Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Έτσι έγινε...



-          -  Άλεξ μ’αγαπάς;
-          - Σε λατρεύω

Οι δύο νέοι άνδρες, με τι ξανθιές μπούκλες στα μαλλιά, χαίρονταν τον ήλιο και την θάλασσα της Μακεδονίας. Σαν την Χαλκιδική δεν είχε, ούτε τότε. Σχεδόν συνομήλικοι, μεγαλωμένοι μαζί από παιδιά, ρωμαλέοι, όμορφοι αν και δεν τους έλεγες και πρώτα μπόγια. Αρχοντόπουλα. Είχαν μια σχέση κάτι ανάμεσα  σε φιλία και ζευγάρωμα. Άλλοι καιροί άλλα ήθη. Ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε.

Ο ένας ταξίδευε πολύ για την δουλειά του. Ξεκινούσε από την Πέλλα μέχρι την Ινδία και την Αίγυπτο. Δεν ασχολιόταν ούτε με τα ροδάκινα, ούτε με το βαμβάκι σαν τους άλλους συντοπίτες του. Είχε πάρει τη δουλειά του μπαμπά του, του Φιλίππου και δεν προλάβαινε να την επεκτείνει. Προκομμένο παλικάρι. Όλοι είχαν να το λένε. Όταν εύρισκε κανένα εμπόδιο να του εμποδίζει τον δρόμο, απλά έβγαζε το σπαθί του και τσακ το έκοβε.

-          -  Άλεξ μ’αγαπάς;
-          - Σε λατρεύω
-        -   Αν με χάσεις τι θα κάνεις;
        Δεν θα σε χάσω, θα γίνει καλά. Αλλά και αν σε χάσω θα πενθήσω και θα υποχρεώσω και τους άλλους να πενθήσουν. Θα σταματήσω κάθε δραστηριότητα και όλος ο κόσμος θα θρηνεί. Θα τιμωρήσω όποιον ευθύνεται για τον θάνατο σου. Θα χτίσω ένα μεγάλο μνημείο για να σε βάλω μέσα να κατοικείς για πάντα. Χώματα θα το κρύψουν και θα τα το προστατεύουν από τους εχθρούς.
      Όταν θα έλθει η ώρα, την χώρα να την κυβερνήσει μια Περιστέρα και την γη μας να την σκάψει μια Περιστέρη, το μνημείο θα ξαναφανερωθεί και όλος ο κόσμος θα μάθει για σένα.

Έτσι έγινε…






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου