Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Μια βόλτα στον δρόμο

Βγαίνεις μια βόλτα στον δρόμο και καθημερινή, μέρα μεσημέρι, είναι σα να είναι Κυριακή. Όχι από τις καλές τις Κυριακές. Όχι από αυτές με το φαγητό στον φούρνο και την παρέα. Ένας νέος τύπος Κυριακής, χωρίς δουλειά αλλά και χωρίς κέφι.

Μιλούσα με έναν φίλο μου που ήλθε για διακοπές στην πατρίδα και μου έλεγε ότι νιώθει σα να ήλθε σε κηδεία. Ακούς κάποιον δίπλα σου να γελάει και γυρίζεις και τον κοιτάς με περιέργεια. Σχεδόν νιώθει ντροπή αυτός που γέλασε αντί να νιώθει ντροπή αυτός που του κόβει το γέλιο.

Τα μαγαζιά άδεια. Οι μαγαζάτορες και οι υπάλληλοι κοιτάνε σαν υπνωτισμένοι οθόνες υπολογιστών και ακούν ραδιόφωνα. Αναλύσεις επί αναλύσεων. Καυγάδες. Γκρίνια. Έχεις και κάτι ευτυχισμένους Ευωποφάγους που ετοιμάζονται να κάνουν ντου στις Βρυξέλες. Ορμάνε σε όποιον τολμήσει να αμφισβητήσει την καθαρότητα της επανάστασης και τον μεγάλο αρχηγό Αλέξη. Οι κακοί Ευρωπαίοι και οι Γερμανοτσολιάδες. Η ιερή αγελάδα ο μπαρμπα Γλέζος και η τρελή αγελάδα… ξέρεις ποια που στα μάτια τους είναι η νέα θεότητα. 

Σε όσες εταιρείες είναι ακόμα ανοιχτές, χτυπάει τηλέφωνο και όλοι κοιτιούνται μεταξύ τους λες και άκουσαν τον Κουασιμόδο να χτυπάει την καμπάνα στην Παναγία των Παρισίων. Τις πρώτες μέρες μετά το μπαμ του δημοψηφίσματος, δεχόσουν και κανένα τηλεφώνημα από εταιρείες κινητής τηλεφωνίας που ήθελαν να σε κάνουν πελάτη. Τώρα κατάλαβαν, το έκοψαν και αυτοί. Σε ένα παλικαράκι που όλο θέρμη ήθελε να με κάνει πελάτη, δεν άντεξα και τον ρώτησα. “Πες ότι εγώ θέλω να γίνω πελάτης σας, εσείς είσαστε σίγουροι ότι με θέλετε;”

Σήμερα το πρωί πήγα στην λαϊκή. Έχω γράψει και άλλη φορά ότι ο χώρος αυτός είναι η προσωπική μου, Disneyland. Μια από τα ίδια και εκεί. Κανένας δεν φώναζε! Ούτε «πάρε πάρε», ούτε πειράγματα. Τίποτα. Χαμηλόφωνες συζητήσεις για το τι έφταιξε και τι θα γίνει τώρα. Πελάτες κανονικά ζόμπι έσερναν πόδια και καρότσια. 

Δεν ξέρω αν θα σωθούμε ή όχι. Δεν ξέρω πια τι είναι σωτηρία. Ξέρω μόνο ότι και γι αυτό εγώ έφταιγα και σε λίγο κάποιος από αυτούς που ψηφίσαμε θα μου κουνήσει το δάχτυλο μπροστά στη μούρη. Στη συνέχεια θα με τιμωρήσει για την βλακώδη επιμονή μου να θέλω να ζω και να επιχειρώ στην Ελλάδα. 

Καληνύχτα Ελλάδα. Είναι Ιούλιος αλλά βραδιάζει νωρίς. Να μη σου πω ότι δεν ξημερώνει πια. Πρώτη φορά αριστερά του αρκτικού κύκλου…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου