Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Οι "Μαγεμένες"




Πήγα και είδα τις «Μαγεμένες». Ενθουσιάστηκα! Γειτόνισσες, λίγο πιο κάτω από την γειτονιά που μεγάλωσα, και δεν γνωριζόμασταν…

Αφήνω την ιστορία που είναι πεζή και δεν έχει και πολύ ενδιαφέρον και πιάνω τον μύθο. Ο Μέγας Αλέξανδρος ερωτεύτηκε, λέει, την γυναίκα του βασιλιά της Θράκης, που ήταν κούκλα και τσαχπίνα. Κάθε βράδυ βρίσκονταν σε μυστικά ραντεβού (κάτι άλλα είχα ακούσει για τον Αλέκο, αλλά ο κόσμος είναι κακός. Ολέ ο ταύρος, λοιπόν). Το μαθαίνει ο βασιλιάς, τα παίρνει στο κρανίο, και βάζει ξόρκι. Όταν θα περνούσε ο δικός μας κάτω από την πύλη, για να πάει στο ραντεβού, να έμενε κόκκαλο. Ο Αριστοτέλης, που ήταν δάσκαλος του Μεγαλέξανδρου (το λέει και το Quizdom, αν δεν το θυμάσαι από το σχολείο) κάτι άκουσε, κάτι έμαθε και λέει «Αλέκο παιδί μου, άνδρας είσαι, τα δικά σου κάνεις, αλλά κάτω από την πύλη μην περνάς». Εδώ που τα λέμε αυτός που κινδύνευε να σφηνώσει αν περνούσε κάτω από την πύλη, ήταν ο βασιλιάς που του είχε στολίσει το μέτωπο ή σύζυγος άλλα άμα ξέρεις από ξόρκια, δεν κολλάς σε τέτοια. Φυλάχτηκε λοιπόν ο Μεγαλέξανδρος και κάθισε το βράδυ να δει με τους φίλους του τον ΠΑΟΚ. Μπουκάλα η βασίλισσα. «Κάτι θα έπαθε το αγόρι» σκέφτηκε. Δεν είχαν και κινητά, εκείνα τα χρόνια. Πώς να μάθει τι έγινε. Εκείνη δεν είχε Αριστοτέλη να τις πει τα νέα, παίρνει τη συνοδεία της και ξαμολιούνται  στα καλντερίμια να πάνε να βρούνε τον στρατηλάτη με την χρυσή καρδιά. Περνάνε όλες μαζί κάτω από την πύλη με το ξόρκι και τύφλα να έχει ο έλεγχος στο αεροδρόμιο. Μπιπ μπιπ, βγάλτε τη ζώνη σας και περάστε κυρία μου δίπλα, να δούμε αν έχετε τίποτα μεταλλικό επάνω σας. Τι μεταλλικό να έχει που όλες έγιναν «αγαλματάκια – αγαλματάκια». Έμειναν αυτές εκεί για πάντα να στολίζουν με την ομορφιά τους την πύλη, ο βασιλιάς με την κακία του και ο μεγαλέξανδρος με το τηλεκοντρόλ στο χέρι…

Αργότερα ήλθαν τα Γαλλάκια που όταν έβλεπαν μάρμαρο με ανθρώπινη μορφή στην Ελλάδα κάτι πάθαιναν. Τις κόψαν σε μερίδες, γιατί δεν χωρούσαν στο πορτμπαγάζ και προσπάθησαν να τις πάρουν μαζί τους. Άλλες σπάσανε, άλλες πήγαν στον βυθό του Θερμαϊκού παραδίπλα από την υποθαλάσσια αρτηρία και ότι περίσσεψε το πήγαν στο Λούβρο και το έδειχναν στους Έλληνες που πήγαιναν εκεί μόλις ξεμπέρδευαν από την Γκαλερί Λαφαγιέτ και το Μουλέν Ρουζ. Τις είδαν και οι δικοί μας από την έκθεση και το έβαλαν γινάτι να τις φέρουν πίσω να κάνουν ένα guest στην φετινή ΔΕΘ που είναι γιορταστική. Ευκαιρία να μάθουν και μερικά ντουγάνια σαν και μένα, λίγη ιστορία.

Και τι ιστορία! Ωραία ιστορία! Σαλονικιώτικη. Έρωτες, κέρατα, μάγια, ρουφιανιές, αν είχε και κανένα φαγάκι κανένα ουζάκι, κανένα μπουζουκάκι, θα έδενε καλύτερα το γλυκό. Θα την πουλούσαμε και στους Αθηναίους, μπορεί να την έγραφε και στο κουτί από το τσουρέκι ο Τερκενλής να έχουν κάτι να διαβάζουν στο αεροπλάνο, που επιστρέφουν από την ερωτική πόλη. Και έτσι, όμως, μου άρεσε πολύ. Ενθουσιάστηκα. Ντράπηκα που δεν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα με τις κυρίες, αλλά κάλιο αργά παρά αργότερα.

Τώρα αν εσύ που διαβάζεις αυτό το κειμενάκι δεν έχεις πάει, να ξέρεις ότι χάνεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου