύρω του, κόσμος που μιλούσε, έγραφε, μιλούσε, έγραφε, μιλούσε, έγραφε, ασταμάτητα. Όλοι είχαν κάτι να πουν για το καθετί. Οι ειδήσεις δεν ήταν πια ειδήσεις. Δεν προλάβαινε να τις επεξεργαστεί το μυαλό και ήδη είχαν βγει σχόλια και κρίσεις. Μια απίστευτη φασαρία. Έμοιαζε σαν το βουητό που ακούς σε μια αίθουσα στο διάλειμμα ενός συνεδρίου. Δυσάρεστο και δυσοίωνο.  Όχι σαν το σχολικό διάλειμμα, με τις φωνές, κραυγές, γέλια, κλάματα.

Είχε πάρει μαζί του, δουλειά από το γραφείο. Του ήταν αδύνατο ακόμα και να οργανώσει στο μυαλό του όσα έπρεπε να κάνει.  Ένιωσε απίστευτη κούραση. Έκλεισε τα μάτια. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Απίστευτο το πόσο τον χαλάρωνε αυτή η απλή σκέψη…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου