Κυριακή, 16 Αυγούστου 2015

Επιστροφή από τις διακοπές(;)



Έρχεται η εβδομάδα η καλή, η Ελληνική, η έτσι και έτσι.

Καλά εσύ γύρισες, οι άλλοι όμως; Δεν έχει και μεγάλη επιστροφή στον δρόμο από την Χαλκιδική. Ψύλλοι στα αυτιά σου μπαίνουν.  Φτάνεις στην πόλη η οποία ζεματάει, μπαίνεις στην πολυκατοικία και βρίσκεις την ανακοίνωση του συνεργείου καθαρισμού ότι έχει δώσει άδεια στον εαυτό του μέχρι τις 23/8. Έχει και την ευγένεια να σου ευχηθεί καλές διακοπές. Στο γραμματοκιβώτιο στριμώχνονται μικρά φακελάκια με δυσοίωνα ραβασάκια από όλους όσους θέλουν να μοιραστούν μαζί σου, όσα λεφτά δεν περίσσεψαν από τις διακοπές.

Ανεβαίνεις επάνω. Ανοίγεις την πόρτα και πέφτεις επάνω σε ένα τοίχο από ζέστη. Ωχ, αρχίσαμε. Γρήγορα τα παράθυρα. Το μπαλκόνι γεμάτο φύλλα. Μια καρέκλα πεσμένη κάτω. Μπουρίνι πρέπει να πέρασε από εδώ. Βλέπεις τα λουλούδια. Κάποια σώθηκαν και κάποια παρέδωσαν το πνεύμα στην Σαχάρα της πόλης. Ένα γρήγορο πότισμα, να σώσεις οτιδήποτε αν σώζεται, που λέει και το τραγούδι. Μετά από λίγο το νερό αρχίζει και ρέει δροσερό. Σχεδόν κρύο σου φαίνεται, σε σχέση με όλα γύρω που βράζουν. Υπόσχεση για να ξεδιψάσεις και εσύ μετά τα λουλούδια πίνοντας δροσερό νερό με το χέρι από τη βρύση, σα να είσαι επάνω στο βουνό σε πηγούλα μέσα στις πέτρες.

Ταχτοποιείς όπως όπως τα ρούχα που έφερες μαζί σου. Τα καθαρά στις ντουλάπες, τα βρώμικα που είναι και τα περισσότερα, στο πανέρι με τα άπλυτα. Άνοιξαν οι δουλειές μας. Ένα γρήγορο ντους, ένα καφέ και γραμμή για το γραφείο. Φτάνεις σε χρόνο ρεκόρ. Μάλλον μόνο εσύ επέστρεψες. Εκεί τα πράγματα είναι ακριβώς όπως τα άφησες με μερικές γενναίες προσθήκες στον δίσκο με τα εισερχόμενα. «Προς άμεση ενέργεια», λέει το βουναλάκι, και εσύ νιώθεις να χάνεις με τη μία όση ενέργεια σου έδωσαν οι σύντομες διακοπές.

Ανοίγεις τον υπολογιστή. Διαπιστώνεις, με έκπληξη, ότι θυμάσαι ακόμα το password. Κακώς. Φαίνεται ότι δεν έκανες αρκετές διακοπές… Μήπως να ξαναφύγεις; Εδώ εκπλήξεις δεν υπάρχουν. Έπαιρνες τα email στο τηλέφωνο όσες μέρες απουσίαζες. Είναι ώρα όμως να αρχίσεις να απαντάς. Άντε, ώρα να στρωθείς στη δουλειά. Πρώτα όμως να αλλάξεις τη φωτογραφία στο desktop. Όταν έβγαζες εκείνο το ηλιοβασίλεμα στην αμμουδιά ήξερες ότι θα σε συντροφεύει για καιρό κάθε φορά που θα ανοίγεις τον υπολογιστή. ΟΚ, έγινε και αυτό.

Ανοίγεις το πρώτο email. Διαβάζεις. Αρχίζεις να απαντάς. Αποστολή – Παραλαβή και σε δευτερόλεπτα έρχεται η απάντηση. «Θα βρίσκομαι εκτός γραφείου μέχρι τις 23/8 με περιορισμένη πρόσβαση στα email μου». Τζίφος, πάμε στο επόμενο. Καλύτερα, να μη μας πέσουν και όλοι μαζί. Η ίδια διαδικασία στο επόμενο, η ίδια απάντηση. Σηκώνεσαι, βάζεις ένα ποτήρι κρύο νερό. Μήπως βιάστηκες να γυρίσεις; Οι άλλοι, στην Χαλκιδική, τώρα όπου να είναι θα ξυπνάνε. Θα αναρωτιούνται αν πρέπει να πάνε για μια βουτιά πριν από το πρωινό ή να πέσουν κατευθείαν επάνω στο ζεστό ψωμί και τις μαρμελάδες. Διώχνεις βιαστικά τη σκέψη και πιάνεις το τηλέφωνο. Ο κύριος Παπαδόπουλος απουσιάζει με άδεια, μπορώ να κάνω κάτι εγώ για εσάς; Άσε κοπελιά, από βδομάδα που θα γυρίσει. Δεύτερη, τρίτη προσπάθεια, ίδιο αποτέλεσμα.

Κλείνεις τον υπολογιστή, κλειδώνεις το γραφείο, μπαίνεις στο αυτοκίνητο και πιάνεις το κινητό. Περιμένετε, έρχομαι!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου