Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Το Πάσχα του καλοκαιριού

Την λένε το Πάσχα του καλοκαιριού. Εμένα μου μοιάζει με Χριστούγεννα στο Νότιο ημισφαίριο. Μεγάλη θρησκευτική γιορτή που γιορτάζεται σε παραλίες…

Μέρα ξεχωριστή για μένα. Γιορτάζουν οι Μαρίες της ζωής μου. Αυτές που είναι κοντά μου και αυτές που μου λείπουν ακόμα περισσότερο σήμερα. Γιορτάζω και εγώ, αν και λόγω χαρακτήρα, νιώθω αμηχανία σε τέτοιες περιπτώσεις. Πέρασα πολλά παιδικά καλοκαίρια στην Ν. Μηχανιώνα και ενήλικα στην Πάρο, όπου η Παναγία γιορτάζεται με λαμπρότητα. 

Από τα χρόνια που μετρούσαμε τα μπάνια, με γραμμές, στο χαρτί πίσω από την πόρτα μέχρι και σήμερα, που η επαφή με την θάλασσα γίνεται πιο αραιά, την ημέρα αυτή «δεν κάναμε μπάνιο». Οι ετοιμασίες της γιορτής αλλά και η πολυκοσμία, που έφερνε στις παραλίες η κορύφωση του καλοκαιριού, μας κρατούσαν και μας κρατούν μακριά από τη θάλασσα τέτοια μέρα.

Δεν ξέρω πόσα χωριά έχουν πάρει το όνομα την Παναγιάς. Δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που έχει μετρήσει πόσα πανηγύρια γίνονται σήμερα σε όλη την Ελλάδα. Θυμάμαι πρόχειρη εξέδρα να στήνεται, για να δεχτεί την ορχήστρα με τα κλαρίνα, και άπειρα κασόνια με μπύρες, για να ξεδιψάσουν τους χορευτές, να στοιβάζονται στην πλατεία ενός ορεινού χωριού της Πελοποννήσου στο οποίο γεννήθηκε ο πατέρας μου. Αρνιά παλιότερα και σουβλάκια και λουκάνικα σήμερα, συνοδευμένα από πωλητές που στήνουν τα υπαίθρια μαγαζιά τους και απλώνουν την πραμάτεια τους σε εκατοντάδες πλατείες σε όλη την χώρα.

Είπα να γράψω και για τον τορπιλισμό της «Έλλης», που για μένα ήταν και παραμένει σύμβολο ενός κράτους απροετοίμαστου από πάντα, αλλά δεν θα το κάνω γιατί είναι μέρα γιορτής…

Χρόνια Καλά σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου