Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Συνήθισα;



Συνήθισα πια στην ιδέα, ότι κάθε χρόνο τέτοια εποχή τα παιδιά μου δεν θα κάνουν μάθημα, γιατί «έχουν κατάληψη». Χωρίς σοβαρά αιτήματα, χωρίς ψηφοφορίες, κρατούν μερικές μέρες και μετά σταματούν. Παιδιά που μαϊμουδίζουν τακτικές μεγάλων γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν οδηγούν πουθενά.

Συνήθισα πια στην ιδέα, ότι για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου θα έχω μνημόνια, Έλληνες και ξένους που θα μου κουνούν το δάχτυλο και κρίσιμες συνεδριάσεις που θα μου δίνουν την τελευταία, κάθε φορά, ευκαιρία.

Συνήθισα πια στην ιδέα, ότι δεν θα πάρω σύνταξη, όπως πήραν οι προηγούμενοι από μένα, αν δεν καταφέρω να ζήσω για πάρα, μα πάρα πολλά χρόνια. Εν τω μεταξύ θα πρέπει να πληρώνω το ταμείο μου, για αυτό που ποτέ δε θα μου προσφέρει, αν θέλω να μείνω έξω από την φυλακή.

Συνήθισα πια στην  ιδέα, ότι όσο πιο ντενεκές και αλήτης ο υποψήφιος, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να με κυβερνήσει ή τέλος πάντων να μου κάνει αυτό που κάνει όταν εκλέγεται στην κυβέρνηση.

Αυτό που δεν μπορώ να συνηθίσω είναι οι απουσίες των ανθρώπων. Αυτών που ήταν και θα είναι για πάντα οι σταθερές της ζωής μου. Αυτών που θέλεις να πάρεις τηλέφωνο για να πεις καλημέρα και ξέρεις πια ότι δεν θα το σηκώσουν. Αυτών με τους οποίους θέλεις να τρέξεις να μοιραστείς το καλό και το κακό νέο, αλλά η θέση τους είναι αδειανή. Πρέπει να τους αφαιρέσεις από την λίστα αποδεκτών. Αυτών που είχες συνηθίσει να συμβουλεύεσαι και να κουβεντιάζεις και τώρα πρέπει να μαντεύεις ποιες θα ήταν οι απόψεις τους.

Αυτό, φίλε, δεν συνηθίζεται με τίποτα, αλλά η ζωή συνεχίζεται με όσα συνηθίζονται αλλά και με όσα δεν συνηθίζονται. Καλημέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου