Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Αλάνι ή Τσογλάνι



Καθόμουν και τον έβλεπα να μιλάει. Με θράσος. Με θεατρινισμούς. Τελικά φαίνεται ότι θα τον έχουμε στα μεγάλα σαλόνια για πολλά χρόνια.

Είναι φτιαγμένος από αλήτικο υλικό. Όχι από το καλό. Δεν είναι το αλάνι που δεν κωλώνει πουθενά.Που θα βγει μπροστά και θα καθαρίσει για την πάρτη σου. Είναι φτιαγμένος από το άλλο το υλικό. Το τσογλάνι που λέγαμε στην παλιά μου γειτονιά. Από εκείνο το υλικό που σε φτύνουν και νομίζεις ότι βρέχει. Είναι ο τύπος που θα εξαπατήσει τη μάνα, τον πατέρα και τον κολλητό προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Δεν έχει φίλους. Αγαπά μόνο τον εαυτό του. Θα τα πάει καλά μαζί σου, μόνο αν αυτό εξυπηρετεί τα σχέδια του.

Θα σε πάρει με τα λόγια και θα σου χαϊδέψει τα αυτιά. Θα σου τάξει όσα δεν σου έχει τάξει άλλος. Δεν τσιγκουνεύεται τα λόγια. Δεν πρόκειται ποτέ να τα κάνει πραγματικότητα άλλωστε. Όταν έλθει η στιγμή θα σου την φέρει πισώπλατα.

Εμάς πάλι τα τραβάει ο οργανισμός μας. Είμαστε σαν εκείνες τις γκόμενες που πάνε και κολλάνε επάνω στο ρεμάλι. Όσο πιο ρεμάλι, τόσο πιο πολύ κολλάμε μαζί του. Κάθε φορά που μας προδίδει μας παίρνει αγκαλιά και μας λέει «θα αλλάξω». Εμείς τον πιστεύουμε και με την πρώτη ευκαιρία, κάνει πάλι τα ίδια.

Στην ηλικία μου δεν έχω εκπλήξεις πια. Θυμάμαι μάλιστα έναν που τα κατάφερε τόσο καλά παλιότερα που ακόμα τον θυμούνται με αγάπη αυτές που τους έφαγε την πρίκα και τις παράτησε. Νομίζουν μάλιστα ότι βγήκαν κερδισμένες εκείνες.

Για αυτό σου λέω. Δεν υπάρχει ελπίδα. Αυτός θα είναι εδώ και εμείς θα ψάχνουμε προς τα πού να φύγουμε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου