Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

Κάνοντας ζάπινγκ

Κάνοντας ζάπινγκ χθες το βράδυ έπεσα επάνω στον Τσίπρα που εξηγούσε στον Χατζηνικολάου ότι του φαίνονται όλα σωστά και τίμια στην υπόθεση Φλαμπουράρη. Με έκανε να σκεφτώ, για μια ακόμη φορά, ότι ηθική και τιμιότητα δεν φαίνεται να μπορούν να συμβαδίσουν με την πολιτική. Τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα όταν μπαίνει και ο παράγοντας «εξουσία» μέσα. Δεξιοί και αριστεροί όταν έλθει η στιγμή να κυβερνήσουν παίρνουν διαζύγιο από τις λέξεις αυτές. 

Ένα από τα «επιτεύγματα» του επτάμηνου ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, είναι ότι κατάφερε να αφαιρέσει, με βίαιο τρόπο, το φωτοστέφανο που, με μεγάλη προσοχή, είχε τοποθετηθεί πάνω από το κεφάλι της αριστεράς. 

Συνέχισα το ζάπινγκ και έπεσα επάνω στον Θεοδωράκη. Έναν ακόμα εκφραστή του «νέου», το οποίο φαίνεται ότι, σε αυτές τις εκλογές, είναι το άγιο δισκοπότηρο των υποψηφίων. «Ξέρετε όμως, τα αδέλφια του κυρίου Τσίπρα και ο πατέρας του είναι εργολάβοι. Καταλαβαίνεται σε τι περιβάλλον μεγάλωσε». Περίπου δηλαδή σα να έλεγε ότι οι οικογένεια του είναι η Καμόρα και ότι αρκεί η ιδιότητα του εργολάβου για να σε κάνει ύποπτο ή και ένοχο. Εδώ το τερματίσαμε. Μπορώ να καταλάβω την σπουδή του συγκεκριμένου υποψηφίου να απαντήσει σε όσα του καταμαρτυρούν για σχέσεις με εργολάβους. Ο τρόπος αντίδρασης που βρήκε, είναι να αποδείξει ότι όλοι το ίδιο είναι. Αλλά στενοχωριέμαι γιατί ένα χθεσινό κόμμα, δεν βρίσκει κάτι νέο να πει. Στενοχωριέμαι γιατί, μετά από επτά μήνες καταστροφικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, επικεντρώνει την κριτική του στο επάγγελμα του πατέρα και των αδελφών του Τσίπρα. Φανερώνει, με αυτόν τον τρόπο, το πόσο εγκλωβισμένο είναι στον μικρόκοσμο των τακτικών του.

Θλίψη, θλίψη και αδιέξοδο. Δυστυχώς όλοι αυτοί οι τύποι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για σένα και για μένα. Παίζουν ένα παιχνίδι στο οποίο εμείς είμαστε θεατές, ενίοτε χειροκροτητές και ακούσια θύματα.

Σήμερα δεν θα κάνω ζάπινγκ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου