Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Ο γάμος

Η ξερακιανή ώριμη κυρία, με το ασημένιο μαλλί και το εμβληματικό μαύρισμα γύρισε στον επαρχιώτη δάσκαλο, που δεν είχε ακόμα μάθει να δένει τη γραβάτα αλλά τελευταία ψηλοκουλάντριζε κάτι κολυβοεγγλέζικα. 

- Μας θέλετε στο πρόγραμμα;

- Ι do, είπε εκείνος, όπως είχε δει να κάνουν στις αμερικάνικες ταινίες, που έβλεπε κρυφά από τον Αγιατολαχ, του κόμματος.

Η ευτραφής κυρία, με το στρόγγυλο πρόσωπο, και την βαριά Γερμανική προφορά, γύρισε στους παρευρισκόμενους και είπε: «Έχει κανένας αντίγηση για την ένωση αυτή; Αν έχει ας μιλήσει τώγα, διαφογετικά ας σιωπήσει για πάντα. Σκασμός Βόλφαγκ»

«Με τη δύναμη που μου δίνουν τα λεφτά μου, σας ονομάζω ζευγάγι»


Ο θείος Ζαν Κλοντ δάκρυσε και έσπευσε να ρίξει ένα ακόμα χαστουκάκι στο μάγουλο του νεαρού, που γελούσε χαζοχαρούμενα.

Τον γάμο παρακολούθησε και το καθυστερημένο ξαδελφάκι του γαμπρού, που δεν είχε μάθει ακόμα να γράφει ούτε το όνομα του σωστά. Από δίπλα του είχαν βάλει και έναν πιο μυαλωμένο ξάδελφο, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε μυαλωμένος σε αυτό το σόι, να τον προσέχει μην πει καμία κοτσάνα και χαλάσει το μυστήριο.

Κάπου μακριά, ένας λαός δάκρυσε. Να ήταν από χαρά ή μήπως γιατί σκεφτόταν ότι τα προικιά του γάμου έπρεπε να τα πληρώσει αυτός;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου