Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα;




Γυρίζω στο σπίτι και στο γραμματοκιβώτιο υπάρχουν μόνο τα μικρά μισητά φακελάκια με τους λογαριασμούς, άντε και κανένα διαφημιστικό πιτσαρίας ή γυρατζίδικου.

Είμαι λάτρης της αμεσότητας της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας αλλά νοσταλγώ και τα κλασσικά γράμματα. Τότε που το να γράψεις ένα γράμμα ήταν μια ολόκληρη τελετουργία. «Γράψε ένα γράμμα στο νονό σου». «Καιρό έχεις να γράψεις στο παππού, στην γιαγιά».

Επιστολόχαρτα που από μόνα τους έστελναν το μήνυμα σου.

Μονόχρωμα με μονογράμματα και σφραγίδες από κερί. Σοβαρά γράμματα σε φίλους ή συγγενείς. «Υγείαν έχω, το αυτό και δι' υμάς ποθώ».

Χρωματιστά, με καρδούλες, μερικές φορές αρωματισμένα. Φάκελοι ασορτί με τα επιστολόχαρτα. Καλλιγραφία! Ερωτικές επιστολές που ξεχείλιζαν πάθος. «Μου λείπεις». Καυτά ερωτικά φιλιά, σφράγιζαν επιστολές. Χρήση της Ελληνικής γλώσσας αντί του «How r u».

Στο σχολείο μάθαινες να γράφεις γράμματα. Πού γράφουμε τον αποστολέα, πού τον παραλήπτη.  Ημερομηνία. Πώς προσφωνούμε, πώς καταλήγουμε.

Αναμονή του ταχυδρόμου. Απογοήτευση «δεν είχε κάτι για μένα». Χαρά ανείπωτη όταν έφερνε τον φάκελο που περίμενες. Τα «καλά» τα γράμματα τα διάβαζες δύο και τρεις φορές. Κάποιοι κρατούσαν κανονικό αρχείο. Δεμένα με κορδέλες, αρωματισμένα με λεβάντα, να μην τα τρώει και ο σκόρος. Μελάνια που έσβηνε ο χρόνος και χαρτιά που κιτρίνιζαν και άρχιζαν να μαλακώνουν ή τρυπούν. Σήμερα βλέπουμε μέχρι και εκδόσεις με αλληλογραφία. Η μάνα κρατούσε τα γράμματα που έστελνε το παιδί από «τα ξένα». Ευχές, παραινέσεις, χαιρετίσματα. «Να μου τους φιλήσεις όλους». Φαντάρια που κλαίγονταν για το πώς περνούσαν, για τις σκοπιές, τις αγγαρείες. Μέσα και μια φωτογραφία. Τότε που οι φωτογραφίες δεν ήταν στην ημερησία διάταξη. Φωτογραφικό ενθύμιο και ιδιόχειρη αφιέρωση στο πίσω μέρος.

Ακούω ότι σε κάποιες κατασκηνώσεις βάζουν ακόμα τα παιδιά να στείλουν γράμμα στους δικούς τους, την πρώτη εβδομάδα που θα πάνε, για να προλάβει να φτάσει μέχρι εκείνα να επιστρέψουν… Στο μεταξύ βέβαια έχουν μιλήσει εκατό φορές στο τηλέφωνο.

Ξέρω ανθρώπους που τους ήταν αδιανόητο να πάνε ταξίδι και να μην στείλουν μερικές καρτ ποστάλ από τα μέρη από τα οποία περνούσαν. Τώρα οι καρτ ποστάλ έγιναν selfie και αποστολή με email ή ποστάρισμα στα social media.

Παραμονές Χριστουγέννων αλλά και Πάσχα στέλναμε κάρτες. Παραινέσεις από τα ΕΛΤΑ για την έγκαιρη αποστολή της εορταστικής αλληλογραφίας. Κάθε μέρα έψαχνες το γραμματοκιβώτιο για κάρτες τις οποίες στόλιζες σε περίοπτο σημείο. Πριν οι κάρτες να γίνουν ομοιόμορφή άνοστη σούπα, με ανταλλαγή της ίδιας κάρτας για καλό σκοπό, η αγορά τους ήταν μεγάλη υπόθεση. Θυμάμαι να πηγαίνουμε στο Φωτο Λυκίδης και στον Ράμογλου στην Τσιμισκή και να περνάμε ώρα πολύ για να διαλέξουμε. Κάποιες ήταν μικρά έργα τέχνης. Κάποιες άλλες επικά μνημεία κιτς. Έπρεπε να διαλέξεις την κατάλληλη κάρτα για τον κάθε παραλήπτη.

Πριν από τις εκλογές λάμβανες αλληλογραφία μπόλικη. Υποψήφιοι σωτήρες του έθνους σου έστελναν την φάτσας τους (λίγο μετά την εφηβεία) και μαζί και μερικά ψηφοδέλτια με σταυρουδάκι δίπλα στο όνομα τους μην τυχόν και μπερδευτείς και χάσει η πατρίδα το κελεπούρι.

Φυσικά το νόημα τις αλληλογραφίας ήταν και είναι η επικοινωνία των ανθρώπων. Είτε κλασσική, είτε ηλεκτρονική καλά νέα να μας φέρνει. Κάποια άλλη φορά θα πούμε και τα γραμματόσημα.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου