Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Το Μπιφτέκι του ζυθοποιού



Πρέπει να μπει μια τάξη.

Εδώ στην ξένη χώρα, πάω στο εστιατόριο να φάω. 

-Βάλε ένα μπιφτεκάκι μάστορα.

-Μπιφτέκι του ζυθοποιού, μου λέει, με πατάτες του χωριού. 

-Τι να σου πω. Αν δεν έχει αντίρρηση ο ζυθοποιός φέρε μου το μπιφτέκι του. Αλλά μην έλθει μετά και  μου το ζητάει και τον αφήσω νηστικό τον Χριστιανό. Θα του πω ότι εσύ μου το έδωσες. Μας έχουν που μας έχουν στην μπούκα οι Γερμανοί, άμα μάθουν ότι τους τρώμε και το φαγητό, δεν θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα. Τώρα για τις πατάτες, συγνώμη αλλά δεν ξέρω να καλλιεργούν στην πόλη. Άρα φέρε και βλέπουμε.

Έπρεπε να το καταλάβω από την τιμή. Το "μπιφτέκι του ζυθοποιού", έχει και τον ζυθοποιό μέσα. Όσο για τις «πατάτες του χωριού», μαθαίνεις ότι στο χωριό τις πατάτες τις τρώνε με την φλούδα. Έτσι αν ζητήσεις να τις φας στην πόλη, φτύνεις φλούδες και τις πληρώνεις διπλή τιμή. Απλά πράγματα.

Το κυρίως όμως είναι το μπιφτέκι του φίλου μας, που φτιάχνει τις μπύρες, φτιάχνει και τα μπιφτέκια. Προκομένος λαός οι Γερμανοί.  Σου φέρνουν ένα πιάτο στο οποίο έχει ένα hamburger με πολλούς ορόφους χώρια τα μπαλκόνια και οι στέγες. Σου μοστράρουν και πιρούνι και μαχαίρι και σου λένε να το φας πολιτισμένα. Αδελφέ εγώ είμαι από Σαλονίκη. Πάω στον Γιώτη με φέρνει ένα πιτόγυρο τρία δωμάτια σαλοτραπεζαρία κουζίνα αλλά δε με λέει να το φάω με μαχαιροπίρουνο. Το πιάνω με τα δύο χέρια και ορμάω, τρέχουν ξύγκια, τρέχουν μουστάρδες αλλά κανένας δεν σε παρεξηγεί.  

Εδώ σε λέει φάε πολιτισμένα. Τι να φας που ο μάγειρας για να δικαιολογήσει την τιμή το έχει κάνει κάτι ανάμεσα σε Τζένγκα και το τζαμί που παίζαμε μικροί. Αυτό από μόνο του δεν κρατιέται όρθιο, βάλε με το μυαλό σου τι θα γίνει άμα το μαχαιρώσεις. Πέντε χρόνια στο πολυτεχνείο και στατική δεν έμαθες βλαξ. Τι να κάνω και εγώ. Μετά φόβου Θεού τοποθετώ το πιρούνι στο κέντρο μάζας και αγωνίζομαι να κρατήσω την ισορροπία. Μάταιο. Ενώ μπιφτέκι και μαρούλι συμπεριφέρονται υποδειγματικά και φαίνεται ότι δε θέλουν να με κάνουν ρεζίλι, ένα αγγουράκι τουρσί πασαλειμμένο με μια άγνωστης ταυτότητας σάλτσα που την είπαν σος και την ευλόγησαν στις εκκλησιές, θέλει να ξεγλιστρήσει. Μαζί του παρασύρονται, μικρά και άβγαλτα μανιτάρια κομμένα σε φέτες. Από δίπλα και κάτι κρεμμύδια ροδέλες. Δεν θέλω κρεμμύδια. Ποιος σε ρώτησε, θα φας.

 Πλατς το ένα πλιτς το άλλο, αρχίζω να ιδρώνω. Έχω και μια πονεμένη ιστορία με μια κασερόπιτα που περούσε φύλλα όταν δεν έπρεπε, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό.  Σε λίγο το μπιφτέκι του ζυθοποιού με την παρέα του διελύθη στα εξ ών συνετέθη. Αλλού το μπιφτέκι, αλλού το ψωμί, αλλού τα διάφορα γεμίσματα τα πασαλειμμένα με την σάλτας που την είπαμε σος κλπ. Τα έφαγα και εγώ ένα ένα, να μην προσβάλω τον μάγειρά αλλά ούτε και τον ζυθοποιό, που του έφαγα το φαγητό, ήπια και την μπύρα του και πήρα τον δρόμο στη επιστροφής.

Συμπέρασμα. Μην τρως το φαγητό του άλλου γιατί θα πέσει επάνω σου κατάρα βαριά.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου