Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Δείκτης καλοκαιρινότητας



Έλεγα να σας πω για το ΣΥΡΙΖΑ που χωρίζεται στα δύο, σαν τις τράπεζες. Το «υγιές» και το «τοξικό» κομμάτι, και διάλεξε εσύ ποιο είναι ποιο.

Έλεγα να σας πω και για το Αλέξη που έγινε κύριος πρωθυπουργός και τώρα θα κυβερνάει με την στήριξη της αντιπολίτευσης και θα έχει απέναντι του το κυβερνόν κόμμα που
αντιπολιτεύεται.

Αλλά σήμερα θα κάνει ζέστη όμως. Δεν είναι για πολλά σοβαρά. Καλύτερα σκέψου τον εαυτό σου,  σε μια παραλία, από νωρίς το πρωί. Όχι beach bar και  ντουπου ντουπου. Μια παραλία με λίγο κόσμο, ομπρέλα που θα παλέψεις σκληρά για να μπήξεις στην άμμο, καρεκλάκια, βιβλίο, μουσική χωρίς ειδήσεις, φρούτα και νεράκι.

Να βουτάς κάθε τόσο στο νερό για να δροσίζεται το σώμα και να βγαίνεις έξω και να βουτάς στο βιβλίο και τη μουσική για να δροσίζεται η καρδιά και το μυαλό. Θέλεις παρέα; Ας έχεις παρέα. Θέλεις να είσαι μόνος; Και αυτό δεκτό. Δε θα βάλουμε στα όνειρα χαλινάρι.

Το αλμυρό νερό να στεγνώνει επάνω στο σώμα και εσύ κάθε τόσο να το δοκιμάζεις, αφήνοντας σημάδια με την γλώσσα, που γεμίζουν τις μπαταρίες των αναμνήσεων. Την γεύση αυτή θα ανασύρεις κάθε φορά που θα λες «δεν πάει άλλο» και έχω μια υποψία ότι θα το πεις πολλές φορές στο επόμενο διάστημα.  Η άμμος, λίγο μικρότερη από ρύζι,  να κολλάει στα πόδια και κάθε τόσο να την καθαρίζεις, βλέποντας την να πέφτει σαν μια αυτοσχέδια κλεψύδρα που μετράει τον χρόνο της καλοκαιρινής απόλαυσης.

Το απόγευμα, την ώρα που θα χαμηλώνει ο ήλιος, και ο κόσμος θα γίνει ακόμα λιγότερος να μαζέψεις τα πράγματα σου και να επιστρέψεις για το λυτρωτικό μπάνιο με γλυκό νερό. Θα μετρήσεις τα σημάδια που άφησε ο ήλιος και θα είναι τα λευκά σημεία του σώματος, ο δείκτης «καλοκαιρινότητας» σου. Όσο πιο μεγάλο το κοντράστ λευκού – μαύρου, τόσο πιο υψηλός ο δείκτης.

Και ύστερα ύπνος, σε δροσερά σεντόνια και ένας ανεμιστήρας να γυρίζει τεμπέλικα στην οροφή και εσύ να νιώθεις σαν ήρωας σε παλιά Αμερικάνικη ταινία που περνά τον χρόνο του κάπου στην Νέα Ορλεάνη. Οι γρίλιες των παραθύρων προβάλουν το είδωλο τους στους τοίχους του δωματίου, καθώς φωτίζονται από πολύχρωμες νέον πινακίδες που ανάβουν σιγά σιγά στον δρόμο.

Ξυπνάς και δεν θυμάσαι που ακριβώς βρίσκεσαι. Ο ανεμιστήρας σε κρατά υπνωτισμένο. Σιγά σιγά επανέρχεσαι και αρχίζεις να κάνεις σχέδια για το βράδυ.

Έτσι είναι καλύτερα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου