Τρίτη, 14 Ιουλίου 2015

Παράξενο καλοκαίρι



Παράξενο καλοκαίρι το φετινό. Δεν μοιάζει με κανένα από όσα έχω ζήσει μέχρι σήμερα.

Καλοκαίρι του 74, με επιστράτευση. Πατεράδες έφευγαν για να καταταχτούν. Παιδιά – μανάδες επιστρέψαμε άρον άρον από την παραθέριση. Να είμαστε όλοι μαζί, όλοι κοντά. Οι μεγάλοι έλεγαν την λέξη «πόλεμος» στις δικές τους συζητήσεις. Την έλεγαν με τρόμο στα μάτια και λίγο ψιθυριστά. Για να μην ακούσουμε τα παιδιά  με τον ίδιο τρόπο που λένε σήμερα, «καρκίνος». Το κακό πάντα χαμηλόφωνα, μην τυχόν και εξαπλωθεί.

Καλοκαίρι του 78, σεισμός. Εκείνη τη φορά κάναμε το αντίθετο. Φύγαμε από την πόλη. Τα χαμηλά τα κτίρια δεν τα χτυπάει λέγανε ο σεισμός. Τόσο ξέρανε…  Ένα από τα πιο μακριά καλοκαίρια. Όλη τη μέρα έξω, και «με την άδεια της αστυνομίας», ασφάλεια γαρ. Πού να σε μαζέψει η μάνα. Αν δεν κουνούσε, ούτε που το θυμόμασταν. Παιχνίδι και άγιος ο Θεός. Πληροφόρηση με το σταγονόμετρο από ραδιόφωνα ή από καμιά τηλεόραση εγκατεστημένη όπως όπως σε βεράντες, αυλές και αντίσκηνα. Οργίαζαν οι φήμες. Πότε θα γίνει ο μεγάλος σεισμός. Τι είπε η Ουψάλα. Ο Χορτιάτης που είναι ηφαίστειο και θα χωρίσει την Χαλκιδική από τη Θεσσαλονίκη.

Εκείνη την χρονιά θυμάμαι ότι άργησαν να ανοίξουν τα σχολεία. Άλλα με ζημιές, αλλού φόβος, αλλά στο τέλος άνοιξαν. Άνοιξαν και ήταν σαν η έναρξη της σχολικής χρονιάς να έδινε ένα τέλος στις ανησυχίες μας. Η σχολική ρουτίνα έδιωχνε τον φόβο και λειτουργούσε καθησυχαστικά. Back to normal.  Στο ανέμελο παιδικό μυαλό μας, υπήρχε η σιγουριά ότι στο τέλος όλα γίνονται όπως πρέπει.

Φέτος ξεκινήσαμε το καλοκαίρι κολλημένοι σε τηλεοράσεις και οθόνες υπολογιστών και «έξυπνων» τηλεφώνων. Το τέλος που όλο έρχεται και ποτέ δεν φτάνει. Το τέλος ως χρονικός ορίζοντας ολοκλήρωσης ή το τέλος με την έννοια της καταστροφής. Κανένας δε τολμούσε να ρωτήσει για διακοπές. Κανένας δεν τολμούσε να προγραμματίσει κάτι. Δίκιο είχαμε.

Ύστερα ήλθε η φαγωμάρα. Το ΝΑΙ και το ΟΧΙ. Συζητήσεις και καυγάδες σε όλα τα πιθανά και απίθανα μέρη με όλους τους πιθανούς και απίθανους ανθρώπους. Φίλοι παιδικοί  ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν με τίποτα να τα βρουν. Πώς δε σε είχα καταλάβει τι ήσουν… Το καλό πήρε το χρώμα που έδειχναν τα γυαλιά που είχαμε προσαρμόσει στα μάτια μας. Και πάλι καρφωμένοι στις οθόνες. Η αμεσότητα της πληροφόρησης, ακύρωνε την ίδια την πληροφόρηση. Αυτό που έμοιαζε βέβαιο πριν από δέκα λεπτά, τώρα είχε αλλάξει. Όλοι οι Έλληνες αυτοδίδακτοι οικονομολόγοι. Όλοι οι Έλληνες ιστορικοί και λίγο ψυχολόγοι. Μια φορά, κανένας δεν έκανε την κανονική του δουλειά. Και πώς να την κάνει άλλωστε αφού τα πάντα έχουν σταματήσει.

Τις ουρές στον δρόμο για την θάλασσα τις αντικατέστησαν οι ουρές στα ΑΤΜ. Βουλή και εκεί. Εγώ ξέρω τι έφταιξε. Να τους βάλουμε φυλακή. Να πληρώσουν. Και να οι Γερμανοί και να οι Γάλλοι.  Και ξανά από την αρχή.

Εκεί που λες όλα τελείωσαν, ξανατρώς μια κλοτσιά και ξανά πάλι στην αρχή και λίγο παρακάτω. Σαν το παιχνίδι το φιδάκι που παίζαμε μικροί. Πέφτεις επάνω στην σκάλα και αντί να τερματίσεις, ωωωωωπ πίσω στην αφετηρία. Ξενυχτάμε γιατί περιμένουμε τις εξελίξεις, τις οποίες πρέπει να μάθουμε πριν να χαράξει, ή γιατί δεν μας παίρνει ο ύπνος με τόσες έγνοιες. Φταρνίζετε ο Σόιμπλε, χασμουριέται ο Ντράγκι και δίνουμε μεταφυσικές ερμηνείες. Και να πάλι φαγωμάρα. Εσείς που κάνατε αυτό και εμείς που κάναμε το άλλο. Και να τα μέσα, να ταΐζουν τα ευφάνταστα μυαλά με ιστορίες με μάγισσες. Ξέρω ανθρώπους που ψάχνουν και βρίσκουν  τα πιο απίθανα μπλογκ, στα οποία διάφοροι βλαμμένοι αναπαράγουν ιστορίες που κάνουν αυτές με τον Χορτιάτη που θα γινόταν ηφαίστειο μετά τον μεγάλο σεισμό, να φαντάζουν ρεαλιστικές.

Το φετινό καλοκαίρι είναι αλλόκοτο. Δεν έχει φωτογραφίες από beach bar. Δεν έχει νετάρισμα σε μπουτάκια, νυχάκια. Δεν έχει «περνάμε υπέροχα» και διασκεδάζουμε. Και στην παραλία να βρεθείς πάλι για το ίδιο θέμα συζητάς. Ακούς μια παρέα παιδιών δίπλα σου να γελούν και γυρνάς και τα κοιτάς απορημένος.

Θα ήθελα πολύ να ήμουν παιδί και να σκεφτόμουν ότι ο Σεπτέμβριος και το άνοιγμα των σχολείων θα βάλει και πάλι τα πράγματα στη θέση τους. Εδώ τα κατάφερε με τον πόλεμο και τον σεισμό… Είμαι όμως μεγάλος,  και βλέπω ένα μεγάλο χειμώνα, μέσα στο καλοκαίρι, να κάνει ακόμα και αυτή την ζέστη να φαίνεται παράταιρη. Τελικά αυτό που δεν είχαμε καταλάβει τόσα χρόνια, είναι ότι το καλοκαίρι βγαίνει από μέσα προς τα έξω. Ο Θεός ας μας φωτίσει.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου