Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Καλοκαίρι



Ωραίο πράγμα το καλοκαίρι!

Πρωί πρωί, η  γραμμή του ορίζοντα κάνει τον ουρανό να ενώνεται με τη θάλασσα, σαφές προμήνυμα μιας μέρας ζεστής χωρίς την ελπίδα της δροσιστικής αύρας. Από κάπου μακριά(;) έρχεται μια οσμή καμένου. Μαύρες μνήμες έρχονται στο μυαλό, και αυτό  τις διώχνει με αποφασιστικότητα. Το καλοκαίρι δεν είναι για δυσάρεστα. Άμα έλθουν, βλέπουμε…

Τα κλείσαμε και φύγαμε όπου μπορούσε ο καθένας. Σε νησιά, παραλίες, βουνά, στην Χαλκιδική που σαν αυτή δεν έχει ή στην μπανιέρα του σπιτιού σαν άλλοι Μαρά…

Διαβάζουμε μια σύντομη περίληψη, να μη σου πω μόνο τους τίτλους, αυτών που αποφασίστηκαν για εμάς όσο παίζαμε ρακέτες στην παραλία και βγάζαμε selfie τα μπούτια μας.

Παραζαλισμένοι, αδυνατούμε ή αρνούμαστε να παρακολουθήσουμε μια επικαιρότητα ζοφερή. Κάπου μέσα στο μυαλό μας ξέρουμε για το μαύρο μέλλον που κάθε μέρα μαυρίζει και περισσότερο αλλά,  για την ώρα, μας αποκοιμίζει το «τακ τουκ» της ρακέτας και οι φωνές των παιδιών «κοίτα με μαμά πως κάνω κατακόρυφο μέσα στη θάλασσα».

Εστιάζουμε σε παραπολιτικές αηδίες με ημίτρελους σατραπίσκους  και άδεια πουκάμισα βγαλμένα έξω από τα παντελόνια. Ακόμα και αυτό δεν έχει την ανεμελιά που είχε κάποτε η αγαπημένη παραπολιτική στην Ελλάδα.

Πολιτικό προσωπικό που δείχνει σπουδή για την προετοιμασία της επόμενης μέρας, όχι του κράτους που έχει κληθεί να κυβερνήσει, αλλά της δικής του θέσης στον πολιτικό χάρτη και στη νομή της εξουσίας.

Φωτογραφίες από μετανάστες που έρχονται σε μια χώρα που ούτε τους θέλει, αλλά ούτε και μπορεί να τους προσφέρει κάτι. Η Ελλάδα το χαλάκι, κάτω από το οποίο η Ευρώπη κρύβει τα ανεπιθύμητα ανθρώπινα ράκη.

Μέσα σε αυτό το τοπίο υπάρχουν ακόμα αυτοί που θεωρούν επιτυχία να βρουν την σωστή ξαπλώστρα στο σωστό μέρος. Αυτοί που θα πληρώσουν με πολλά ευρώ το τίμημα της ματαιοδοξίας τους, περιφέροντας μετά την απόδειξη της μιζέριας τους, κλαψουρίζοντας στα social media. Εκτελούμε και βγαίνουμε παραπονούμενοι, που έλεγαν και στον στρατό.  Υπάρχουν ακόμα οι «καλλιτέχνες» με τις αρπαχτές σε beach bar και στάδια παραθεριστικών κέντρων. Υπάρχει και ο πλανόδιος καρπουζάς,  ψαράς,  καρεκλάς, που γυρίζει τους δρόμους πουλώντας, άνευ αποδείξεων, την πραμάτεια του σχολιάζοντας  αυτούς που μας έφεραν εδώ που είμαστε.   

Έρχεται η μεγάλη γιορτή της Παναγίας. Το Πάσχα του καλοκαιριού. Η κορύφωση αλλά και η αρχή του τέλους ενός μήνα του μέλιτος, που θα μας προσγειώσει, σε όσα αρνούμασταν να δούμε, κοιτώντας μέσα από πολύχρωμα γυαλιά καθρέφτες και μάσκες για εξερευνήσεις του βυθού.

 Μέχρι τότε, πάρτε το μερίδιο της ανεμελιάς που σας αναλογεί. Η ζωή είναι μικρή και, όπως λένε, τα μόνα σίγουρα στη ζωή είναι οι φόροι και ο θάνατος. Καλημέρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου