Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Ο πενηντάρης



Άτιμο πράμα αυτά τα πενήντα. Όποτε και να έλθουν σε βρίσκουν απροετοίμαστο. Δεν είσαι πια παιδί, αλλά δεν είσαι και γέρος. «Μεσήλικας». Απαίσια λέξη, σχεδόν βρισιά. Σε λίγο θα βγαίνει Silver Alert  για συνομήλικο και θα λέει «εξαφάνιση ηλικιωμένου». Εσύ βέβαια, ακόμα πιάνεις την πέτρα και την στύβεις να βγάλει νερό, που λέγανε παλιά. «Παλιά», η λέξη κλειδί. Όλο και πιο συχνά την αναφέρεις, όλο και πιο συχνά κοιτάς προς τα πίσω, ίσως γιατί το μπρος έχει έλθει πολύ κοντά.

Φυσικά υπάρχει αυτό που βλέπει το μάτι στον καθρέφτη και αυτό που νιώθει η καρδιά. Υπάρχει αυτό που βλέπεις εσύ και αυτό που βλέπουν οι άλλοι σε σένα. Πότε ήταν που κόπηκε ο ενικός από τους τριαντάρηδες και από τους σαραντάρηδες συνεργάτες στη δουλειά; Δεν τους έβγαινε…  Ανάθεμα την καλή σας ανατροφή, παλιόπαιδα! «Κύριε Παναγιώτη» το πιο οικείο που μπορούν να πουν. «Κυρ Παναγιώτης» ήταν ο γαλατάς που παίρναμε γιαούρτια όταν ήμουν μικρός, και ήταν γέρος, όχι εγώ. Πότε ήταν που κοίταξες την πιτσιρίκα στο λεωφορείο και αντί να σου ανταποδώσει το κοίταγμα και με τρόπο να σου δώσει το τηλέφωνο της, να γίνει «παιχνίδι», σηκώθηκε και σου έδωσε τη θέση της!

Έχεις δει παρέα φίλων από το γυμνάσιο, να συναντιέται σε αυτή την ηλικία; Κανονική πενθήμερη στη Ρόδο. Καθηγητής στο πανεπιστήμιο ο ένας,  επιτυχημένος επιχειρηματίας ο άλλος, μεγαλοστέλεχος σε πολυεθνική ο τρίτος και αν τους δεις είσαι έτοιμος να τους πιάσεις από το αυτί για να τους επαναφέρεις στην τάξη. Λες και κάτι μαγικό συμβαίνει με το που θα βρεθούν και ξαναγυρίζουν στο τότε. Τα ξεχνούν όλα. Ποιοι είναι, τι κάνουν. Όλα! Τις συζητήσεις συνεχίζουν, βέβαια,  να μονοπωλούν γυναικεία ονόματα, μόνο που τη θέση της Μαρίας, της Ελένης, της Κατερίνας (τυχαία ονόματα αγάπη μου…) έχουν πάρει η υπέρταση, η χοληστερίνη, η πρεσβυωπία. Αυτή η τελευταία είναι και η υπεύθυνη για το «τρομπόνι effect» κάθε φορά που έρχεται ο κατάλογος για να παραγγείλουν. Παλιά μάλωναν για αρχικά, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΑΟΚ και τώρα εξακολουθούν με αρχικά ασχολούνται HDL, LDL, Fe.

Η αλήθεια είναι ότι ο σημερινός πενηντάρης ανταποκρίνεται καλύτερα στο τραγούδι του Ζαμπέτα. Είναι ένας νέος της εποχής… Κάνει την φιγούρα του Κωνσταντάρα, στην γνωστή ταινία,  λιγότερο αστεία. Ολέ ο ταύρος! Μικρές οι πιθανότητες να βρεθεί ένας Παπαγιαννόπουλος να τον κουλαντρίσει με ένα «χούφτωστην, χούφτωστην». Είναι «νεώτεροι» οι σημερινοί πενηντάρηδες από εκείνους στα χρόνια των πατεράδων και των παππούδων μας ή μήπως φαίνονται σε μένα νεώτεροι, πια…

Είναι μια φάση της ζωής σου που αρχίζεις να συνειδητοποιείς, όχι με ευχαρίστηση, ότι αυτά που έχεις μπροστά είναι λιγότερα από αυτά που έχεις από πίσω σου. Είναι η φάση που κάνεις απολογισμό. Τι έκανες σωστό και τι λάθος. Ποια λάθη θα μπορούσες να είχες αποφύγει και πια θα επαναλάμβανες ευχαρίστως…

Ο χρόνος ο αληθινός, που λέει και ο Σαββόπουλος, είναι ο γιός μας ο μεγάλος και ο μικρός. Και οι κόρες θα προσθέσω εγώ, Νιόνιο μου! Μεγαλώνουν αδυσώπητα και υποχρεώνουν και τους γονείς τους να μεγαλώσουν μαζί τους. Κάποτε ανησυχούσες για τον εαυτό σου, για το μέλλον σου. Τώρα τα παιδιά έχουν τον πρώτο λόγο. Από εκεί οι αγωνίες, τα άγχη αλλά και οι ελπίδες.

Τα έργα και οι ημέρες καθορίζουν την πραγματική ηλικία. Τα έργα αλλά και η φυσική κατάσταση. Κατά την προσφιλή μόδα της εποχής, στη φάση αυτή της ζωής, γίνονται συναντήσεις  παλαιών συμμαθητών. «Reunion» στα Ελληνικά.  Σε αυτά έρχονται κάποιοι με άσπρα ή χωρίς μαλλιά, κοιλιές και αμφίεση «σαν του παππού μου βρε παιδί μου», μέχρι τζόβενα που διηγούνται πιπεράτες ιστορίες που κάνουν τους πρώτους άλλοτε να πρασινίζουν από ζήλεια και άλλοτε να κουνούν το κεφάλι με αποδοκιμασία.  Όλοι αυτοί έχουν την ίδια ηλικία κανονικά και με τη βούλα που λένε. Τουλάχιστον έτσι γράφει η ταυτότητα.

Ερχόμαστε λοιπόν στην διανοητική ηλικία. Πώς το έλεγε η Βλαχοπούλου; «Είμαι όσο φαίνομαι και όσο νιώθω». Φυσικά μερικές φορές αυτά δεν συμβαδίζουν με την ηλικία που γράφουν τα χαρτιάκαι δημιουργούν γκροτέσκες καταστάσεις. Ας μπούμε λοιπόν στα άυλα που δεν χρειάζονται και απόδειξη… Έχω θαυμάσει γεροντάκια με φρεσκάδα μυαλού και ιδεών που δύσκολα συναντάς σε εφήβους και έχω απογοητευτεί από εφήβους που απέπνεαν μπαγιατίλα και βαρεμάρα. Σκουριασμένα μυαλά εκ γενετής.

Αν καβατζάρισες λοιπόν τα πενήντα, πρόλαβες την εποχή που λίγοι είχαν τηλεόραση στο σπίτι και αυτοκίνητο, είδες κασετόφωνα κρεμασμένα στον ώμο με δερμάτινη θήκη, πειρατικούς σταθμούς, την Χαλκιδική (που σαν αυτή δεν έχει) αγνή παρθένα, άχτιστη. Παρήγγειλες ξένα περιοδικά και βιβλία στον «Μόλχο» και τον «Προμηθέα» και έτρεξες να προλάβεις το νέο LP εισαγωγής που έφερε ο «Πάτσης» και το “Stereo Disk”. Είδες ιδεολογίες να συγκρούονται,  ψυχρό πόλεμο, την Κύπρο ενιαία και αγόρασες τον πρώτο σου υπολογιστή με 1Κ μνήμη. Δεν είχες ίντερνετ και θεώρησες μεγάλη ευκολία το fax. Είδες χούντα και βασιλιά, γέρο Καραμανλή και Ανδρέα και τώρα κοιτάς φοβισμένος και θυμωμένος μνημόνια και διαχειριστές που τότε δεν θα τους εμπιστευόσουν ούτε τα κοινόχρηστα της πολυκατοικίας. Έφαγες παγωτό από την «Ωραία» και hamburger από τα πρώτα «Goodys» και έσκυψες για να μην φας στο κεφάλι γιαούρτι στον πόλεμο ανάμεσα στα φρικιά και τα τσινάρια. Είδες στο «Αχίλλειο» εγγονάκια να τρώνε πάστα με τον παππού και την γιαγιά πριν να αλλάξει μορφή και να προσπαθήσει να κλέψει την δόξα του όμορου “BEL AIR”. Έφαγες σουτζουκάκια στην Ρογκότη και μηλαράκι με κόκκινη καραμέλα στην παραλία. Είδες φωτογράφους με κίτρινες μηχανές σε τρίποδες να βγάζουν φωτογραφίες στην παραλία και μετά να τις τυπώνουν επιτόπου παραδίπλα από την «Ιουλία» που σε πήγαινε στην Περαία για μπάνια.  Ανέβηκες σε τραπέζι στο «Ακρόαμα», μίσησες ή αγάπησες το Γκάλη τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά.  Είδες το μπάσκετ να είναι Θεσσαλονικιώτη υπόθεση και τρύπες να ανοίγουν και να κλείνουν στο έδαφος της «Πρωτεύουσας των Βαλκανίων» για μεγάλα έργα που ποτέ δεν έγιναν και που ποτέ δε θα γίνουν.  

Έχοντας όλα αυτά τόσο φρέσκα στο μυαλό σου, σε ενοχλεί το πόσος λίγος χρόνος πέρασε από το προηγούμενο σημείο καμπής . «Τα σαράντα». Έκλεισες τα μάτια και όταν τα ξανάνοιξες, είχες γίνει πενήντα. Κάτι παίζει με τον χρόνο σε αυτές τις ηλικίες, να το κοιτάξουμε.

Πενήντα είσαι για έναν ολόκληρο χρόνο, αλλά περισσότερο το σκέφτεσαι την ημέρα των γενεθλίων σου. Σου λέει ο άλλος «χρόνια πολλά» και δεν ξέρεις αν είναι ευχή ή διαπίστωση! Να το ευχαριστήσεις ή να τον βρίσεις.  Σε ενοχλεί που κάποιοι από τους συνομήλικους, ίσως και εσύ, δεν μπορούν να φάνε τούρτα γιατί έχει πολλά λιπαρά. Κάποιοι θα σταματήσουν στο πρώτο ποτό, το οποίο θα πιούν «για το καλό», ενώ παλιότερα δεν σταματούσαν αν δεν άδειαζε η κάβα. Το «πάρτι» θα σχολάσει νωρίς και … χωρίς να έλθει η αστυνομία, (ελπίζεις, ούτε ο ΕΚΑΒ).  Το άλλο πρωί θα ξυπνήσεις άρρωστος, γιατί έφαγες και ήπιες το βράδυ, και θα αναρωτιέσαι πώς γινόταν παλιά και έτρωγες δύο πιτόγυρα πριν πας να κοιμηθείς σουρωμένος τα ξημερώματα , «έτσι για να κάνεις καλό ύπνο». Θα σου πουν “some age others mature” και για κρασιά που παλιώνουν και βελτιώνονται. Εσύ όμως ,μέσα σου, ξέρεις την αλήθεια... Αυτός που είναι 60 ή 70, και διαβάζει αυτό το κείμενο, θα χαμογελάσει με τον ίδιο τρόπο που θα χαμογελάσεις και εσύ με ένα ανάλογο κείμενο ενός τριαντάρι.

Εμένα, φυσικά, όλα αυτά δε με αφορούν. Έχω όμως, την … δίδυμη αδελφή μου που σήμερα γιορτάζει, η καημένη,  τα γενέθλια της για πεντηκοστή φορά και είπα να της γράψω κάτι για να πάρει δύναμη!







  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου