Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Το πλοίο θα σαλπάρει

Το καράβι ετοιμάζεται να σαλπάρει. «Σαλπάρει» τι ωραία λέξη! Μόνο τα πλοία και τα αεροπλάνα έχουν δικιά τους λέξη για το ξεκίνημα. Σαλπάρει, απογειώνεται. .. και φεύγει. 

Στην αποβάθρα επικρατεί αναβρασμός. Μια νταλίκα ψυγείο που πρέπει να φορτωθεί τελευταία βρυχάται μαρσάροντας και βγάζει μαύρο καπνό από το μπουρί της εξάτμισης που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον οδηγό.  Άραγε πόσα ταξίδια να έχει κάνει;  Πού είναι η έδρα του;  Τον περιμένει κάποιος να γυρίσει πίσω; Η μάνα, η γυναίκα, τα παιδιά. Παίρνει κάποιον στο τηλέφωνο να πει «έφτασα:, «έχουμε καθυστέρηση». Λαχταράει να γυρίσει ή για αυτόν τώρα πια είναι όλα δρόμος;

Μια γιαγιά βγαλμένη από τα παλιά με ρόμπα κλαρωτή και τσεμπέρι , μαζί με παππού με άσπρο φανελάκι, μαύρο παντελόνι και  ναυτικό καπέλο στέκονται στην αποβάθρα και  χαιρετούν με όλη τους τη δύναμη κάποιους στο καράβι.  Ο παππούς, κάθε τόσο, φωνάζει κάτι στα Γερμανικά. Γυρίζω και βλέπω τους αποδέκτες των χαιρετισμών. Μπαμπάς γύρω στα τριάντα, με μπλουζάκι σταμποτο, χωρίς μανίκια και σορτσάκι τζιν. Στα πόδια σαγιονάρες κολυμβητηρίου. Γυαλί καθρέφτης επάνω στα μαλλιά που έχουν αρχίσει να γκριζάρουν και να αραιώνουν. Δίπλα  η μαμά, στην ίδια περίπου ηλικία, με μαλλί τσαλαπετινού σε εκτυφλωτικό φούξια χρώμα.  Το φανελάκι που φοράει επιτρέπει να φαίνεται μια πλούσια συλλογή από τατουάζ στα μάλλον τροφαντά μπράτσα της. Κουνάει και αυτή το ένα χέρι φωνάζοντας κάτι στα Γερμανικά.  Με το άλλο χέρι συγκρατεί το κοριτσάκι της που ισορροπεί ανάμεσα στο πόδι της μαμάς του και το κάγκελο του πλοίου.  Έχει πάρει τα πράσινα μάτια της μαμάς και τα σκούρα χρώματα του μπαμπά.  Κουνάει χέρια πόδια και στέλνει φιλιά στον αέρα φωνάζοντας προς τους παππούδες που κάθονται στη στεριά. Είναι η πρώτη φορά που τα Γερμανικά ακούγονται τόσο χαριτωμένα.  Ο κόσμος γυρίζει και την κοιτάξει αλλά εκείνη έχει μάτια μόνο για τα γερόντια που μένουν πίσω.

Δίπλα στην οικογένεια ένα ζευγαράκι με στυλ εναλλακτικό, φιλιέται με πάθος και βγάζει αγκαλιασμένη selfie με  πανάκριβο κινητό και φόντο το λιμάνι.  Μετά από μια δυο δοκιμές ελέγχει και αφού μείνει ευχαριστημένο από το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα επιστρέφει στα φιλιά και στους φρέντο με το στυλάτο καλαμάκι και το υπερβολικό πλαστικό ποτήρι. 

Μια παρέα φοιτητών με σακίδια και μαλλί ράστα στρίβουν τσιγάρα και ανταλλάσσουν βαριεστημένα πειράγματα, πριν βυθιστούν στην μοναξιά της μουσικής που βγαίνει από τα ακουστικά τους. Μια κοπέλα από την παρέα αρχίζει να χαιρετάει τον αέρα μιμούμενη την φασαριατζού πιτσιρίκα. Κάποιοι από τους υπόλοιπους  το βρίσκουν αστείο και επικροτούν με γέλια και έντονες χειρονομίες. Γρήγορα βαριούνται και επιστρέφουν στην μουσική τους.

Τρεις κοπελίτσες, που η εμφάνιση τους φωνάζει από μακρυά «είμαι καλό κορίτσι από σπίτι, μόλις τέλειωσα το λύκειο και πάω μόνη διακοπές για πρώτη φορά» στήνονται ανά δύο για να βγουν φωτογραφίες με φόντο το νησί που αρχίζει να. .. απομακρύνεται.  Το χαμόγελο παγώνει στα χείλη καθώς η φίλη τους αγωνίζεται να χωρέσει όλον τον κόσμο σε ένα πλάνο.  Δείχνουν γλυκές, χαριτωμένος και ελέγχουν αμέσως το αποτέλεσμα για να σπεύσουν να το ποστάρουν στο Facebook.  Ήδη έχουν αρχίσει τις εκτιμήσεις για τα πόσα Like θα πάρουν.

Ένας άντρας γύρω στα πενήντα κάθεται μόνος και παρατηρεί όλη αυτή την παράσταση που παίζεται μπροστά στα μάτια του.  Ταξιδεύει μόνος για δουλειές. Κάτι τέτοιες εικόνες γεμίζουν τα μεγάλα κενά που έχουν αυτά τα ταξίδια. Τις καταγράφει στο μυαλό του και ίσως αργότερα τις μοιραστεί με τους φίλους του στο Facebook. ..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου