Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Φτωχό μενού



Τώρα που έρχονται εκλογές είχα την ελπίδα ότι θα άκουγα από τους υποψηφίους να μου μιλούν για το μέλλον. Όχι για το ποιος θα κυβερνήσει αλλά για το τι προγραμματίζει να κάνει αν τον επιλέξουμε να κυβερνήσει.

Είχα την ελπίδα ότι κάποιος θα μου μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται να οδηγήσει το τρένο, επάνω στις ράγες που έτσι και αλλιώς βρίσκεται. Ο μηχανοδηγός οδηγεί ένα μέσο προεπιλεγμένης τροχιάς, αλλά υπάρχουν αυτοί που θα κάνουν την ίδια διαδρομή με περισσότερο ή σε λιγότερο χρόνο. Υπάρχουν αυτοί που θα σώσουν τον κόσμο που κουβαλούν σε μια δύσκολη στιγμή και αυτοί θα αποδειχθούν τραγικά ανεπαρκείς.

Μιλάμε για τους Έλληνες που «διαπρέπουν στο εξωτερικό». Γιατί δεν δημιουργούμε συνθήκες «εξωτερικού» και στην Ελλάδα, έτσι ώστε να επιτρέψουμε στους ανθρώπους αυτούς να διαπρέψουν και εδώ.  Ζηλεύουμε τον Έλληνα που έκανε επιχειρήσεις στην Αμερική, την Αυστραλία ή την Γερμανία αλλά στην Ελλάδα τον λοιδορούμε και τον στραγγαλίζουμε με όλα τα μέσα. Στην Ελλάδα η λέξη επιχειρηματικότητα και επιχειρηματίας έχει κατασυκοφαντηθεί και για πολλούς έχει καταστεί στρατηγικός εχθρός που πρέπει να εξοντωθεί πάση θυσία. Ακόμα και τα κόμματα που ευαγγελίζονται την ελεύθερη οικονομία, εδώ και χρόνια, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να κατατρέχουν οποιαδήποτε δημιουργική προσπάθεια εμφανίζεται στην χώρα.

Μετά την ψήφιση και του τρίτου μνημονίου και την καθολική επικράτηση των δυνάμεων που το αποδέχονται είναι ανάγκη να βρεθεί ο μπούσουλας για την διαχείριση του. Να ξεφύγουμε επιτέλους από την λογική το εφαρμόζω – δεν το εφαρμόζω και να δούμε τι κάνουμε μέσα και μετά από αυτό. Είναι, φυσικά, βολικό για τους κυβερνόντες να κρύβονται πίσω από «τις απαιτήσεις της τρόικα» για να καλύψουν την δική τους ανικανότητα  αλλά ήλθε η ώρα αυτό να σταματήσει. Αυτοί που θα ψηφιστούν από τους Έλληνες για να κυβερνήσουν πρέπει επιτέλους να κυβερνήσουν.

Τι περιμένουμε  όμως από αυτούς που επιλέγουμε να κυβερνήσουν  όταν δεν έχουμε ακούσει, ούτε για τα μάτια του κόσμου, λέξη για τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστούν την εξουσία που θα τους δώσουμε. Δεν αντέχω πια να βλέπω κοκορομαχίες σε τηλεοπτικά παράθυρα και ίντερνετ. Το καράβι βουλιάζει και εμείς συζητάμε για το αν ο καπετάνιος θα έχει σιδερωμένο σακάκι και αν το καράβι σφύριξε όπως έφευγε από το λιμάνι. Η συμμετοχή μας στην «κουβέντα» αυτή τους κάνει εξαιρετικά εύκολη τη ζωή γιατί, κατά πώς φαίνεται, μέχρι εκεί φτάνουν οι δυνατότητες τους.

Είμαι απογοητευμένος και από τα λεγόμενα μικρά κόμματα. Παραδοσιακά από αυτά περιμέναμε ζωντάνια και νέες ιδέες. Νέκρα και από εκεί. Είναι η πρώτη φορά που όλοι έχουν πιθανότητα να συμμετάσχουν στην επόμενη κυβέρνηση, ανάλογα με τον συσχετισμό των δυνάμεων που θα προκύψει από τις εκλογές. Τα κόμματα αυτά ίσως να μπορούσαν να φέρουν λίγη δροσιά στο γερασμένο και παρηκμασμένο πολιτικό σκηνικό. Δυστυχώς ούτε και από το μέτωπο αυτό έχουμε καλά νέα…

Πάμε λοιπόν σε εκλογές και ένα μενού πλούσιο με πολλές επιλογές χαμηλού επιπέδου.  Ένα κόμμα που φυλλοροεί και προσπαθεί να πάρει συγχωροχάρτι για επτά μήνες καταστροφής, έτσι ώστε να μπορέσει να εξασφαλίσει την ύπαρξη αυτού και του αρχηγού του. Απέναντι τους, αυτοί που ο λαός έδιωξε πριν από επτά μήνες και αφού έκαναν ένα μικρομερεμέτι προσπαθούν να εμφανιστούν φρέσκοι και διαφορετικοί. Παραδίπλα καραδοκούν αυτοί που κανένας δεν θέλει να ξέρει και που όμως πολλοί τους ψηφίζουν. Πολιτεύονται πλέον πονηρά κρατώντας χαμηλό προφίλ. Στο μενού και ένα σχετικά νέο κόμμα που όλο κάτι πάει να πει και τίποτα δεν λέει. Πιο πέρα ένας θλιβερός καιροσκόπος δημαγωγός  που προσπαθεί να επανακτήσει την υπουργική καρέκλα για να ξεκουράσει τα τροφαντά οπίσθια του. Σε αυτούς που έκαναν μερεμέτια στην όψη τους ανήκει και το κόμμα που κυβέρνησε για πολλά χρόνια και χρεώθηκε το μεγαλύτερο κομμάτι της σημερινής κατάστασης. Προφανώς αδυνατεί να πείσει την παλιά του πελατεία η οποία πλέον έχει βρει άλλη στέγη. Εκεί που στην Ελλάδα είχαμε ένα κόμμα που μας ερχόταν από τα παλιά τα ανατολικά μονοπάτια καταφέραμε και αποκτήσαμε και δεύτερο. Θα δούμε πώς θα τα πάνε αυτοί οι δύο που φαίνεται να παίζουν ένα ντέρμπι μεταξύ τους. Τέλος μέσα στην αναμπουμπούλα ξεπρόβαλε και μια παλιά καλτ φυσιογνωμία που μέσα στην φτώχια της εποχής μοστράρετε για φωνή της λογικής.  

Δύσκολα τα πράγματα αδέλφια.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου